From hate to love

Chapter 91

Wanneer ik helemaal opgetut ben en mezelf keur in de spiegel open ik na ongeveer een half uur de badkamer open. Ik loop met snelle passen mijn kamer in. Ik word meteen verast door Nassim die zich doodleuk achter de deur verstopte om me denk ik te laten schrikken. 'Hoe lang sta je daar al?' Hij antwoord niet en kijkt me gewoon onbeschaafd aan. Ik voel gewoon dat hij me aan het uitkleden is met zijn ogen. 'Shit Nassim s stop.' Stotter ik zenuwachtig en loop verder mijn kamer in. Hij volgt me. Als ik mijn make-up tasje op mijn bed gooi valt mijn bureau meteen op. Een grote lange bord gevuld met eten. Ik glimlach en draai me om naar Nassim die me nog steeds aanstaart. Ik sla op zijn borst om hem wakker te schudden maar zonder resultaat. 'Heb jij dat daar neergelegd?' Vraag ik en wijs naar het eten. 'Je ziet er beeldschoon uit, gewoon pr... prachtig. Sorry ik moest mijn tijd nemen anders had ik heel wat woorden gestameld.' Als dankje druk ik mijn lippen op zijn wang. Hij krabt achter zijn nek en meteen daarna trekt hij me naar zich toe en drukt vol passie zijn lippen op de mijne.

Daar sta ik dan aan Adan's deur, ik overweeg om te kloppen maar laat mijn hand net voor de deur haken. Ik draai me om en kijk naar Nassim die aan de overkant verstopt mee toekijkt. Hij glimlacht zwakjes en knikt als teken dat ik moet aankloppen. Ik klop. Verbaasd kijk ik naar hem als hij meteen de deur open doet. Hij fronst even maar ontspant zich dan. 'Selma?' Hij kijkt me even intens aan waarna ik hem zachtjes naar binnen duw en dus de deur achter me sluit. 'Ik kan me niet herinneren dat ik je vroeg om binnen te komen maar oké maak het jezelf gemakkelijk.' Zegt hij en gooit zijn armen in de lucht.  Ik loop zonder iets te zeggen naar de woonkamer en plof op zijn bank neer. I can do it. I can do it. I can do it. I can do it. It's easy.

'Waaraan heb ik je visite te danken?' Hij ploft naast me een uit reflex schuif ik naar recht, om toch space te houden.
'Hmm ik zie het al.' Hoor ik hem zachtjes zuchten. Hij kruist zijn voeten op tafel en zet de tv zo luid mogelijk aan dat ik mezelf niet eens hoor denken. Zijn armen legt hij achter zijn hoofd en zo observeer ik hem voor een lange tijd.

Dit is echt zinloos. Een stemmetje in mijn hoofd beveel me niet op te staan, maar een ander stemmetje zegt me dat ik mijn tijd hierin verspil. God. Nee ik ben hier gekomen voor Bilal, ik moet het op zen minst proberen.

'Adan!' Roep ik. Als ik zijn aandacht meteen krijg gebaar ik hem de tv zachter te zetten, wat hij gek genoeg op volgt. 'Hopelijk zeg je iets zinvols want ik keek voetbal.' Dat had ik niet eens door. 'Ik wil euh hoe moet ik dit zeggen.' Mompel ik binnensmonds. Hij grijnst en schuift dichter naar me toe. Deze keer verroer ik me niet. 'Wat wil je mop?' Fluistert hij. Akelig hoe hij het doet. Ik heb al meteen spijt dat ik dit doe, ergste van alles is dat het mijn eigen idee was. Ik weet niets te zeggen alsof al mijn woorden zijn op geraakt.
Zijn ogen vinden de mijne en een koude gevoel prikt in mijn rug. Ik kan het niet plaatsen, hij sluit zijn ogen en versteend blijf ik kijken naar zijn gesloten ogen. Hij slibbert en opent zijn ogen weer die meteen de mijne vinden. 'Wat wil je van me Selma.' Zucht hij. 'Je bent hier niet om me te bezoeken en leuk te doen.' Ik hoor ergens een teleurstelling maar die weet hij dan goed te verbergen.
'Ik. Vergeef. Je.' Zeg ik woord per woord met moeite. Hij houdt zijn hoofd even schuin en kijkt me onderzoekend aan. Hij staat op en loopt in een rechte lijn naar de overkant van de woonkamer. Hij kijkt me een paar seconden van die afstand aan en loopt dan terug in een rechte lijn naar me toe. Het is tot hem doorgedrongen. 'Waarom?' Vuurt hij af. Ik staar naar mijn wiebelende benen. 'Het leven is kort weetje.' Ik zeg meteen het eerste wat in me opkomt. 'En ik wil alles gewoon achter me laten en verder gaan, en niet steeds ruziën en-.'  'Je kan ook verder leven zonder mij ik bedoel je kon het prima alleen aan deze maanden en nu opeens vergeef je me zonder reden zonder iets?' Hij kijkt me niet begrijpend aan. 'Ik kan heel goed zonder je leven, maar dan wil ik vrede. Ik wil me niet steeds gaan verstoppen omdat jij toevallig in dezelfde supermarkt je boodschappen doet, ik wil niet dat je weet wel gewoon we kunnen elkaar gewoon doorstappen groeten en verder stappen.' Ik meen niets van wat ik zeg. Helemaal niets.
Hij knikt en hurkt dan voor mij, wat me meteen doet denken aan Nassim die in de kou op me zit te wachten.

'Hey.' Fluistert hij om mijn aandacht te trekken. Ik slik en kijk hem aan. Hij kijkt mij met een intense blik aan.
'Je kon me gewoon niet loslaten.' Zegt hij overtuigend alsof alles bij hem op zijn plaats valt. 'Nassim heeft je niet te bieden wat ik te bieden heb.' Grinnikt hij even, wat een heel eng zicht was. Ik wil net mijn mond open trekken maar hij snoert me meteen door me voor te zijn. 'Wat we hebben meegemaakt kan je ook niet zomaar weg gooien, je hield van me.' Ik frons en probeer de woorden te vinden. 'Ik hield ook van je met de tijd, en hou nog steeds van je.' Zegt hij in een snelle tempo en verplaatst zich naast mij op de bank. Ik kijk hem sprakeloos aan. Hij hield van me? Hij houdt nog steeds van me? Nee. Onmogelijk Selma, hij speelt een spelletje met je zoals hij altijd al heeft gedaan.
'Geloof me of niet. Maar je kan niet ontkennen dat ik je liet leven.'

Rustig open ik de deur en kijk eventjes rond. 'Fouad ben jij dat?' Zeg ik als ik weer geluid hoor uit de keuken. 'Wollah Fouad ik breek je tanden als je me wilt laten schrikken!' Zeg ik terwijl ik rustig trede voor trede naar beneden stap. Ik loop de keuken in maar er is niemand. Vanwaar kwam dat geluid? 'A3oedoe bil-' voor ik mijn zin luidop kan afmaken voel ik een hand op mijn mond. Paniekerig hou ik mijn handdoek steviger vast en probeerde ik een trap te geven naar achter.
'Heb je me gemist?' Hoorde ik een hese mannen stem fluisteren

Ik ken die stem? Mijn hart maakte een sprongetje. Rustig haalt hij zijn hand weg van mijn mond. Zonder te twijfelen draai ik me naar hem om en sla een gilletje.

'Rustig waarom gil je nu? Je weet toch dat ik het ben.' Zegt hij terwijl hij met zijn vinger op mijn lippen drukt.
'Ben je geschrokken?' Zegt hij nog eens.
Ik knik.
'Gaa wegg.' Zeg ik.
Geschrokken trekt hij zijn wenkbrauwen omhoog.
'Waarom? Heb heb ik ie-'
'Nee.' Onderbreek ik hem.
'Maar ik sta hier half naakt daarom gilde ik.' Zeg ik terwijl ik mijn wangen vuur rood voel worden.
'En nat.' Voeg ik eraan toe.
Hij grinnikt en aait mijn wang.
'Dat maakt me niet uit, zelfs dan ben je prachtig.' Zegt hij met die ene grijns. Die ene grijns.
Ik schud mijn hoofd.
Hij zet een stap dichter naar voren, waardoor ik automatisch een stap naar achter doe.
En hij terug naar voren komt, en ik naar achter tot ik de muur achter me voel.
Nog steeds hou ik mijn handdoek stevig vast bang dat het elk moment kan vallen ook al hou ik het stevig vast.
Adan komt nog dichter en dichter tot onze neuzen niet ver van elkaar zijn.
'Gefeliciteerd boterbloempje.' Zegt hij en drukt dan zijn lippen tegen de mijne. Adrenaline loopt door heel mijn lijf, ik voel kippenvel en ik heb plots knikkende knieën. Ik tril helemaal, als zijn lippen nog steeds op de mijne gedrukt zijn en ik naar adem probeer te happen.
Hij drukt zijn lippen terug en dan gebeurt het, ik beantwoord zijn kus terug en voel zijn zachte lippen tegen de mijne ik proef verse mint met lemon.

'Het was een fout hier heen te komen.' Zeg  ik en negeer wat hij net zei helemaal. Ik raap mezelf bij elkaar en sta recht. Ik kijk hem even in zijn hemelse blauwe ogen aan en schud dan mijn hoofd om mijn aandacht erbij te houden. 'Ik heb je vergeven Adan.' Herhaal ik en loop naar de voordeur toe met zijn schaduw achter me aan. Voor ik de deur open draai ik me naar hem toe. 'Selma. Ik ben een beter persoon nu. Ik zweer het.' Ik glimlach. 'Bewijs het me.' 'Hoe?' 'Help me mijn onschuldige broer uit de gevangenis te halen.' Zijn blik veranderd meteen. 'Dat kan niet hij hoort daar.' 'Hij is onschuldig!' Roep ik. Adan schud zijn hoofd. 'Hij moet gestraft worden.' Zegt hij slechts en loopt weg van mij. Ik volg hem als een kip zonder kop terug naar de woonkamer. 'Waarom! Alleen omdat jullie op dezelfde meisje verliefd waren!' Roep ik en kijk hem radeloos aan. 'Ga weg Selma.' 'Nee.' Zeg ik koppig en kruis mijn armen over elkaar. 'Ik begrijp het niet, hoe kan je een meisje tussen jullie vriendschap laten komen.' 'Vraag dat aan je broer en nu mijn huis uit.' Gromt hij. 'Ik kan je bewijzen dat ik veranderd ben maar niet door je broer te bevrijden.' 'Dan ben je niet veranderd. Goed. Stel nu dat je veranderd bent.' Ik stop even en haal diep adem. 'Als je veranderd bent zoals je beweert waarom vergeef je hem dan gewoon niet? Ik denk dat wat er ook gebeurd is tussen jullie in het verleden ligt nu en we nu op een andere plaats en tijd staan. Je hebt je wraak al gehad via mij en mijn vader kan je-'

'Jou vader?' Onderbreekt hij me.