Too Much Trouble

Κεφάλαιο 45

Απέφυγα να συνεχίσω το θέμα με την κοπελίτσα παύλα Νικόλ παύλα κακιασμένη. Γενικά δεν ασχολήθηκα παραπάνω ούτε το συζήτησα με τον Αλεξ όταν γυρίσαμε σπίτι.

Το τηλεφώνημα του Γιώργου με έπιασε απροετοιμαστη. Βέβαια ούτε σε αυτό θέλω να σταθώ και πολυ. Το μόνο που θέλω είναι να είμαι με τον Αλεξ και να μην αφήσω τίποτα, κανέναν, να μπει εμπόδιο στην σχέση μας.

Ανοίγω τα μάτια μου,κοιταω το ρολόι στο κομοδίνο. 5 τα ξημερώματα. Ο Αλεξ δεν είναι δίπλα μου.

Παραξενευομαι.

Μαζί ξαπλωσαμε και με πήρε ο ύπνος στην αγκαλιά του. Τώρα που πήγε; Σηκώνομαι πάνω τριβωντας τα μάτια μου. Προχωράω στον μικρό διάδρομο και φτάνω στο σαλόνι.

Ακούω κλάματα.

Ανοίγω το φως.

Τον κοιτάω.

Σκουπιζει γρήγορα τα μάτια του αλλά αποφεύγει να με κοιτάξει.

"Αλεξ μου είσαι καλά;" λεω φανερά αναστατωμενη και κάθομαι δίπλα του. Πιάνω με τα χέρια μου το πρόσωπο του αναγκάζοντας τον να με κοιτάξει. "Τι έπαθες;" σκουπιζω τα δάκρυα που τρέχουν στα μάγουλα του.

"Πες μου ότι δεν θα με αφήσεις ποτέ. Πες μου ότι θα είσαι εδώ μαζί μου, σε παρακαλώ πες το" ζητάει με παράπονο να το πω; Κάπως έτσι.

"Αλεξ μου εδώ θα είμαι, μην ανησυχείς" τον αγκαλιάζω σφιχτά ομως μέσα μου αναρωτιέμαι γιατί είναι σε αυτή την κατάσταση.

Το βλέμμα μου πέφτει πάνω στο συνηθισμένο τασάκι που έχει πάνω στο τραπέζι το οποίο είναι γεμάτο με τσιγάρα.

"Τι έχεις αγάπη μου;" χαϊδεύω απαλά τα μαλλιά του.

"Πε..θανε ο μπαμπάς μου" γουρλώνω τα μάτια μου. Δεν ξέρω τι να πω. "Καρδιακή προσβολή"

"Συλλυπητήρια" ψιθυριζω καθώς χαϊδεύω το χέρι του.

Νιώθω πολλά τσιμπήματα στην καρδιά καθώς τον βλέπω σε αυτή την κατάσταση.

Μωρό μου...

"Πάντα πίστευα ότι κάποια στιγμή η σχέση μας θα βελτιωνοταν. Θα βάζαμε τον εγωισμό μας κάτω και θα τα βρίσκαμε. Αργησα..αργησα να του πω πόσο σημαντικός είναι για μένα. Τώρα..Εγω φταίω"

" Δεν φταις εσύ Αλεξ "προσπαθώ να τον λογικεψω. Δεν γίνεται να ρίχνει τις ευθύνες για τον θάνατο του πατέρα του, πάνω του.

" Φταιω, φταίω! Δεν θα υπήρχε πρόβλημα με την καρδιά του αν δεν μαλωναμε κάθε τρεις και λίγο, αν δεν έκανα μαλακιες πριν δύο χρόνια, αν δεν έφευγα από το σπίτι στα 17, αν δεν τον επιβαρυνα με τα προβλήματα που δημιουργούσα, δεν θα είχε κανένα πρόβλημα με την καρδιά του."κάθε λέξη βγαίνει από το το στόμα του με πόνο. Η φωνή του σπάει.

Σκουπίζει τα δάκρυα που τρέχουν στα μάγουλα του και παίρνει βαθιές ανάσες.

" Ηρέμησε" τον αγκαλιάζω και αισθάνομαι τα δάκρυα του να μουσκευουν τον λαιμό μου.

" Έφυγε εξαιτίας μου. Εγώ..εγω τον έφτασα σε αυτό το σημείο"χαιδευω την πλάτη του αλλά νιώθω τα μάτια μου να υγραινουν.

"Δεν φταις εσύ αγάπη μου. Δεν φταις εσύ" προσπαθώ να τον ηρεμήσω. Ξαπλωνω σιγά σιγά στον καναπέ χωρίς να τον αφήσω από την αγκαλιά μου.

Χαϊδεύω τα μαλλιά του όσο προσπαθεί να συγκρατήσει τον εαυτό του και ηρεμεί.

"Η μαμά σου πως είναι;" ρωτάω με χαμηλή φωνή.

"Καθόλου καλά, με πήρε για να μου το πει και ίσα ίσα κατάλαβα τι έλεγε από το κλάμα. Αύριο είναι η κηδεία."η φωνή του είναι βραχνή. "Ήθελα τουλάχιστον να του ζητήσω συγγνώμη για οτι έγινε.Δεν ήμουν και ο καλύτερος γιος όμως πίστευα πως...Πφφ.. Δεν..δεν πρόλαβα"

"Σςς, ηρέμησε. Όλα καλά. Απλά ηρέμησε" ψιθυρίζω και εκείνος κλείνει τα μάτια του.

Εγώ είμαι εδώ Αλεξ.

-oliaaaa