Too Much Trouble

Κεφάλαιο 5(S.B)

Πλευρά Αλεξ.

"Σας είπα ότι δεν ήταν καλή ιδέα όλο αυτό. Ταράχτηκε" τους ψιλό φωνάζω ενώ χαϊδεύω τα μαλλιά της.

Δεν έχει συνέλθει ακόμα όμως έχουμε έρθει σπίτι της.

Αγάπη μου.

"Δεν ξέραμε πως..."ξεκινάει να λέει ο Άρης αλλά τον σταματαω απότομα.

"Δεν έπρεπε να είχατε πιέσει τόσο την κατάσταση. Δεν ήταν έτοιμη"τους λέω λίγο νευριασμενος αλλά δεν παίρνω το βλέμμα μου από πάνω της.

"Μήπως να την πηγαίναμε στο νοσοκομείο;" ρωτάει ο Άγγελος.

" Όχι κοίτα! Συνέρχεται" του απαντάει η Ζωή καθώς βλέπει πως η Εύα έχει αρχίσει να κουνιέται. Ακουμπάω το χέρι της και ένας ηλεκτρισμός διαπερνά όλο μου το σώμα.

Μου έλειψες μωρό μου.

Μου έλειψες μικρή μου.

" Τι...τι έγινε; Που είμαι;" ρωτάει με βραχνή φωνή και τρίβει το κεφάλι της. Με το που η ματιά της πέφτει πάνω μου, γουρλωνει τα μάτια της και τραβάει το χέρι της.

Με αυτή της την κίνηση η καρδιά μου σπάει σε χίλια κομμάτια.

"Ζωή..Ζωή είναι εδώ. Όλοι τους είναι εδώ"

"Ηρέμησε κορίτσι μου, ηρέμησε! Έλα πιες λίγο νερό" λέει και της δίνει το ποτήρι με το νερό. Την βοηθάει να πιει λίγο και ύστερα ξανά ξαπλώνει.

"Εύα, η ιδέα ήταν δικιά μας για να συναντηθείτε. Συγγνώμη, δεν ξέραμε ότι θα ερχόσουν σε τόσο δύσκολη θέση"απολογείται ο Άρης εκ μέρους όλων μα εκείνη κουνάει το κεφάλι της.

"Μην αισθάνεστε άσχημα παιδιά. Έγινε τώρα δεν αλλάζει" μας καθησυχάζει και μετά από αυτό επικρατεί μια απόλυτη ησυχία.

Η καρδιά μου χτυπάει πολύ δυνατά.

" Πως νιώθεις; "την ρωτάει ο Άγγελος ενώ εκείνη ανασηκωνεται στην θέση της για να κάτσει καλύτερα.

"Είμαι εντάξει μην ανησυχείτε"

"Εμεις να φεύγουμε, να σε αφήσουμε να ξεκουραστείς. Αν χρειαστείτε κάτι, τηλεφωνήστε μας."

"Ναι καλύτερα να πηγαίνουμε. Εύα οπότε θες τα ξαναλέμε. Αλεξ πάμε" παίρνω μια βαθιά ανάσα και την κοιτάω για τελευταία φορά.

Το ίδιο κάνει και εκείνη. Τα μάτια της βουρκωνουν ελαφρώς.

Η Ζωή θα μείνει μαζί της για να την προσέχει. Βασικά εδώ θα έμενε έτσι κι αλλιώς.

Γυρίζω το βλέμμα μου κάπου αλλού για να μην την φέρω σε δύσκολη θέση.

Σηκώνομαι πάνω και αφού τα παιδιά την χαιρετανε, προχωράμε προς την πόρτα.

"Αλεξ" η φωνή της με παγώνει στην θέση μου. "Σε ευχαριστώ που δεν με άφησες να πέσω στην καφετέρια" συνεχίζει μετά από λίγο και προσπαθεί να χαμογελάσει.

"Δεν κάνει τίποτα. Όλα καλά" της λέω μα το μόνο που θέλω αυτή την στιγμή είναι να την κλείσω στην αγκαλιά μου και να μην την αφήσω να φύγει.

[...]

Πλευρά Εύας.

"Σταμάτα να κλαις σε παρακαλώ"μου λέει η Ζωή και προσπαθεί να τραβήξει το οικογενειακό παγωτό από τα χέρια μου.

"Οχι δεν σταματάω" της λέω κλαίγοντας και βάζω μέσα στο στομα μου το κουτάλι με το παγωτό.

"Τουλάχιστον πες μου τον λόγο που κλαις" μου ζητάει σκουπιζει τις σοκολάτες από το πρόσωπο μου.

"Μου έλειψε ο μαλάκας" και εκεί που είχα ηρεμήσει λίγο από το κλάμα, με ξαναέπιασε.

"Τότε γιατί δεν του μιλάς;" με ρωτάει λες και είναι το αυτονόητο.

Δεν είναι τόσο εύκολο.

Και να του μιλήσω, τι να του πω; Πως είμαι ακόμα ερωτευμένη μαζί ρου; Πως ενάμιση χρόνο δεν εχω γυρίσει να δω άλλο αγόρι;

Εκεινος σίγουρα θα έχει κοπέλα.Θα έχει προχωρήσει παρακάτω ενώ εγώ ακόμη μένω κολλημένη σε αυτόν. Σε αυτόν και την ηλιθια μούρη του.

Δεν τον είδα και πολύ πρόθυμο να μου μιλήσει.

Αν δεν του έλεγα ευχαριστώ, θα είχε φύγει και ούτε καν θα μου είχε πει ένα γεια!

Πφφ καλύτερα να αρχίσω να τον ξεπερνάω. Ίσως όλα θα είναι καλύτερα.

-oliaaaa