Tegelijk keken we naar elkaar op, terwijl zijn hand nog op mijn hand is. Ik wilde mijn hand weg trekken maar iets hield me tegen en sterk gevoel...
Na een poosje hoestte ik als teken. En rukte mijn hand onder zijn hand. Zijn hand was nog steeds op mijn tas. Vlug hoestte ik terug en pas toen leek het alsof hij wakker werd.
Hij keek me niet begrijpend aan en tilde mijn tas op.
'Euhm wat doe je?' Zeg ik dan als ik zie dat hij wilt gaan lopen met mijn tas.
'Ik wil em voor je dragen?' Zegt hij terwijl hij een stap dichter zet.
'Ik kan het zelf dragen hoor?' Zeg ik pissig terug.
Hij kwam dichter met zijn gezicht en grijnsde naar me.
'Ik weet wel dat je dat kan.' Zei hij en schonk me dan een knipoog.
'Mag ik vragen wat je probeert te doen.' Ik probeerde het kalm uit te brengen maar piepte het op het einde zowat uit.
'Ik? Niets.'
'Ik ga je slaan'
'Niet doen.' hij zette een stap achteruit.
'Draag mijn tas maar.'
Ik liep voorop en hij liep achter me aan, we groette de man die ons terug bracht eigelijk ben ik wel blij dat ik terug ben had echt geen zin om daar nog te blijven.
JE LEEST
From hate to love
RomanceKen je dat wanneer je denkt alles al gezien en gehoord te hebben? Wanneer je denkt dat het niet meer erger kan maar het tegendeel toch wordt bewezen. Sommige mensen weten waar ze voor leven, wat hun doel is, wat ze willen bereiken en ik? Ik weet nie...
