Too Much Trouble

Κεφάλαιο 47

"Μήπως δεν ήταν καλή ιδέα να έρθω και εγώ μαζί;Είναι οικογενειακό τραπέζι,δεν νομίζω να κολλάω πουθενά" τον σταματάω πριν χτυπήσει την πόρτα του πατρικου του.

Η μαμά του τον φώναξε για να φάνε όλοι μαζί σήμερα το βράδυ. Να μαζευτούν μετά από πολύ καιρό σαν οικογένεια και να τιμήσουν τον μπαμπά του.

Έτσι, ο Αλεξ αποφάσισε να πάρει και εμένα μαζί.

Μα δεν θεωρώ ότι έπρεπε να έρθω. Είναι τραπέζι με την οικογένεια του, εγώ είμαι απλά η κοπέλα του.

"Μην ξαναρχιζουμε αυτό θέμα. Το κάνω για την μαμά μου. Εξάλλου ήθελε πολύ να σε γνωρίσει. Τους άλλους δύο μη σου πω που τους έχω γραμμένους." χτυπάει την πόρτα και παίρνω μια βαθιά ανάσα.

Ηρεμία Εύα...

Ηρεμία...

Ποσο άσχημα μπορεί να πάει όλο αυτό;

"Γεια σας"η μαμά του μας χαμογελάει όσο μπορεί αλλά η ταλαιπωρία στο πρόσωπο της είναι εμφανής.

"Δεν σου πάνε τα μαύρα, να τα βγάλεις γρήγορα" της ψιθυρίζει ενώ την αγκαλιάζει.

"Αγόρι μου θα τα φοράω τουλάχιστον για ένα χρόνο...αλλα για να δω..Εσυ πρέπει να είσαι η περιβόητη Εύα"

Περιβόητη;

"Έχω ακούσει πολλά για σένα από τον γιο μου. Με λένε Αθανασία"

"Εύα.Χαίρομαι που σας γνωρίζω, και συλλυπητήρια."με αγκαλιάζει σφιχτά και μας λέει να περάσουμε μέσα.

"Α ήρθες τελικά;"τον ρωτάει ένα αγόρι  γύρω στα 25 που καθεται στον καναπέ.

" Γιάννη μην αρχίζεις πάλι. Δεν κάλεσα τα παιδιά για να τσακωθείτε"τον μαλώνει η κυρία Αθανασία.

"Να ανοίξουμε μια σαμπάνια για το καλό που ήρθες μετά από πόσα; 3, 3.5 χρόνια;" ρωτάει ειρωνικά τον Αλεξ ο οποίος από δίπλα μου, μου σφίγγει το χέρι και προσπαθεί να συγκρατηθεί.

" Έλα Γιάννη σταμάτα. Δεν έχει έρθει μόνος του έχει φέρει και την κοπέλα του μαζί. Τουλάχιστον μην το κάνεις τόσο μεγάλο θέμα μπροστά σε ξένο κόσμο. "

" Η Ευα δεν είναι ξένη, είναι η κοπέλα μου" λεει χαμηλόφωνα ο Αλεξ. Τον βλέπω ότι προσπαθεί με νύχια και με δόντια να συγκρατηθεί.

Του είπα πριν φύγουμε πως ότι και να γίνει, να παραμείνει ψύχραιμος.

" Κώστας χάρηκα."

" Εύα"

" Γιάννης"

" Είναι τα αδέρφια μου"συμπληρώνει το αγόρι μου και γνέφω καταφατικά

"Λοιπόν αντε περάστε στο τραπέζι, έτοιμα είναι τα φαγητά"

Η κυρία Αθανασία μας φωνάζει και με απόλυτη ησυχία προχωράμε όλοι στο τραπέζι.

"Αλεξ μου είσαι καλά;" τον ρωτάω χαμηλόφωνα. Ίσα ίσα που ακούγεται η φωνή μου.

"Προσπαθώ,μου έρχεται να σε πάρω και να φύγουμε. Ολο το βράδυ θα πετάει σπόντες. Τον ξέρω καλά" μου λέει εξίσου ψιθυριστά αλλά τον φιλαω στο μάγουλο.

Μου τραβάει την καρέκλα για να κάτσω και από δίπλα μου κάθεται εκείνος.

"Κορίτσι μου, τι θες να σου βάλω να φας;"με ρωτάει ευγενικά η μαμά μου όμως η φωνή του Αλεξ με προλαβαίνει από το να της απαντήσω.

"Θα της βάλω εγώ μαμά, μην ανησυχείς. Κάτσε να ηρεμήσεις" της λέει.

"Χαιρομαι τόσο πολύ που μαζευτήκαμε πάλι εδώ σαν οικογένεια"

" Δεν είμαστε όλοι. Λείπει κάποιος" λεει με πίκρα ο Γιάννης και αγριοκοιταζει τον Αλεξ.

Τι τρέχει μεταξύ τους;

Μου είχε πει ότι δεν έχουν καλές σχέσεις αλλά δεν το περίμενα ετσι.

"Γιάννη μου είπαμε να προσπαθήσουμε να το ξεπεράσουμε. Σημασία έχει ότι είμαστε όλοι εδώ ξανά μαζί"

"Άλλος προκάλεσε τα προβλήματα με την καρδιά του από τις μαλακιες που έκανε" ο Αλεξ χτυπάει με δύναμη το πιρουνι στο πιάτο.

"Σήκω φεύγουμε" μου λέει τραβώντας με από το μπράτσο χωρίς να με πονέσει.

" Αγόρι μου κ-"

" Μαμά άστο! Αν θες να έρθεις να φάμε μια μέρα στο σπίτι μου. Ήταν πολύ μεγάλο λάθος που πάτησα το πόδι μου εδώ μέσα"

Καταλαβαίνω ότι έχει ενοχληθεί από τα λόγια του αδερφού του.

Λογικό το βρίσκω.

Από την ώρα που ήρθαμε δεν έχει σταματήσει να πετάει πικρόχολα σχόλια.

"Αλεξ μου σε παρακαλώ..."η μαμά του τον κοιτάει στεναχωρημενη.

" Μαμά σου είπα κάτι! Το σπίτι μου είναι ανοιχτό για σένα να έρθεις οπότε θες. Μόνο για σενα" τονίζει την τελευταία πρόταση λίγο περάσουμε το κατώφλι της πόρτας.

Τυλίγω το χέρι μου γύρω από το μπράτσο του καθώς περπατάμε. Στηρίζω το κεφάλι μου στο σημείο εκείνο.

"Συγγνώμη γιαυτό που έγινε" τον ακούω να λέει και κλείνω τα μάτια μου.

"Μην στεναχωριέσαι μωρό μου. Μην στεναχωριέσαι" χαϊδεύω το μπράτσο του ενώ εκείνος μου δίνει ένα φιλί στα μαλλιά.

-oliaaaa