Too Much Trouble

Κεφάλαιο 8

Προσπάθησα. Προσπάθησα στα αλήθεια να μην δίνω σημασία σε ότι γινόταν και στο τέλος βρέθηκα ερωτευμένη. Ερωτευμένη με έναν άνθρωπο που απλά για εκείνον ήμουν ένα 17 χρόνο.

Παρόν:

Και ένα και δύο και...

Γαμωτο πάλι το ξέχασα.

Πάμε πάλι.

Ένα,δύο, τρία...Τεσσ...

Νευριασμενη κλείνω την μουσική και κάθομαι στο πάτωμα. Δεν μπορώ να συγκεντρωθω. Χάνω τα βήματα και όλο αυτό εξαιτίας του Αλεξ.

Αυτός και η ηλιθια συμπεριφορά του γυρνάνε μέσα στο μυαλό μου.

Σηκώνομαι πάνω και βάζω τα παπούτσια μου.

"Μαμά φεύγω!" φωνάζω για να με ακούσει στην κουζίνα.

"Πρόσεχε!" Χαμογελάω και βγαίνω έξω.

Χρειάζομαι καθαρό αέρα.

Να ξεχαστω λίγο γιατί δεν με βλέπω καλά.

Προσπαθώ να μην σκέφτομαι τι έκανα εκείνο το βράδυ γιατί τρελαίνομαι στα αλήθεια.

Η ώρα είναι 9 το βράδυ και ήδη έχει νυχτώσει. Χειμώνας βλέπετε και ο ήλιος πέφτει νωρίς.

Περπατάω σε μια άγνωστη κατεύθυνση για μένα. Πολύ ησυχία και τολμώ να πω ότι είναι κάπως τρομακτικά.

Μήπως να γυρίσω πισ-

"ΘΈΛΩ ΤΑ ΧΡΉΜΑΤΑ ΓΑΜΩΤΟ" φωνάζει κάποιος και τιναζομαι ολόκληρη.

"Δεν τα έχω!" κρύβομαι πίσω από ένα δέντρο για να μην με δουν. Κανένας άλλος δεν τριγυρνάει εδώ, μόνο εγώ και αυτοί.

Παναγία μου, έπρεπε να είχα φύγει πιο νωρίς.

"Μικρέ μου χρωστάς 2 δόσεις, κανόνισε να τα φέρεις γρήγορα Αλεξ! Αλλιώς ξέρεις τι θα συμβεί έτσι; "

" Ξέρ-" κουνάω μερικά φύλλα με το πόδι μου καταλαθος και εκείνοι  σταματάνε απότομα.

"Ποιος είναι εκει;"

Έχετε γειά βρυσούλες.

Όλο μου το σώμα άρχισε να τρέμει.

Κάποιος με πλησίασε και μου έπιασε το χέρι. Τσιριζω δυνατά μα προλαβαίνει να μου κλείσει το στόμα.

Κοιτάζω τον άνθρωπο που με κρατάει και οο θεέ μου αυτός είναι ο Αλεξ.

"Αλεξ;!"μουγκριζω και κατεβάζει σιγά σιγά το χέρι του.

"Μην βγάλεις άχνα" ψιθυρίζει. "Κρις όλα καλά,τα χρήματα θα στα φέρω την επόμενη εβδομάδα" συνεχίζει απευθυνόμενος στον τύπο ο οποίος μας κοίταζε.

"Καλα θα κάνεις μικρέ να μου τα φέρεις γιατί αλλιώς..."τράβηξε με τον αντίχειρα του μια γραμμή στον λαιμό του λαιμό του.

Γούρλωσα τα μάτια μου αλλά ο Αλεξ μου έκανε νόημα να μην μιλήσω.

" Τι στον πουτσο κάνεις εσύ εδώ;" ρωτάει ενώ κρατάει σφιχτά τους καρπούς μου.

" Πονάω " αμέσως με αφήνει όμως το βλέμμα του συνεχίζει να είναι το ίδιο άγριο.

"Σε ρώτησα κάτι!"

"Έκανα μια βόλτα" απαντάω απλά και τον κοιτάω στα μάτια.

"Σε αυτή την περιοχή; Πας καλά;"ρωτάει. Σηκώνω το φρύδι μου ειρωνικά.

"Συγγνώμη που είμαι καινούργια και δεν ξέρω τις επικίνδυνες περιοχές που έχετε εδώ πέρα. Συγγνώμη που δεν ήξερα ότι είσαι και μπλεγμένος να πούμε"

"Γιαυτό που είδες τώρα δεν θα μιλήσεις σε κανέναν μ'ακους;"όταν είναι θυμωμένος η φωνή του γίνεται πιο τρομακτική από ότι στην πραγματικότητα.

" Που είσαι μπλεγμένος Αλεξ; "τον ρωτάω.

"Να μην σε νοιάζει" απαντάει και ανεβαίνει πάνω στην μηχανή του. "Έλα να σε πάω σπίτι σου. Δεν έχω καμία όρεξη να σε βρω βιασμενη αύριο"

"Θα γυρίσω μόνη μου δεν χρειάζεται να μπαίνεις σε κόπο" του λέω ειρωνικά και εκείνος ανασηκωνει τους ώμους του.

Βάζει μπρος.

Φεύγει.

Ξεφυσαω και πάω να ανοίξω το κινητό όμως το σύμπαν έχει άλλα σχέδια για εμένα.

Το κινητό μου είναι κλειστό από μπαταρία.

Καμία ελπίδα να επικοινωνήσω με τον μπαμπά ή την μαμά.

Ξέρεις κάτι;

Θα γυρίσω από εκεί που ήρθα. Πόσο δύσκολο θα είναι;

-oliaaaa