Too Much Trouble

Κεφάλαιο 37

Με πλησιάζει και οι ανάσες μου αρχίζουν να γίνονται ποιο γρήγορες.

"Εύα.."λεει χαμηλόφωνα καθώς ακουμπάει ελαφρώς το χέρι του στην μέση μου.

"Τι θες;" τον ρωτάω με τρεμαμενη φωνή ενώ σκουπιζω τα δάκρυα μου.

"Έλα να κάτσουμε, να συζητήσουμε" μου προτείνει όμως προς μεγάλη του έκπληξη γνέφω αρνητικά.

"Τώρα θες να μιλήσουμε Αλεξ; Τώρα που άκουσες το τηλεφώνημα;" υψωνω την φωνή μου αλλά δεν είμαι θυμωμένη.

Κουρασμένη είμαι.

Δεν μπορώ να διαχειριστώ μια κατάσταση στην οποία λέω την αλήθεια αλλά κάποιος έχει βγάλει γρήγορα τα συμπεράσματα του και δεν με πιστεύει.

"Μην κλαις" τοποθετεί το χέρι του στο μάγουλο του και με τον αντίχειρα του σπουπιζει τα μάτια μου.

"Δεν μου έχεις εμπιστοσύνη, έτσι;" τον ρωτάω με σπασμένη φωνή και εκείνος αποφεύγει να με κοιτάξει. "Πίστευες ποτέ ότι θα φιλούσα κάποιον άλλον ενώ είμαστε μαζί;"συνεχίζω μα δεν απαντάει.

"Μην μπεις στο κόπο να μου απαντήσεις. Κατάλαβα από μόνη μου" του λέω αφού βλέπω ότι δεν μιλάει. Δεν θέλει να μου μιλήσει.

Με βαριά καρδιά αρχίζω να περπατάω προς την αντίθετη κατεύθυνση με σκοπό να πάω σπίτι μου.

Δεν έχει νόημα να μείνω.

"ΕΎΑ!" τον ακούω να φωνάζει και γυρίζω αυθόρμητα προς την μεριά του. Τρέχει κυριολεκτικά κατά πάνω μου. Με κολλάει πάνω του και τα χείλη του ακουμπούν τα δικά μου με πάθος.

Τον χτυπάω στο στήθος για να με αφήσει όμως αντίθετα, εκείνος τα πιάνει σφιχτά χωρίς να σταματήσει το φιλί.

"Δεν μπορώ να κάνω κάτι αφού δεν με πιστεύεις. Απλά άσε με να φύγω" λέω καθώς ελευθερωνομαι από το κράτημα του και απομακρυνομαι.

"Δεν σε αφήνω! Σου έχω εμπιστοσύνη εντάξει; Σε αυτόν δεν είχα εξαρχης και στο έλεγα κιόλας" με ταρακουνάει χωρίς να πάρει το βλέμμα του από πάνω μου.

" Δηλαδή με πιστεύεις;"τον ρωτάω με μια ελπίδα χαραγμένη στην φωνή μου.

"Σε πιστεύω ρε μωρό μου, σε πιστεύω"με βάζει στην αγκαλιά του και μου αφήνει ένα φιλί στο μέτωπο.

Μπορεί να μην το εννοεί, το ξέρω ότι μπορεί να συμβαίνει αυτό όμως θα του αποδείξω με χίλιους τρόπους ότι λέω την αλήθεια.

[...]

"Ευα άκουσε με σε παρακαλώ"

" Στέφανε αρκετά! Ήξερες ότι είμαι μαζί με τον Αλεξ και παρόλα αυτά με φίλησες; Γιατί;" τον ρωτάω έντονα όση ώρα εκείνος με κοιτάει μετανιωμένος.

"Συγγνώμη ρε Εύα. Απλά μου αρέσεις, μου αρέσεις πολύ. Δεν βλέπεις ότι σε πληγώνει με την συμπεριφορά του; Γιατί κάθεσαι μαζί του;"αρχίζει να εξηγεί και να ρωτάει.

Προβληματιζομαι σε κάποια φάση αλλά μετά απαντάω.

"Το αν με πληγώνει, το αν με κάνει χαρούμενη ή όχι, άσε να το ξέρω καλύτερα."η φωνή μου παραμένει σοβαρή.

"Εύα μου αρέσεις"

" Σε βλέπω σαν φίλο Στέφανε. ΦΙ-ΛΟ. Έχω συναισθήματα για κάποιον άλλο άνθρωπο και αυτό πρέπει να το σεβαστείς."του λέω και θέλω να το καταλάβει αυτό. Καλύτερα να βρει μια άλλη κοπέλα που να τον αγαπήσει. Να περάσουν όμορφα μια περίοδο της ζωής του.

Δεν έχει νόημα να επιμείνει σε εμένα.
Τον καταστρέφει ψυχολογικά.

" Εντάξει..Δεν θα σε ξαναενοχλήσω Ευακι"κουναω το κεφαλι μου.Δεν εννοούσα αυτό.

"Στεφανε δεν εννοούσα αυτό"

"Δεν μπορώ να σε βλέπω με τον Αλεξ, δεν το καταλαβαίνεις; Νομίζω καλύτερα θα ήταν για λίγο καιρό να σταματήσουμε να κάνουμε παρέα."λεει και τον κοιτάω στεναχωρημενη.

Δεν ήθελα να έρθουν έτσι τα πράγματα.

Όπως και να το δεις, ήταν κολλητός μου.

"Ότι νομίζεις Στέφανε. Πάντως να ξέρεις ότι δεν ήθελα να χωρίσουμε έτσι"φευγω από τα σκαλοπάτια που καθόμασταν με προορισμό τις κερκίδες.

Δεν πολύ μιλαω πλέον με τα παιδιά της παρέας του Στέφανου. Από τότε που έμαθαν για εμένα και τον Αλεξ, άρχισαν να απομακρυνονται.

Ίσως δεν τους αρέσει ο Αλεξ;

Αν συμβαίνει αυτό, δεν μπορώ να κάνω κάτι. Είναι πρόβλημα τους. Εγώ περνάω καλά με αυτό το άτομο και δεν με νοιάζει το τι πιστεύουν οι άλλοι.

-oliaaaa