The Seekers (TKS #2)

41. Willful Neglect

He's there. He's always been there to keep me safe. Kaya pala naging madali saakin ang lumusot sa gate of ablution at sa straight path dahil nandoon siya't sinisigurado ang kaligtasan ko. No wonder I was able to survive and pass. Inakala din niyang ako ang dinukot ng mga tenebris noon at dinala sa tore ng Typraz kaya tinangka din niyang iligtas ako. He was there but he did not show up and brag what he's been doing just to keep me safe and alive. Knowing him, kahit na kilala ito sa pagiging cold, boring at suplado, Priam can be very over protective pagdating sa mga taong mahal niya. He's always been my shield from all the dangers whether expected or unforeseen. It's his favorite hobby -to keep me safe.

Pero paano niya natiis na panoorin lang ako mula sa malayo? Paano niya nagawang itago ang sarili niya sa lahat ng pagliligtas at pagbabantay niya saakin? Paano niya nagawang ilihim ang katotohanang siya ang mandirigmang pinangakuan kong pakakasalan? Paano niya napigil ang sariling sabihing siya si Prius kahit na ilang pulgada na lang ang pagitannamin? Paano nya nadadala ang lahat ng sakit tuwing nakikita niyang kasama ko si Laurent? Napakaraming tanong sa isip ko na pinuno ng 'paano'. 'Paano', isang maikling ideya na hindi nasusukat at naipapaliwanag ng isang simpleng salita lamang.

He's been hurt. Alam kong wala ako sa lugar para sabihan siyang kalimutan na niya ang pangako ko at magsimula na lang siya ng bagong buhay na wala ako. Narito siya, kasama ko dahil pinaglalaban pa rin niya ang nararamdaman niya para saakin. Pero hindi ba't hindi na tama ang ipaglaban ang nararamdaman kapag masakit na at masaya na ang taong ipinaglalaban mo sa piling ng iba? Ayoko siyang umaasa. Nasasaktan. Pero paano ko sasabihin sa kanya ang bumitaw na lang kung ako mismo'y nasa kalagayan dun niya? Lumalaban. Hindi bumibitaw. Naniniwalang may katapusan din ang lahat ng pangungulila ko at magiging masaya din kami sa huli. Kami ni Laurent.

The hardest decision in life is choosing whether to give up or keep holding and trying harder. Nararamdaman ko ang nararamdaman niya. Wala akong lakas na sabihan siyang tama na.... Itigil na niya ang pagpapahirap sa sarili niya. I know, from what I and Laurent have been through, it's hard to let go. For some, it hurts more holding on to the foundation of their love -the memories of the past. I have been thinking that maybe there is no happy future holding the past but I never felt and never wished any happy future without holding all the memories with Laurent. Our memories, they are earned as we go through life and for sure, those memories will make us happier as we recall them and stronger as we remember and learn from them. That's why I can't let go which makes me understand why Priam is not moving on. Not just yet.

Habang binabagtas namin ang isang malaking burol kasabay ng pagsikat ng araw, muling nanariwa ang sinabi ng lalaki kagabi...

"I know it's no longer right Lara." His voice was broken and his reaction was not his definition, he was torn apart. "I-I tried to let go. I fell. I got broken. I was lost." Tumawa pa ito ng pagak at pinilit tumikhim upang matanggal ang bikig sa kanyang lalamunan. "I always see you as my light, my guide towards being righteous. That moment before we first met, nakapagdesisyon na akong maging bahagi ng mga tenebris at isuko ang sarili ko mula sa mga dark keepers na humahabol saakin. But then I saw you, I found a reason to be good, to do good."

"Priam, mahal na mahal ko si Laurent. I have never felt this before even when I met you. I am so sorry. Alam ko nasasaktan ka at masakit para saakin na makitang nasasaktan ang isang kaibigan. We were kids for keeps sake! Now we're grown ups, we know better! Hindi ko alam na aabot sa ganito ang lahat. And you can 't just let me lose the love that makes me alive just to ease your pain."

Umiling-iling pa ito at natahimik ng ilang segundo bago nagawang magsalita, "I am sorry m-my fairy queen for making this so hard for you. I'm sorry.

Tinitigan ko ito. Binasa ko ang bawat galaw niya. Nakita ko ang pagdurusa niya at labis na kalungkutan. Huminga ako ng malalim at muli ko siyang inusisa, "All these years Priam. All these years bakit ngayon ka lang nagpakita at ngayon mo lang sinabing ikaw 'yan?"