It's Just A Game

epiloog

5 jaar later
San Fransisco

POV ISE

"Nogmaals ontzettend bedankt," zeg ik zodra ik de taxi uitstap. De aardige taxi chauffeur stapt ook uit en loopt naar de achterbak. Hij tilt mijn zware koffer uit de achterbak en geeft hem daarna aan.
"Ik wens je een fijne tijd in Amerika," glimlacht de man en ik glimlach terug terwijl ik mijn koffer aanpak.
"Dat moet lukken," zeg ik terwijl ik in mijn handtas graai naar mijn portemonnee.

Nadat ik de man heb betaalt, wens ik hem een fijn weekend toe en loop ik met mijn koffer naar de ingang van het grote hotel.

De afgelopen maanden waren chaos, en stiekem had ik er ook geen goed gevoel over. Maar ik kon Alex en Austin gewoon niet teleurstellen, na nachtenlang door werken, een hele dure telefoonrekening en veel gezeik, is het uiteindelijk gelukt en valt er een last van mijn schouders af als ik het hotel inloop. Dit wordt de mooiste en grootste bruiloft die ik tot nu toe heb georganiseerd, en ik heb er onwijs veel zin in.

-

Zodra de deur van mijn suite achter mij dicht valt, zet ik mijn koffer neer en trap ik mijn hakken uit. Met een diepe zucht laat ik me op het grote bed vallen, waarna ik mijn telefoon uit mijn tas pak. Snel stuur ik Sara een berichtje dat ik in het hotel ben, zij en Noen waren twee weken geleden al naar Amerika gevlogen om de familie van Noen te bezoeken. Noen woont nu al zo'n vier jaar in Nederland, samen met Sara in een leuk appartement in onze hoofdstad. Die twee hebben elkaar echt gevonden, en zijn niet meer te scheiden. De studie die Noen na de middelbare wilde volgen, kon ook Engelstalig op de Universiteit van Amsterdam en toen was de keuze snel gemaakt.

Bij het icoontje van de belfunctie, staat een rood bolletje met daarin een één, wat betekend dat ik een omroep heb gemist. Snel open ik de belfunctie en zie dat ik een voicemail heb van Floyd en ongemerkt vormen mijn lippen zich in een glimlach. Terwijl ik naar zijn stem luister, bijt ik geconcentreerd op mijn nagel.
''Hey Ies, ik wilde weten of je al aangekomen was. Wil je me een berichtje sturen? Stiekem mis ik je nu al, maar heel veel plezier deze komende dagen,'' zegt hij snel achter elkaar, waarna de eentonige tonen klinken, wat betekend dat dit het einde was van de voicemail.
Nog steeds baal ik dat Floyd niet mee kon, want ik had hem graag voorgesteld aan de mensen die mijn tijd in Amerika nog leuker hebben gemaakt. Maar zijn werk deed verschrikkelijk moeilijk om die drie dagen, dus moest ik helaas alleen.

Dan valt mijn oog op de voicemail die ik nooit heb kunnen luisteren, maar ook nooit heb kunnen verwijderen. En stiekem ben ik nu wel benieuwd wat er in die voicemail vertelt wordt, ik haal diep adem en besluit eerst Floyd een berichtje terug te sturen.

Enigszins zenuwachtig, klik ik op afspelen en de stem van Chase vult mijn oren.
''Hey,'' klinkt het, zijn normaal zo heldere stem klinkt schor en vermoeid, ook is het te horen dat hij niet helemaal nuchter was op dit moment.
Ik bijt op mijn lip en haal mijn handen door mijn haren terwijl ik aandachtig verder luister. Ik kan het me nog precies herinneren, ik zat beneden op de bank, zeven maanden nadat Chase terug was gevlogen. In die zeven maanden hebben we niets aan contact gehad, en die maanden duurde verschrikkelijk lang kan ik je vertellen. Totdat Chase ineens belde, zijn naam stond groot in het beeldscherm van mijn telefoon en mijn handen begonnen te trillen als een gek. Net toen ik na lang twijfelen toch had besloten om op te nemen, was ik te laat, Chase had de lijn al afgebroken. Hij had een voicemail achtergelaten, maar ik heb hem nooit durven te luisteren, het horen zijn stem alleen al zou me opnieuw weer breken.

''Ik snap dat ik de laatste persoon ben waar je iets van wilt horen op dit moment,'' hij slikt en zucht dan even, opzoek naar zijn woorden. Ik sluit mijn ogen en zie de jongen met de zwarte haren en blauwe ogen voor me, nu na vijf jaar zou ik hem nog precies met elk detail na kunnen tekenen voor je.