Too Much Trouble

Κεφάλαιο 27

Πλευρά Αλεξ.

"Τι θες από μένα πια;" τον ρωτάω τριβωντας το κεφάλι μου.

Αγκχμ πως έχω μπλέξει έτσι γαμω την Παναχαϊκή μου γαμω;

"Νομίζεις ότι με μια μαχαίρια ξεμπέρδεψες Αλεξ; Θέλω τα χρήματα μου!" φωνάζει.

Γαμω τον μπελά μου γαμω.

"Δεν τα έχω ρε Κρις. Που να τα βρω 2 χιλιάρικα;" η φωνή μου εξίσου δυνατή.

Δεν με έχει αφήσει σε ησυχία.

"Τότε βρες τρόπο να ξεπληρώσεις...Βασικά έχω σκεφτεί έναν"

Ξεφυσαω.

" Πες"του απευθύνω τον λόγο μονολεκτικά ελπίζοντας ότι θα ξεμπερδέψω γρήγορα από αυτόν.

Ολα ξεκίνησαν όταν ήθελα κάτι χάπια.
Πριν 3 μήνες που δεν ήμουν καλά ψυχολογικά και είχα θέματα με τον πατέρα μου.

Δεν είχα τα λεφτά και του είπα ότι θα του τα χρωστάω.

"Πάσαρε μου την γκόμενα που τραβιέσαι" στο άκουσμα αυτής της πρότασης τα χέρια μου τον πιάνουν από την μπλούζα και τον κολλάω στον τοίχο.

"Δεν είναι γκόμενα!" φτύνω τις λέξεις και τον ακούω να χασκογελάει.

Μπασταρδε.

"Αγαπητικια τότε; Δεν με νοιάζει τι σου είναι απλά πάσαρε την μου και ξεπληρώνεις. Καλό κομμάτι είναι, αξίζει τις 2 χιλιάδες" η μπουνιά μου προσγειωνεται με δύναμη στο πρόσωπο του.

Με αγριοκοιτάζει. Μου δίνει μια κλοτσιά στην κοιλιά και γονατιζω ελάχιστα.

" Δεν θα την ακουμπήσεις ούτε για χειραψια"μια μπουνιά προσγειωνεται στο μάγουλο μου και νιώθω το αίμα να τρέχει από την μύτη μου.

"Τόσο καψουρης είσαι πια;" γελάει ενώ με χτυπιομαστε.

Μαλακα.

Πουστη.

"Να μην σε νοιάζει. Μην την πλησιάσεις.Δεν έχει φτιάξει πουθενά!" φτύνω το αίμα που βγαίνει από το στόμα μου και τον σπρώχνω.

"Καλά, θα τα ξαναπούμε μικρέ"

Φεύγω από εκεί με σκοπό να πάω στο σπίτι μου. Στα 10 μέτρα να τον δω να την πλησιάζει, στα 10 μέτρα θα τον θάψω τον πουστη.

Σκουπιζω το αίμα από την μύτη μου καθώς ανεβαίνω τα σκαλιά της πολυκατοικίας. Ξεκλειδώνω την κεντρική πόρτα και μπαίνω μέσα. Σιγά σιγά ανεβαίνω τις σκάλες γιατί τα πλευρά μου πονάνε από τις μπουνιές και φτάνω έξω από το διαμέρισμα.

Ανοίγω την πόρτα και αντικρίζω την Εύα να κάθεται στον καναπέ.

Γαμωτο!

Μέσα στη σύγχυση μου ξέχασα ότι την είχα αφήσει να κοιμάται όταν με πήρε τηλέφωνο ο Κρις.

Γυρίζει το προσωπάκι της και με κοιτάει σοκαρισμένη.

"Τι...τι έπαθες;" τρέχει κυριολεκτικά προς το μέρος μου και πιάνει με τα μικροσκοπικά της χέρια το πρόσωπο μου.

Αποφεύγω να την κοιτάξω αλλά εκείνη γυρνάει το κεφαλι μου.

Ξεφυσαει ενώ βλέπει ότι δεν μιλάω.

"Έλα τουλάχιστον να σε βοηθήσω" βγάζει το σακάκι μου και με βάζει να καθίσω στον καναπέ. "Που έχεις οινόπνευμα και βαμβάκι;" συνεχίζει

"Στο ντουλαπάκι του μπάνιου, πρώτο ράφι" σε λιγότερο από 5 λεπτά έχει επιστρέψει και κρατάει πάγο μαζί με τα υπόλοιπα.

Εκατσε πάνω στα πόδια μου.

Παρατήρησε ότι τόση ώρα είχα το χέρι μου στα πλευρά μου και σηκώνει την μπλούζα.

" Αλεξ έχει μελάνια" τρομαγμένη ακουμπάει τον πάγο σε εκείνο το σημείο.

Μορφαζω κλείνω τα μάτια μου.

Νιώθω τα χείλη τους να αφήνουν ένα ζεστό φιλί εκεί.

"Με ποιον πλακωθηκες Αλεξ;" ρωτάει ενώ περιποιείται τις πληγές στο πρόσωπο μου.

"Με τον Κρις" παίρνει μια βαθιά ανάσα. Αφήνει το βαμβάκι στο γυάλινο τραπεζάκι και με κοιτάει.

"Μπορώ να σου δώσω εγώ τα χρήματα που χρωσ-" διακόπτω αμέσως τον λόγο της.

"Δεν υπάρχει περίπτωση να πάρω χρήματα από σένα Εύα" της λέω ίσως με έναν πιο δυνατό τονο φωνής.

"Πρότεινα κάτι για να βοηθήσω όχι για να θυμώσεις πάλι" λέει με νεύρο και μαζεύει τις μαλακιες που είχε πάνω στο τραπέζι.

" Έλα εδώ ρε μικρό" της λέω τραβώντας την πάλι πάνω στα πόδια μου. Εκείνη κοιτάει το πάτωμα παραπονεμένη. Κάνω στην άκρη τα μαλλιά της και την φιλαω στον λαιμό.

" Συγγνώμη δεν ήθελα να σου φωνάξω." ακουμπάει το κεφάλι της στο στήθος μου και την αγκαλιάζω καλύτερα.

" Φρόντισε να ξεμπλέξεις από αυτόν το συντομότερο Αλεξ"

Προσπαθώ μωρό μου.

Προσπαθω.

-oliaaaa