From hate to love

Chapter 83

   'Je broer zal het je zelf vertellen als hij er klaar voor is.' 'Je beloofde me-.' 'Ik weet het, ik weet het.' onderbreekt hij me en trekt me in een knuffel. Ik sta het toe en schuil me voor even in zijn knuffel. Een onwetend gevoel neemt beslag van me. 'Maar Nassim ik moe-.' 'Ja schat ik weet het en het spijt me heel erg dat ik het je niet kan vertellen.' Lichtjes duw ik hem weg en laat zijn woorden tot me bezinken. 

Ik wil hier niet over nadenken. Selma blijven ademen. 

'Mag je het me niet vertellen of wil je het niet vertellen.' Zeg ik akelig uitdagend en maak het helemaal af door mijn wenkbrauwen op te trekken en even te wiebelen met mijn voeten. Ik schuif terug naar mijn plaats als ik Nassil hoor zuchten. 'Ik wil het niet oké.' zegt hij bot en kijkt door het voorruit heen. Ik daarin tegen onderzoek hem grondig met mijn ogen en zonder echt het besef te hebben sla ik met mijn vuist tegen de zijkant van de klink. Een lichte kreunt verlaat mijn mond die Nassim's aandacht weer terug bij me trekt. 'Pijn?' vraagt hij. Ik schud mijn hoofd heen en weer en sla deze keer bewust op het dashboard. 'Ik wil het weten Nassim.' 'Ik weet toch dat je het wilt weten.' 'Vertel het me dan!' roep ik. Hij begint echt op mijn zenuwen te werken. 'Gaat n-' 'Hou je excuses maar voor jezelf en vertel me gewoon zonder omweg wat er is.' onderbreek ik hem. Als hij zijn mond wilt open trekken ga ik hem voor. 'Het gaat hier om mijn verdomde eigen broer! mijn familie! je hebt helemaal niets te verzwijgen voor mij verdomme!' barst ik los. Mijn borstkas gaat op en neer, mijn ademhaling is relatief onregelmatig geworden en ik voel me op een of andere manier zwak. Erg zwak. 

'Ik denk dat je rustig moet worden en dat ik gewoon moet zwijgen dat is het beste voor nu.' zegt hij best wel rustig. Ik laat een ongemeende lach horen en sla weer tegen het dashboard aan. 

Het is mijn broer. Mijn familie. Ik heb het recht. 

'Mooi.' zeg ik slibberend als ik wat kalmer ben geworden. 'Ik kom er wel zelf achter lieve Nassim, dankjewel voor je hulp wil je me nu naar huis laten gaan?' 'Selma doe niet zo.' 'Hoe doe ik dan?' ik hef mijn schouders op en kijk hem met een onschuldige blik aan. 'Zo.' zegt hij en wijst naar mij. 'Nassim ik wil naar huis gaan slapen.' zucht ik. 'Selma.' kreunt hij en legt zijn hand voor een paar seconden op zijn voorhoofd waarna hij met zijn hand door zijn haar gaat. 

Onwijs aantrekkelijk. Nee Selma niet nu. Niet nu.

'Laat me er dan godverdomme uit'.  Ik kijk meteen naar buiten  als ik hem naar me zie opkijken. Als ik zijn hand op mijn wang voel leg ik met mijn hand voorzichtig zijn hand terug op zijn been en kijk hem verbaasd aan. 'Je wilt niet open doen?' zeg ik als ik merk dat hij zijn gezicht dichter naar de mijne brengt. 'Goed.' ik neem relatief afstand naar achter als hij nog steeds uitdagend dichter naar me toe schuift

Ik begin in mijn zaken te zoeken naar mijn gsm. De enige die me hieruit kan helpen is Fouad.

Een klik geluidje laat me in een reflex weer pas naar hem opkijken. Ik adem opgelucht uit en open het portier. 'Doe niets doms Selma meteen naar huis.' Hoor ik Nassim zeggen wat me laat omdraaien 'Gaat je niet aan' 'Wat wil je doen dan?' Antwoord hij en kijkt me onderzoekend aan Ik grijns even naar hem en haal dan onwetend mijn schouders op 'Sorry dat kan ik je helaas niet vertellen is een geheim die je zus jezelf moet vertellen' 'Mijn zus?' 'Ach laat me' zucht ik en gooi de deur achter me dicht. Meteen hoor ik die van Nassim open gaan en loop ik door. 'Selma.' Ik reageer niet en steek de straat over. 'Selma!' Mijn naam echoot verder de straat in maar nog steeds kijk ik niet eens om.

Hij schraapt zijn keel en draait zich om. Ik denk dat hij weg wilt gaan.
'Verkeerd adres.' Mompelt hij.
Nietwaar. Leugenaar. Hij weet dat ik hier woon.
Dan stapt hij weg van onze voor stoep. Zonder te denken gooi ik de deur dicht achter me en stap achter hem aan.
'Nassim wacht.' Zeg ik dan en ga vlug voor hem staan.
Hij staat stil en kijkt naar de grond.
Maar dan kijkt hij weer naar mij, zijn ogen die mij nog steeds even hard raken als eerst vertellen boekdelen. Ik weet het zeker!
'Nassim.' Zeg ik dan weer omdat we al een tijdje naar elkaar kijken zonder iets te zegen.
Hij schrikt wakker van mijn stem en wend zijn blik weer naar de grond.
Hij wilt niets zegen, dat is duidelijk.

'W wat is er met je gebeurd?' Vraag ik zo normaal mogelijk maar begin al te stotteren.
'Het spijt me ik had niet naar je toe moeten komen.' Hij schraapt zijn keel weer omdat hij het hees zei.
'Ik..-'
'Wat is er aan de hand?' Onderbreek ik hem.
Hij zucht.
'Ik wilde je gewoon waarschuwen S selma.'
'Waarschuwen waarvoor?' Vraag ik.
Ons gesprek word onderbroken door iemand die me riep in de verte.
Ik draai me om en kijk naar Adan die in de verte naar me zwaait.
'Voor hem.' Fluistert Nassim.

Ik bestudeer de deur van Adan en laat dan mijn blik naar boven gaan. Zijn gordijnen staan open, wat betekent dat er wel iemand thuis is. Maar zijn auto staat er niet. Ik zucht en wrijf met mijn handen over mijn gezicht. Mijn hersens schreeuwt naar de waarheid, maar mijn hart wilt het op een of andere manier zo lang mogelijk uitstellen. Ik ga nog een keer met Bilal praten. Nog een verdomde keer. Ik waag het er nog een keer op, maar als hij niets meer los laat dan ga ik er zelf op uit al zal ik  wel hulp nodig hebben. Ik laat mijn blik voor de laatste keer vallen op Adam's raam voor ik thuis verdwijn in mijn vertrouwde bed onder de warme dekens zonder iemand te begroeten. 

Sorry! Dat ik zo lang niets meer geschreven heb. Ik heb dit net geschreven en heb het er ook meteen op gezet ( dus spellingfouten zitten er zeker in, ik moet echt een keer alles herschrijven en goed nakijken) . Ik had gewoon een break nodig ya know. solly x

kissessss

Foodlover

Niet vergeten ishen leuke comment achter te laten en wahed vote x