Too Much Trouble

Κεφάλαιο 60

Πλευρά Αλεξ.

"Αλεξ πήγαινε βρες την! Φεύγει μαλακα,σε μια ώρα είναι η πτήση της" φωνάζει ο Άγγελος ενώ κουνάει τα χέρια του μπροστά από το πρόσωπο μου.

Το κεφάλι μου πονάει.

Αδειασα 3 μπουκάλια ουίσκι χτες.

Δεν έπρεπε να της είχα μιλήσει τόσο άσχημα.

"Άγγελε τελείωσε τώρα. Δεν έχει νόημα. Φεύγει! Αυτό ήταν όλα τελείωσαν." η φωνή μου ίσα ίσα που βγαίνει από το στόμα μου.

Την αγαπάω ρε πουστη μου.

Την αγαπάω περισσότερο και από την ζωή μου.

"Δεν έχει τελειώσει τίποτα ακόμα γαμωτο! Πήγαινε στο αεροδρόμιο, βρες την, ζήτα της συγγνώμη για την συμπεριφορά σου. Μην την αφήσεις να φύγει από την Θεσσαλονίκη"

Γουρλώνω τα μάτια μου.

"Αν δεν την σταματήσεις...Μπορεί να μην την ξαναδείς ποτέ"

Δεν αντέχω να μην την ξαναδώ.

Η μικρή 17χρονη μου άλλαξε την ζωή.

Μέσα στην ζάλη μου προσπαθώ να βρω την λογική.

"Πρέπει..Πρέπει να πάω"κρατιεμαι από το χέρι του για να σηκωθώ.

"Πάμε θα οδηγήσω εγώ"λεει και με βοηθάει να βγουμε έξω. Μπαίνουμε μέσα στο αυτοκίνητο,εκείνος ξεκινάει να οδηγάει.

"Άγγελε θα φύγει;" τον ρωτάω σαν μικρό παιδί με παράπονο και ακουμπάω το κεφάλι μου στο τζάμι.

"Δεν ξέρω γαμωτο έτσι όπως τα έκανες εσύ και η ξεροκεφαλιά σου!"φωνάζει ενώ αυξάνει ταχύτητα. Κοιτάζω το κοντέρ το οποίο δείχνει 120.

"Την αγαπάω" ψιθυρίζω ρουφόντας την μύτη μου. Από μακριά βλέπω το αεροδρόμιο. Την ίδια στιγμή το ίδιο κάνει και ο Αγγελος. Αυξάνει ταχύτητα, στρίβει απότομα στις στροφές.

Παρκάρει απέξω από το αεροδρόμιο.

Βγαίνω έξω και κυριολεκτικά τρέχω μέσα στο κτήριο. Ο κολλητός μου τρέχει από πίσω μου.

"Η πτήση για Αθήνα, τι ώρα φεύγει;" ρωτάω γρήγορα την γυναίκα στο κισε. Με κοιτάζει τρομαγμένη. "Μιλα!" χτυπάω το χέρι μου στον πάγκο.

"Κύριε, μόλις έφυγε" τα μάτια μου στενεύουν.Κουναω το κεφάλι μου.

Γελάω σιγανά.

Οχι.

Δεν...δεν γίνεται να έφυγε.

Τα πάντα γύρω μου γυρίζουν.

" Μου κάνεις πλάκα έτσι;" την ρωτάω όμως γνέφει αρνητικά.

Πλησιάζω την μεγάλη τζαμαρία όπου φαινόταν το αεροπλάνο που απογειωνοταν. Καυτά δάκρυα τρέχουν στα μάγουλα.

Την έχασα..

Διαολε την έχασα!

"Όχι...ΟΧΙ!"τσιριζω με μερικά αδιάκριτα βλέμματα να πέφτουν πάνω μου." Αγγελε, Άγγελε έφυγε" εκείνος με αγκαλιάζει σφιχτά και ξεσπάω. "ΈΦΥΓΕ ΆΓΓΕΛΕ ΔΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΛΑΒΑ"

"Σςς ηρέμησε ρε, ηρέμησε" κοιτάζω σοκαρισμένος γύρω μου. Τα χέρια μου τρέμουν, η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.

"Άγγελε την έχασα..."ψιθυριζω ενώ κοιτάω έξω από το παράθυρο. Δεν γίνεται, δεν γίνεται να άργησα τόσο πολύ.

Πρέπει να μου κάνουν πλακα.

Ότι είπα μωρό μου δεν το εννοούσα.

Συγγνώμη.

Γιατί με τιμωρείς έτσι θεέ μου; Γιατί;

Πλευρά Εύας.

"Είσαι καλά;"ακούω την απαλή φωνή μιας κυρίας στην διπλανή θέση.

"Ναι ναι όλα μια χαρά" σκουπιζω τα δάκρυα μου και της χαμογελάω αμυδρά.

"Δύσκολος αποχαιρετισμος ε;"

Γνεφω θετικά.

"Αφήνω πίσω μου ένα αγαπημένο άτομο που οι τελευταίες μας μέρες μαζί δεν ήταν και οι πιο ευχάριστες" της εξηγώ με μια δόση πίκρας στον τόνο της φωνής μου.

Θυμάμαι τα λόγια του και κάθε φορά με χτυπάνε γερά στην καρδιά.

Φύγε! Τέλος.

Ο καθένας θα τραβήξει τον δρόμο του.

Δεν θέλω να σε ακούσω άλλο. Απλά φύγε!

Θα κάνω πράγματα που δεν θέλω να κάνω.

Καλό δρόμο.

"Μη στεναχωριέσαι κορίτσι, όλα θα φτιάξουν" γελάω σιγανά.

Δεν έδωσε και πολύ σημασία σε ότι του είπα χτες.

Δεν με σταμάτησε, τουλάχιστον για μια συγγνώμη.

Την φράση που μου είπε η κυρία δίπλα μου την έχω ακούσει πολλές φορές. Την έχω πει εξίσου πολλές φορές στον εαυτό μου και έχει λειτουργήσει.

Αλλά αυτή την φορά όλα είναι διαφορετικά.

Δεν υπάρχει γυρισμός.

Όχι πια.

Τέλος πρώτου βιβλίου❤️
Σύντομα θα ανέβει το δεύτερο "μέρος" σε αυτό εδώ το βιβλίο. Γιαυτό μείνετε συντονισμένοι.

To be continued...

-oliaaaa