From hate to love

Chapter 5

Ik hoor achter ons de deur met een klap dicht gaan. Wedde dat meneer nu een vreugde dansje aan het doen is?
'Doet het pijn?' Zegt Nassim na eentijdje.
'Nee valt mee' zeg ik.
'Nou dan kan je prima zelf lopen liet?' Na dat te zegen liet hij me in een keer los en ik viel weer op de grond. Ik kreunde van de pijn en kijk hem dan weer aan.
'Sukkel, ik haat je'
'Ik haat jou ook'
'Ga ik red het best zonder je' zei ik eigenwijs. Nee niet gaan ik kan amper lopen.
'Weetje het zeker?'
Ik knik.
'Rot nou maar op.'
Hij draaide zich om en ging weg.
Ik was nu beland in de kantine.
Ik keek achter me om, is hij echt weg gegaan? Ik meende het niet hij hoort me te helpen. Sukkel. Ik probeerde op te staan maar viel weer achterover met een heel diepe zucht. Plots hoorde ik gepiep. Muizen? Muizen?
'Omg! ' ik gilde zo hard ik maar kon. Schoof naar achter en probeerde weer op te staan. Maar net dat ik dacht dat het goed stond, deed mijn enkel meer pijn en viel achterover maar ik voelde geen koude grond.
Toen ik achter me keek zag ik dat Nassim zijn armen onder mij stak en me zo omving.
'Denkje nou echt dat ik je hier achterlaat? Hoe hard ik je ook haat' knipoogt hij.
Hij tilde me deze keer helemaal op waardoor mijn hoofd tegen zijn harde maar warme borstkast kwam.
We moeste nu langs de studiezaal waar mensen met een uur later zaten.
'Leg me maar neer, ik loop hier wel'
Maar hij deed alsof hij me niet hoorde en ging de studiezaal in waar iedereen ons aanstaarde.
'Nassim?' Riep iemand.
Nassim draaide zich om en verloor de controle en liet me zo weer vallen.
'Oohh sorry ik werd afgeleid en vergat dat ik je vast had' zei hij meer bezorgd dan spotend.
'Maakt niet uit, tegen de tijd dat we bij de eerste hulp  aankomen, ben ik toch allang gebroken.' Zeg ik.
'Sorry.'zegt hij weer vlug en tilde me terug op tot de eerste hulp. Daar moest ik gaan liggen op een stoel en werd er een band om mijn enkel gewikkeld. Mijn enkel is gewoon lichtjes gekneusd dat gaat snel beter worden zei de zuster die me hielp.
Nassim zat nog steeds op de stoel.
'Je kan gaan Nassim'
'Mooi niet' zegt hij.
Waarom wilt hij niet gaan? En waarom hielp hij me. En was hij echt zo bezorgd? Ik zag dat in zijn ogen dat hij echt bezorgd was. Hij hielp me gewoon vast en zeker om me voor te bereiden op zijn wraak. Bovendien viel ik vandaag meer dan ik val op een week.

Krak.
Was dat een van mijn celletjes in mijn hersenen? Het liefst wil ik mijn serie op Netflix afkijken dan hier zitten denken.