Too Much Trouble

Κεφάλαιο 26 (S.B)

"Τι ώρα πρέπει να είσαι στο στρατόπεδο;" τον ρωτάω ενώ ξεκλειδώνω την πόρτα του σπιτιού μου.

"Σε τρεις ώρες το πολύ. Πρέπει να αλλάξω με ένα παιδί που κάνει σκοπιά αντί για μένα" μου απαντάει και βγάζει τα αρβυλακια του.

Κρατάει μια σακούλα με την στολή μέσα γιατί έμαθα πως πρώτα πήγε στον Άγγελο, άλλαξε και μετά ήρθε στο μπαρ.

"Σε ευχαριστώ πολύ για σήμερα. Ήταν το καλύτερο δώρο που θα μπορούσες να κάνεις" κάνω μύτες για να τον αγκαλιάσω. Περνάει τα χέρια του γύρω από την μέση μου και με σηκώνει ελαφρώς.

"Μία φορά γίνεται το μωρό μου 20" μου λέει φιλώντας με στο μάγουλο. Χαμογελάω και κάθομαι στον καναπέ. Εκείνος αντιγράφει τις κινήσεις μου αφήνοντας την σακούλα με τα ρούχα του στην άκρη.

"Πόσοι μήνες έμειναν;" τον ρωτάω και χασκογελάει.

"Καλα καλά ρε μωρό μου ούτε ένα μήνα δεν έχω κλείσει" μου λέει και ξεφυσαω απογοητευμένη.

"Αα ναι" απαντάω και ακουμπάω το κεφάλι μου στο στερνό του.

"Θα περάσει και αυτό. Μετά από όλα αυτά θα βγουμε πιο δυνατοί. Στο υπόσχομαι" ψιθυρίζει και ακουμπάει τα ζεστά του χείλη στα μαλλιά μου.

Νιώθω τα βλέφαρά μου να βαραίνουν σιγά σιγά και παραδίνομαι σε έναν γλυκό ύπνο.

[...]

Χαϊδεύω το πόδι του αρκούδου και ξεφυσαω. Ξύπνησα στο κρεβάτι, δίπλα του. Με έφερε ο Αλεξ λογικά αφού μας πήρε ο ύπνος στον καναπέ χτες το βράδυ.

Πρέπει να διαβάσω για την σχολή.

Πρέπει να σηκωθώ από το κρεβάτι.

Δεν θέλω.

Δίνω και εξετάσεις σε μια εβδομάδα.

Ακουμπάω τα ποδια μου στο κρύο πάτωμα και τρίβω ελαφρώς το κεφάλι μου. Βγαίνω από το δωμάτιο και κατεβαίνω τις σκάλες.

Κοιτάζω πάνω στο τραπέζι το πιάτο με τις κρέπες που υπάρχει. Χαμογελάω αυθόρμητα και πλησιάζω.

Έχει ένα σημείωμα.

Θυμάμαι πως σου άρεσαν...Καλημέρα μωρό μου.

Αχ ρε Αλεξ.

Αχ ρε αγάπη μου.

Πλευρά Αλεξ.

"4 ακόμα χημειοθεραπείες είναι μωρό μου, θα δεις που ο καιρός θα περάσει και δεν θα το καταλάβεις καν"  ακούω τον Γιώργο να λέει στην κοπέλα του από το τηλέφωνο.

Μου είπε ότι την λένε Λυδία.

"Θα είμαι εκεί μωρό μου...στο...στο υπόσχομαι." τον ακούω να λέει και μετά από λίγο τερματίζει την κλήση.

Είναι πραγματικά πολύ καλό παιδί.

" Γιώργο πραγματικά σας ευχαριστώ εσένα και τον Αντώνη που με καλύψατε χτες" του λέω και τον χτυπάω ελαφρώς στην πλάτη.

"Τίποτα ρε, όλα καλά"μου απαντάει κάπως μελαγχολικά και παίζει με μια κλωστή που κρέμεται από το χακί μπλουζάκι του.

"Είναι καλά;" τον ρωτάω αναφερόμενος στην κοπέλα του και εκείνος κουνάει το κεφάλι του καταφατικά.

"Ναι καλά είναι απλά πονούσε το κεφάλι της από την σημερινή θεραπεία, και με ήθελε εκεί. Τέλος πάντων, πρέπει να πάρω άδεια 1-2 μέρες έστω για να πάω στο νοσοκομείο"

"Και αν δεν σου δώσει ο μαλάκας άδεια, θα σε καλύψω εγώ όπως έκανες και εσύ, για να φύγεις"

"Αλήθεια μπορείς να το κάνεις αυτό;"

"Ναι μπορώ. Ίσα ίσα που η δική σου έξοδος είναι πιο σημαντική από την δική μου"του λέω χαμογελώντας πλατιά.

Πρέπει να είναι κοντά της.

Τον χρειάζεται περισσότερο από τον καθένα.

-oliaaaa