Too Much Trouble

Κεφάλαιο 19

Χτυπάω το κουδούνι του διαμερίσματος του και περιμένω με αγωνία να ανοίξει.

Αργεί η αλήθεια είναι αλλά δεν κάνω κίνηση να φύγω. Τα ποδια μου ήταν σαν να είχαν κολλήσει στο πάτωμα.

Η πόρτα ανοίγει σιγά σιγά και τον αντικρίζω ξανά μετά από περίπου μια εβδομάδα.

Ναι.

Μία ολόκληρη εβδομάδα δεν είχαμε μιλήσει.

Ούτε είχε προσπαθήσει να επικοινωνήσει μαζί μου.

"Εμ γεια, πως...πως.."ξεκινησα να λέω αλλά με διέκοψε.

"Έλα μέσα" είπε με βραχνή φωνή και άνοιξε περισσότερο την πόρτα. Διστακτικά μπαίνω μέσα. Η ματιά του με ακολουθεί σε κάθε μου κίνηση.

"Εγ..εγω ήρθα..ηρθα να δω αν είσαι καλά" εξηγώ όταν κάθισα δίπλα του.

Εκείνος χασκογελάει.

"Κακό σκυλί ψωφο δεν έχει, έτσι δεν λένε;!"απαντάει και πίνει λίγο από την μπύρα που έχει ανοίξει.

"Μην μιλάς έτσι για τον εαυτό σου" τον μαλωνω ενώ γυρίζει να με κοιτάξει με σηκωμένο φρύδι.

" Κήρυγμα ήρθες να μου κάνεις ρε Εύα;" ρωτάει αγανακτησμενος και πιάνει το κεφάλι του.

Μεθυσμένος είναι;

"Να σε βοηθήσω θέλω Αλεξ" του απαντάω χαμηλόφωνα.

"Μπορώ και μόνος μου και στο έχω ξαναπεί"

"Ναι το βλέπω" λέω ειρωνικά και δείχνω την πληγή από την μαχαιριά.

"Αυτό είναι η εξαίρεση" δικαιολογειται χωρίς να με κοιτάξει.

"Θα μπορούσες να σκοτωθείς Αλεξ!"φωνάζω εκνευρισμένη από την συμπεριφορά του.

Δεν νοιάζεται για τίποτα.

Ούτε για την ίδια του την ζωή.

"Δεν έγινε γιαυτό μην μιλάς!" φωνάζει πίσω και μερικές φλέβες πετάγονται στα χέρια του.

"Γιατί δεν αφήνεις κανέναν να σε βοηθήσει γαμωτο; Τι σκατα πάει λάθος μαζί σου;!" σηκώνομαι πάνω και τον κοιτάω.

Είναι σαν να τα έχει παρατήσει όλα και να μην θέλει να συνεχίσει.

" Φύγε, απλά φύγε" λέει ήρεμος καθώς σφίγγει την μπύρα στα χέρια του.

Δεν κουνιέμαι ούτε εκατοστό.

Εκείνος γρυλλίζει και σηκώνεται πάνω. Αφήνει με δύναμη την μπύρα στο τραπέζι με δύναμη και ένας δυνατός θόρυβος ακούγεται.

" Σου είπα να φύγεις! Θα σου κάνω κακό. Θα τα καταστρέψω όλα όπως
κάνω πάντα" φωνάζει και με σπρώχνει.

Παραπαταω όμως και πέφτω πάνω στο τοίχο. Αουτς. Το κεφάλι μου.

Τον κοιτάζω με δάκρυα στα μάτια. Όχι από την σύγκρουση με τον τοίχο αλλά από την συμπεριφορά του.

Οι δαίμονες.

Οι δαίμονες του είχαν εμφανιστεί ξανά.

Το στήθος του ανεβοκατεβαινει και εγώ συγκρατώ τα δάκρυα μου.

Οχι.

Δεν θα κλάψεις ξανά μπροστά του.

"Δεν το ήθελα...συγγνωμη" σκύβει ήρεμος μπροστά και πιάνει το κεφάλι μου.

"Άσε με" πάω να σηκωθώ όμως με τραβάει στην αγκαλιά του.

Πόσο διπολικος είναι;

"Άσε με!" επαναλαμβάνω αλλά πάλι συμβαίνει το ίδιο.

Με τραβάει στην αγκαλιά του και δεν με αφήνει να φύγω.

" Είπες...είπες ότι θες να φύγω Αλεξ! Και αυτό θα κάνω απλά άσε με"ζητάω όμως εκείνος μένει απτόητος.

"Σου είπα να φύγεις για φοβάμαι ότι θα σε καταστρέψω. Θα σε πληγωσω όπως κάνω πάντα" παραδέχεται και σηκώνω ελάχιστα το βλέμμα μου για να τον κοιτάξω.

" Να σε βοηθήσω θέλω Αλεξ.Να σε βοηθήσω "ακουμπάω το κεφάλι μου στο στήθος και ακούω την καρδιά του πόσο δυνατά χτυπάει.

" Είσαι η μόνη που έχει επιμείνει τόσο πολύ για όλο αυτό"κατεβάζει ελάχιστα το κεφάλι του για να πλησιάσει τα χείλη μου και σουφρωνει τα δικά του ελαφρώς.

Μηδενίζει την απόσταση μεταξύ μας και δαγκώνει το κάτω χείλος μου ζητώντας πρόσβαση στο στόμα μου. Οι γλώσσες μας παίζουν το δικό τους παιχνίδι.

Α ρε Αλεξ...

-oliaaaa