ICY : Sugar Free Ice Cream

Comfort Zone - 28

မေမြို့ကပြန်လာပြီး တစ်ပတ်အကြာကတည်းက ရေကူးသင်တန်းတက်နေတာဖြစ်ပြီး အခုဆို အချိန်တစ်လနီးပါးကြာမြင့်ပြီလည်းဖြစ်သည်။

အရင်ကထဲက ရေကူးတတ်ချင်တဲ့ စိတ်ရှိပေမဲ့ တစ်ယောက်ထဲဖြစ်နေတာရယ်၊ နေရာအသစ်၊ ပတ်ဝန်းကျင်အသစ်မှာ လူအသစ်တွေနဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးဖို့ ခက်ခဲတာရယ််ကြောင့် စိတ်ကူးပဲရှ်ိပြီး တကယ်လုပ်ဖို့တွန့်ဆုတ်ခဲ့ရသည်။

တကယ်တော့... ကြိုးစားအားထုတ်ရမှာ ပျင်းတာကြောင့်ပါ။ ရေကူးတာမှ မဟုတ်ပဲ အသစ်အသစ်သော ပညာရပ်တွေ လေ့လာဖို့ မကြိုးစားချင်ပဲ Comfort Zoneမှာပဲ နေချင်တာ။

မေမြို့မှာတုန်းက ကိုကို့ကို ရေကူးသင်တန်းတက်ရင် ကောင်းမလား တိုင်ပင်ကြည့်တော့ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ရေကူးတတ်ပြီဆိုရင် ကမ်းခြေလိုက်ပို့ပေးမည် ပြောလာသည်။

‌အထွေအထူးစကားမဟုတ်ပဲ ဒီလောက်လေးပြောတာနဲ့တင် သင်တန်းတက်ဖို့ ချက်ချင်းဆုံးဖြတ်လိုက်၏။

အချစ်က ဒီလိုမျိုး စွမ်းအင်ကြီးမားတာ။

သင်တန်းက မနက်ခြောက်နာရီကနေ ခုနစ်နာရီအထိဖြစ်ပြီး နေရာကလည်း အိမ်နဲ့သိပ်မဝေး။

သို့ပေမဲ့ မနက်အစောကြီး ဆိုင်ကယ်နဲ့တစ်ယောက်ထဲသွားဖို့အတွက်ကိုတော့ မေမေက စိတ်မချတာကြောင့် အသွားကို ကိုကြီးလိုက်ပို့ပေးပြီး အပြန်ကို တယောက်ထဲ ခြေလျင်လျှောက်ပြန်သည်။

ကိုကြီးက ကြည်ကြည်ဖြူဖြူနဲ့ လိုက်ပို့ပေးသော်လည်း သူ့ကိုအိပ်ရာနှိုးရတာ သိပ်လွယ်ကူတဲ့အလုပ်မဟုတ်ပါ။ နိုးသွားရင် ပြန်မအိပ်ပဲ ချက်ချင်းထ၊ မျက်နှာသစ်ပေမဲ့ အဲဒီလိုနိုးအောင် နှိုးရတာက အရမ်းကို ပင်ပန်းလှ၏။