[ Verkocht ]

21.

Masons pov

'Wat doe jij hier?' Ik kijk hem aan. 'Ook leuk om jou weer te zien.' zegt hij en hij loopt naar binnen, richting de woonkamer. 'Ja gaat u gang.' En ik maak een hand beweging. Ik sluit de deur geïrriteerd achter me dicht. Ik loop de woonkamer ook in en hij staat voor mijn bank. 'We hebben een probleem Mason.' Zegt hij. Hij kijkt serieus naar mij en ik wil hem echt slaan. 'Inderdaad! Waar is Liana!' roep ik. Ik kijk Trey boos aan.

'Ik weet waar ze is.' Hij zucht en gaat zitten. 'Al die jaren Mason, al die jaren zoek je de verkeerde man.' Ik kijk hem niet begrijpend aan. 'Wat? Wat bedoel je?' vraag ik. 'Het was niet haar vader, maar de mijne.' antwoord hij. Er valt een stilte. Niet haar vader? Dus ik heb dit allemaal voor niks gedaan? Ik heb haar dit voor niks laten doen?

'Wil je zeggen dat ik haar voor niks door deze ellende heb gesjouwd!' Schreeuw ik. Hij knikt. Ik loop naar hem toe en ik trek hem aan zijn kraag van de bank af en ik duw hem tegen de muur naast de bank. 'Weetje hoe erg dit is!' schreeuw ik in zijn gezicht. 'Het was niet mijn schuld!' Schreeuwt hij terug. 'Weetje nog toen je Liana weghaalde toen haar moeder werd vermoord?'

Ik knik. 'Je moet me vertellen wat er precies gebeurde.' zegt hij. Ik kijk hem verward aan. 'Waarom zou ik jou vertrouwen?' Vraag ik. 'Je hebt zojuist gezegd dat het jouw vader is. Waarom zou ik het er met jou over hebben?' Hij duwt mij van hem weg en strijkt zijn kleren goed. 'Je hebt geen andere keus.' Hij loopt weer naar de bank en gaat zitten.

Is dit wel een goed idee? Hij is niet te vertrouwen. Maar aan de andere kant, hij heeft gezegd wie het echt is. En daarnaast, hij is de enige die weet waar Liana is. Ik laat een diepe zucht en ik ga voor hem zitten op mijn salontafel. 'Vertel.' zegt hij droog. 'Ik zag dat hij een pistol naar haar richtte. Hij zei dat het beter was zo en dat Liana de volgende was.' Hij knikt terwijl ik praat.

'Maar ik zag niet goed wie het was. Ik dacht al die tijd dat het Jack was vanwege zijn jas.' vertel ik. 'Zijn jas?' Vraagt hij. 'Jack droeg altijd een jas met een embleem erop.' Het embleem stond altijd op de voorkant en achterkant. Het was een familie embleem. 'En toevallig droeg mijn vader die jas dus?' Ik knik. 'Hij heeft het allemaal opgezet.' Zegt hij en hij laat zijn hoofd zakken.

'Toen ik hoorde dat hij achter Liana aanging, ben ik naar haar kamer gerend. Ik had haar opgepakt en ben toen achterom gerend.' Ik laat een stilte vallen. Hij kijkt me weer aan. 'Wat is er?' Vraagt hij. 'Het is wel mijn schuld.' fluister ik. Ik zie dat hij verward raakt. 'Wat bedoel je?' vraagt hij nog een keer. 'Ik had laatst een droom. Mijn moeder viel van het balkon af en ze zei dat het mijn schuld was.' Ik sta op en loop naar het raam. Ik raak voorzichtig het raam aan.

'Het is een droom Mason. Dat maakt het niet waar.' Zegt hij. 'Je begrijpt het niet!' schreeuw ik. Ze zei dat ik persé het meisje moest redden.' Mijn hand verlaat het raam. 'Als ik Liana niet had gered, maar mijn ouders had gewaarschuwd. Dan. Dan leefde ze nu nog!' Ik sla op het glas. 'Wat als het geen droom is? Maar een herrinering?' Vraagt hij. Ik kijk hem aan. 'Wat bedoel je?' vraag ik. 'Denk is terug. Wat deed je nadat je haar had gered?'

Ik probeer mijn gedachtes terug te keren naar toen. Het is moeilijker dan het lijkt. Ik heb al die jaren die gedachtes uitgezet. Ik liep met haar naar buiten en toen kwam iemand naar mij toegelopen. 'Ik liep met haar naar buiten en er stond iemand e wachten.' Ik probeer op mijn gedachtes te focussen. 'Volgens mij is het Devin.' zeg ik dan aarzelend. 'Devin?' Vraagt hij. Dan komt alles losjes terug. 'Ja, ik schreewde dat hij naar onze ouders moest om ze te waarschuwen.' Hij staat op en loopt naar me toe. 'Wat gebeurde er toen?' Ik probeer weer na te denken. Ik laat een diepe zucht. 'Ik weet het niet. Alles word vaag.' Ik ga weer zitten.

'Welke trein heeft Liana genomen?' vraag ik dan Hij draait zich om en kijkt naar mij. 'Trein?' vraagt hij verbaasd. Ik rol mijn ogen. 'Je hoeft niet meet te liegen.' Zeg ik. 'Ze heeft geen trein genomen.' zegt hij. 'Jawel! De telefoon leidde naar het station!' Ik voel dat ik weer boos word.

'Hé, relax. Ik weet waar ze is.' Zegt hij. 'Nou?' Ik kijk hem vragend aan. 'Ze zit gevangen in de kazerne.' Zegt hij. 'Wat!' Ik spring op. 'En dat zeg je nu!' Ik pak mijn sleutels en ik ren naar buiten. Waar is mijn auto! 'Wacht nou!' Ik draai me om en Trey komt naar mij toegerend. 'Op wat! Ze zit gevangen! Dat is allemaal jouw schuld!' Schreeuw ik. 'Technisch gezien van mijn vader. En even tussendoor. Als jij haar niet had gebruikt, dan was ze niet weggelopen.' Antwoord hij en hij trekt zijn wenkbrauw omhoog. 'Hoe?' Meer kan ik niet zeggen. Hij heeft gelijk. 'Doet er niet toe. We moeten het hebben over die telefoon.' antwoord hij.

'Wat?' Vraag ik. 'Je ging achter die telefoon aan toch?' Ik knik. 'Ja, het lag eerst in het park bij de haven. Maar toen ik eenmaal bij de haven aan kwam, was de telefoon in beweging.' Hij kijkt om zich heen. 'Laat me raden. Richting het station?' Vraagt hij. 'Ja, dat zei ik daarnet al.' zeg ik. 'Nee dat bedoel ik niet. Het lijkt erop dat ze gewaarschuwd werden. Anders zouden ze niet toevallig toen jij aankwam, weggaan.' Hij kijkt nu ernstig. 'Opgezet.' Zeg ik. Die man houd echt van een spelletje zeg. 'We moeten haar redden.' zeg ik. Trey knikt en loopt naar zijn auto. 'Die van mij is veiliger.' Ik stap in zijn auto en we rijden richting de kazerne.

Als we aankomen zie ik een klein huisje. 'Is dit het?' Vraag ik. We stappen uit en lopen naar het huisje. 'Sorry Mason.' hoor ik Trey zeggen. Ik draai me om naar hem en ik zie dat hij een pistool op mij heeft gericht. 'Wat- Dan hoor ik een schot en voel ik heftige pijn in mijn lichaam. 'Serieus!' Schreeuw ik. Ik kijk naar mijn been en tegelijkertijd val ik neer. 'Jij vieze- 'Au!' Schreeuw ik weer. Ik bijt op mijn lip om niet te gaan vloeken. Ik voel dat mijn lichaam omhoog word getild.

'Neem hem mee, de baas zal blij worden.' Zegt Trey. Ik word naar binnen gesjouwd door twee mannen en dan van de trap gegooid. 'Shit!' schreeuw ik nu. Mijn handen gaan naar mijn been. Ze pakken mij weer op en nemen me verder mee naar binnen. Dan word ik in een cel gegooid. Ik bijt op me tong om niet nog is te schreeuwen. En dan hoor ik de deur dicht vallen.

'Wie ben jij?' Ik hoor een vrouwenstem. 'Liana?' vraag ik. Dan zie ik de vrouw verschijnen. 'Is Liana niet meer een meisjes naam?' Zegt ze. 'Sorry, ik dacht dat jij Liana was. Ik hoopte het.' zeg ik teleurgesteld als ik de vrouw aan kijk. Ze kijkt naar me been. 'Geen pretje zeker?' Ik schud mijn hoofd. Ze trekt me via mijn oksels mee naar de rand van het bed. 'Hou vast.' 'Voor wa-

'Shit!' Ik voel de pijn weer komen en ik pak de steilingen van het bed vast en ik knijp erin. 'Houd je been stil, anders kan ik de kogel er niet uithalen.' Ik probeer mijn been stil te houden en ze duwt haar vingers in mijn wond. 'Moet je het niet infecteren?' Vraag ik. 'Zie jij alcohol?' vraagt ze. Ik schud langzaam mijn hoofd. 'Hebbes!' Ze trekt de kogel eruit en gooit het op de grond.Ze pakt de kussen van het bed af, haalt de kussensloop ervan af en ze wikkeld het om me been. 'Dit stopt je been van leeg bloeden.' Ik knik. 'Dank je.' Zeg ik. 'Ik ben Mason.' Ze glimlacht naar mij. 'Lydia.'