Too Much Trouble

Κεφάλαιο 2(S.B)

"Πιο γρήγορα...αχ..αχ Αλεξ..Θεος είσαι" κλείνω το στόμα της τύπισσας που έχω από κάτω μου. Η φωνή της μου την σπάει.

Δεν έχει την γλυκιά φωνούλα που είχε η Εύα.

"Σκασε" της λέω και μπαινοβγαινω μέσα της άγρια. Εκείνη το ευχαριστιεται.

Που είσαι ρε Εύα;

Που είσαι ρε Ευακι;

Τι κάνω εγώ με αυτήν εδώ;

Είναι εκνευριστική.

"Όπως είσαι φεύγεις" λεω μετά από λίγο οταν τελειώνω στο προφυλακτικό. Το πετάω στον κάδο και ξανά ξαπλώνω  στο κρεβάτι.

Αρπάζω το πακέτο με τον καπνό και τα φιλτρακια από το κομοδίνο και ξεκινάω να στριβω ένα τσιγάρο.

"Οπότε με ξανά χρειαστείς, πάρε με τηλέφωνο" γνέφω καταφατικά ενώ μου δίνει ένα φιλί στα χείλη.

Φεύγει και σκουπιζω γρήγορα το σημείο που με φίλησε. Τα φιλιά της δεν είναι σαν αυτά που μου έδινε η Εύα.

Γιατί δεν μπορώ να σε ξεπεράσω ρε μωρό μου;

Γιατί;

Πλευρά Εύας.

"Λοιπόν, το βράδυ θα βγούμε έτσι; Είναι Παρασκευή!" μας ρωτάει η Αλεξία ενθουσιασμενη. Πφφ, δεν είναι κακό να ξασκασουμε λίγο.

12 ώρες την ημέρα την βγάζουμε στην σχολή.

"Εγώ είμαι μέσα. Εσύ Εύα;" γνέφω καταφατικά στην ερώτηση της Χριστίνας.

"Μπορώ να πω στον Γιάννη να έρθει με την παρέα του; " η Αλεξία ρωτάει διστακτικά.

Βέβαια και μπορεί!

Είναι το αγόρι της.

"Φυσικά και μπορείς Αλεξία. Να γνωρίσουμε τους φίλους του κιόλας"λεει η Χριστίνα ενώ μου κλείνει το ματι πονηρά.

Μακάρι να είχα την όρεξη.

Μακάρι.

Μακάρι να μην τριγύριζε στο μυαλό μου ένα όνομα, ένα πρόσωπο.

Η Ζωή μου λέει ότι είναι καλά.
Κάποιες φορές την πιστεύω μα άλλες όχι. Ήμουν εκεί να τον συγκρατώ από τις βλακειες που έκανε και τώρα..τώρα μακάρι να είναι καλά.

Είναι απόγευμα. Τα κορίτσια έμειναν σπίτι μου για να ετοιμαστούμε όλες μαζί. Τουλάχιστον είναι και αυτές και ξεχνιέμαι λίγο.

Πλευρά Αλεξ.

"Σήμερα το μαγαζί θα είναι φουλ! Παρασκευή, θα βγει ο κόσμος" λεει χαρούμενος ο Γιώργος, το αφεντικό ας πούμε.