Too Much Trouble

Κεφάλαιο 3 (S.B)

Όλο το βράδυ στριφογύρναγα στον ύπνο μου.

Την ξανά είδα μετά από 1.5 χρόνο.

1.5 γαμημένος χρόνος μακριά της.

Φταιω. Φταίω και εγώ που δεν έκατσα μαζί της να βρούμε μια λύση.

Της μίλησα άσχημα.

Έδειχνε χαρούμενη με τους φίλους της.

Την παρατηρούσα όλο το βράδυ από την μεγάλη τζαμαρία που έχει το γραφείο. Τόσο όμορφη.

Της κολλούσε ένας μαλακας από την παρέα της βέβαια. Σε άλλη περίπτωση θα τον είχα πλακώσει στο ξύλο, θα την έπαιρνα και θα την φιλούσα παντού. Μα τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά.

Δεν είμαστε μαζί για να κάνω κάτι τέτοια...Επιπλέον δείχνει ευτυχισμένη. Θέλω να είναι ευτυχισμένη.

"Μαλακα, σου ήρθε κεραμίδα χτες" ο Άρης από δίπλα μου σκουνταει τον ώμο.

"Την θέλω ακόμα ρε. Την θέλω ακόμα" δηλώνω απελπισμένος και τρίβω το κεφάλι μου. Ποτέ δεν πίστευα ότι μια κοπέλα θα με κατάφερνε. Θα κατάφερνε να κολλήσω μαζί της και να μην μπορώ να την ξεχάσω.

" Μήπως να πω στην Ζωή να της μιλήσει και να της πει ότι είμαστε εδώ; Ίσως έτσι θ-"τον διακόπτω πριν προλάβει να ολοκληρώσει την πρόταση του.

"ΌΧΙ" φωνάζω και με κοιτάει με απορία. "Είναι ευτυχισμένη. Μην της το χαλασατε. Εγώ μόνο προβλήματα της δημιουργούσα"αφήνω τον καπνό να βγει από το στόμα μου. Το τέταρτο τσιγάρο στην σειρά.

Το είχα ελαττώσει ελάχιστα μαζί της αλλά το ξανάρχισα εκείνες τις τελευταίες μέρες.

" Μαλακα ακούς τι λες; Μιλάς εσύ ότι δεν την έκανες ευτυχισμένη ενώ η ίδια δεν σταμάτησε ποτέ να μιλάει στην Ζωή με τα καλύτερα λόγια για σένα; Που όταν άκουγε το όνομα σου τα μάτια της έλαμπαν; Αυτό δεν το θεωρείς ευτυχία;"

Δεν μιλάω.

Δεν ξέρω τι να πω.

" Της μίλησα άσχημα. Εκείνη την μέρα ήρθε σπίτι μου για να βρούμε μια λύση και εγώ την έδιωξα. Το καταλαβαίνεις; Την έδιωξα!"του λέω με έντονο ύφος. Η φωνή μου υψώνεται.

Κάνεις τους δεν μιλάει.

Ξεφυσαω.

Ρίχνω το κεφάλι μου πίσω στον καναπέ και κλείνω τα μάτια μου.

"Πως γίνεται εγώ που πάντα τα καταστρέφω όλα με την συμπεριφορά μου να μην κατέστρεψα εκείνη;" ρωτάω πιο ήρεμος από πριν.

"Δεν την κατέστρεψες γιατί την ερωτεύτηκες"

"Σε αγάπησε"

[...]

Πλευρά Εύας.

"Πες μου μόνο ότι δεν έχουν έρθει στην Αθήνα. Μόνο αυτό πες μου"

Μπορει να είχα παραισθησεις χτες το βράδυ αλλά μπορεί και όχι. Με κοιτούσε ματιά.

Η ιδέα ότι μπορεί όντως να ήταν εκείνος χτες στο μπαρ δεν με άφησε ένα κοιμηθώ όλο το βράδυ.

Αλλά κάτι με κρατάει πίσω...

Που εξαφανίστηκε μετά;

" Τι εννοείς; Δεν σε καταλαβαίνω"

Κάτι κρύβει.

Δεν μπορεί να έχω τρελαθεί.

"Ο Αλεξ έχει έρθει Αθήνα;Απάντησε μου σε παρακαλώ"

Σιωπή.

Επικρατεί απόλυτη σιωπή για λίγα λεπτά.

Αγχώνομαι.

"Γιατί δεν μιλάς;"

"Εύα μου, σου υπόσχομαι πως αύριο όταν έρθω μπορούμε να το συζητήσουμε"

Κοκαλωνω.

Αυτό πάει να πει ότι...

"Πόσο καιρό είναι εδώ; "η φωνή μου σβήνει σιγά σιγά. Στηρίζω τον εαυτό μου στο τραπέζι της κουζίνας.

"Τους τελευταίους 5 μηνες.Εχει έρθει μαζί με τα αγόρια. Δουλεύουν σε ένα μπαράκι"

Τα ματιά μου γουρλωνουν.

Αυτός ήταν.

Χτες ήταν εκείνος.

"Πήγα σε αυτό το μπαράκι χτες. Τον είδα!" ψιθυριζω αλλά νιώθω τα μάτια μου να βουρκωνουν. "Γύρισα για λίγο την πλάτη μου και είχε εξαφανιστεί"

" Θες να τον συναντήσεις; Να μιλήσετε;"μέσα σε όλη την βαβούρα που επικρατεί στο κεφάλι μου, ακούω την φωνή της.

"Δεν..δεν ξέρω"απαντάω με τρεμαμενη φωνή και τερματίζω την κλήση.

Τι θα κάνω;

-oliaaaa