Too Much Trouble

Bonus Chapter+

Χευυ! Δεν ξέρω πόσες/οι είστε ακόμα εδώ και έχετε ακόμα το βιβλίο μου στην βιβλιοθήκη σας αλλά ετοίμασα ένα bonus κεφάλαιο.

Ελπίζω να το απολαύσετε.

(Νίκος και Δανάη τα παιδιά των πρωταγωνιστών)

Πλευρά Αλεξ.

"Μπορείς να μου πεις τι έπαθες;" με ρωτάει καθώς βγάζει τα τακούνια της και με πλησιάζει. "Μόνο που δεν τον έδειρες τον άνθρωπο"

Ανάβω ένα τσιγάρο.

Παίρνω μια τζούρα και αφήνω τον καπνό να βγει από τα ρουθούνια μου.

"Να μην σου την έπεφτε τότε" της απαντάω κοφτά και παίζω με την βέρα στο δάχτυλο μου.

Δεν μπορώ να την βλέπω με άλλους.

Ποτέ δεν θα μπορέσω να το κάνω.

"Βρε μωρό μου πότε θα σταματήσεις να είσαι ζηλιάρης; Είσαι ίδιος με 5 χρόνια πριν" μου λέει ενω ακουμπάει το χέρι της στον ώμο μου.

"Όσο είσαι γυναίκα μου θα συνεχίσω να είμαι ο ίδιος ζηλιάρης με τότε" της απαντάω με ένα πλατύ χαμόγελο.

Κάθε μέρα γίνεται ακόμα πιο όμορφη, πως να μην ζηλεύω το κάθε λιγούρη που την πλησιάσει;

Τα χείλη της ακουμπούν το μάγουλο μου και ύστερα τον λαιμό μου. Δαγκωνω το εσωτερικό του μαγουλου μου και αφήνω το τσιγάρο στο τασάκι.

"Πες μου μόνο ότι η μαμά σου θα αργήσει να φέρει τα μικρά πίσω."ψιθυρίζω και τυλίγω τα ποδια της γύρω μου.

"Θα επιστρέψουν αύριο το πρωί. Το έχω κανονίσει" χαμογελάω και την φιλαω πεταχτά.

"Δεν θα σε χορτασω ποτέ. Όσα χρόνια και αν περάσουν" της λεω ξεπνοα διότι έχει αρχίσει να κουνιέται πάνω μου για να με ερεθισει.

Πιάνει το πρόσωπο μου με τα χέρια της και με φιλάει απαλά.

Μωρό μου εσύ.

Πλευρά Δανάης σε ηλικία 18 χρονών.

"Αγόρι μου τι κάνεις;Πόρτες δεν είχες σπίτι σου;Σε τσαντίρι γεννήθηκες;"τον ρωτάω με νεύρο γιατί μπήκε μέσα στο δωμάτιο χωρίς να χτυπήσει.

Την ώρα που άλλαζα.

"Μην κρύβεσαι γατάκι, δεν είναι κάτι που δεν έχω ξαναδεί. Σωστά;" με ρωτάει και ξαπλώνει στο κρεβάτι.

Ανάθεμα την ώρα και την στιγμή που το κάναμε. Ανάθεμα!

Κουνάω το κεφάλι μου και φοράω την μπλούζα που κρατούσα.