From hate to love

Chapter 29

Chapter 29

'Dankje voor de koffie mevrouw El Hannaie.' Ik geef haar een wang kus en loop dan naar de deur met Dessie achter me aan.
'Noem me gewoon Fatima lieverd.'
Oke ik leg het even uit, Dessie haar moeder is marokaans en moslim, haar vader is geen moslim maar puur Belgisch  en Dessie is gewoon niet gelovig. Ik snap haar ze weet niet welke kant ze nu juist moet volgen.
Ze zwaait met haar hand voor mijn gezicht.
'Je was weer weg zie ik.' Lacht ze me toe.
Ik knik en doe mijn schoenen aan.
'Selma, dankje dat je bent gekomen het spijt me voor alles. Dat ik lang niets stuurde dat we elkaar dagen niet hebben gezien dat we zo afstandelijk deden.'
Ik schenk haar een glimlach toe en geef haar en por.
'Het spijt mij Dessie, ik was degene die nooit thuis was je probeerde maar ik was gewoon dom.'
'Ik wil je gewoon niet kwijt echt ik-'
'Dat gaat niet gebeuren.' Onderbreek ik haar.
'Beloofd?' Ik knik hevig. 'Beloofd, we komen er altijd wel samen uit hoe dan ook.' Zeg ik. Ze geeft me een knuffel en dan doet ze de deur open.
'Tot morgen schat.'
'Tot morgen.'
Ik hoor hoe de deur achter me wordt dicht gegooid en vlug spring ik op mijn fiets. Het is ondertussen al pik donker, Fouad weet al waar ik ben dus hun maken zich geen zorge. Ik krijg kippenvel van de stilte in elke straat die ik voorbij fiets. Ik heb het gevoel alsof ik achtervolgd word.
Mijn hart maakt en hevige sprong en vlug fiets ik op mijn harst ik zette al mijn kracht op mijn voeten een trapte sneller dan een race wagentje die de race wilt winnen.
Van angst piste ik bijna in mijn broek. Ik hield pas adem toen ik voor de deur de bel in drukte.
Meer dan 5minuten sta ik voor de deur, en nog steeds niemand die open doet terwijl het licht aan staat.

'Hallo?' 'Fouad ja waar ben je? Ik sta al meer dan een kwartier voor de deur en niemand die open doet waar zijn jullie?'
'Ik ben bij oma ik wilde mama ophalen maar je weet hoe oma is he ze is meteen eten gaan klaar maken voor me en nu zit ik met een hele bord voor me die op me wacht.'
'Oh.' Kwam er alleen maar uit.
'Zie je die bloempotje naast onze deur daar boven zo?'
Ik kijk om me heen, en hangend zie ik een bloempotje op een lamp. Ik weet eens niet dat we die hadden.
'Sinds wann-'
'Heb ik een tijdje geleden gekocht maar pas vandaag daar gedaan. En meteen de reserve sleutel in gegooid.'
'Oke doei.' Ik wacht niet eens op zijn antwoord en haak af. Vlug pak ik de bloempot en zoek naar de sleutel, uiteindelijk voelde ik iets scherp en haalde het eruit mijn hand is al vol zand maar maakt niet uit. Ik open de deur en vlieg naar de wc.
Ik moest echt dringend, niet alleen van angst daar buiten maar ook gewoon omdat ik veel heb gedronken bij Dessie. Mijn queen.
Ik liep naar de keuken en waste mijn handen, meteen stopte ik een reep chocolade in mijn mond en ging de trap op maar net dat ik mijn voet wilde zetten hoorde ik voetstappen in de woonkamer. Helemaal vergeten! Het licht was nog aan. Maar Fouad en mama zijn niet thuis?
Rustig stap ik op mijn tippen naar de woonkamer.
Ik opende rustig de deur en pakte een glazenpot die op de meubel lag. Ik zag een man met zijn rug naar mij toe bukken. Voorzichtig stapte ik op hem af maar mijn ademhaling verraadde me en net dat hij zich draaide ging mijn arm naar voren met de glazen pot maar hij hield het tegen. Even keek ik alleen naar hoe hij mijn arm vast had en dan zag ik zijn gezicht...