Too Much Trouble

Κεφάλαιο 49

Αρχές Μαΐου.

Δεν το πιστεύω οτι έχει περάσει πάνω από μίσος χρόνος από τότε που ξεκίνησα την σχέση μου με τον Αλεξ.

Πέρασε γρήγορα ο καιρός και ούτε που το κατάλαβα.

Εχουμε τους τσακωμούς μας βέβαια αλά πάντα τα ξανά βρίσκουμε είτε σε λίγες ώρες είτε σε 1 το πολύ 2 μέρες.

"Μωρή μας ακούς που θέλουμε να σου πούμε κάτι;" η φωνή της Αλεξίας με βγάζει από τις σκέψεις μου. Είχα ξεχάσει ότι η βιντεοκλήση είχε ήδη ξεκινήσει.

"Ναι, ναι πείτε μου. Σκεφτόμουν κάτι απλά" τους δικαιολογουμαι γρήγορα και πιάνω τα μαλλιά μου μια ψηλή κοτσίδα.

" Λοιπόν, το σχολείο αποφάσισε να μας πάει εκδρομή σαν τάξη πριν τις Πανελλήνιες....ΣΤΗΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ" στο άκουσμα αυτής της προτάσης τα μάτια μου γουρλωνουν.

"Πλάκα κάνετε!"τις ρωτάω άφωνη αλλά γρήγορα ένα χαμόγελο απλώνεται στα χείλη μου.

"Φυσικά και όχι! Σε μεθαύριο ερχόμαστε. Το ξέρουμε περίπου ένα μήνα απλά δεν θέλαμε να στο πούμε πρώτου το σιγουρεψουμε"

"ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ" η χαρά αυτή την στιγμή είναι απερίγραπτη. Θα τις ξαναδώ μετά από σχεδόν 10 μήνες. Δεν το πιστεύω.

"Μόλις έρθουμε κατευθείαν θα μας πάνε να φάμε οπότε αν μπορείς έλα αλλιώς θα κανονίσουμε το απόγευμα"προτείνει η Αλεξία και γνέφω καταφατικά.

"Ναι φυσικά και θα έρθω! Θα έρθω με τον Αλεξ λογικά, να τον γνωρίσετε" τους λέω με ένα πλατύ χαμόγελο.

Ξαφνικά μια αναλαμπή έρχεται στο μυαλό μου.

Ο Γιώργος.

Θα είναι και εκείνος.

Ελπίζω να μην μου μιλήσει. Βασικά δεν θέλω να μου μιλήσει. Δεν θέλω να αναφερθεί τίποτα για εκείνο το τηλεφώνημα.

Ανήκει στο παρελθόν.

[...]

"Τωρα σοβαρά θες να έρθω μαζί σου για να με γνωρίσουν οι φίλες σου;" με ρωτάει για εκατοστή φορά ενώ περπατάμε χέρι-χέρι στον Θερμαϊκό.

Σε λίγο μου είπαν τα κορίτσια ότι θα είναι σε μια καφετέρια.

"Τους έχω πει πολλά για σένα μωρό μου και θέλουν να σε γνωρίσουν. Κακό είναι;"

"Όχι προς θεού απλά δεν θέλω να είναι τίποτα ενοχλητικές και να κουτσομπολευουν" ξύνει νευρικά τον αυχένα του και εγώ του χαμογελάω πλατιά.

"Δεν είναι τέτοιος τύπος κοριτσιών και θα το δεις και εσύ...Μόνο, μόνο που μπορώ να σου πω κάτι που σου έχω κρύψει;"τον ρωτάω χαμηλόφωνα ενώ του χαϊδεύω το χέρι.

Θέλω να του πω για τον Γιώργο.

Δεν θέλω να συμβεί τίποτα τώρα που θα πάμε στην καφετέρια και θα είναι όλοι μαζεμένοι εκεί.

"Μην φοβάσαι, πες μου"τονίζει το μην φοβάσαι καθώς βλέπει πως διστάζω λίγο.

Ίσως να φοβάμαι.

Όχι αυτόν αλλά την συνέχεια.

"Εκεί που θα πάμε, θα είναι και...και ο πρώην μου. Κοίτα με είχε πάρει τηλέφωνο πριν κάτι μέρες προφανώς μεθυσμένος. Έλεγε κάτι ασυναρτησίες αλλά δεν έδωσα σημασία." ομολογώ μιας και δεν ήθελα να του το κρατάω κρυφό.

Λες να θυμώσει τώρα που του το είπα;

Σκατα.

Τον κοιτάω στα μάτια.

Και εκείνος το ίδιο.

Περνάει τα χέρια του γύρω από τους ώμους μου και με σφίγγει στην αγκαλιά του. Ξαφνιαζομαι,δεν περίμενα τέτοια αντίδραση.

"Γιατί με φοβάσαι ρε μωρό μου; Προσπαθώ να διαχειριστώ τον θυμό μου. Σε καμία περίπτωση δεν θα ξεσπάσω πάνω σου" αφήνει ένα φιλί στα μαλλιά μου. "Σαγαπαω ρε μικρή. Σαγαπαω γαμω" συνεχίζει και τα μάτια μου γουρλωνουν.

Με..με αγαπάει;

"Άργησα να το καταλάβω μικρή όμως..όμως σαγαπαω"

Το λέει όντως ή με γελούν τα αυτιά μου;

"Το εννοείς;" χαϊδεύει το μάγουλο μου. Ένα χαμόγελο χαραζεται στο πρόσωπο του.

"Φυσικά και το εννοώ μωρό μου"

Πριν προλάβω να απαντήσω το κινητό μου χτυπάει. Βασικά ο ήχος από την ειδοποίηση. Το βγάζω γρήγορα από την τσέπη μου.

Χριστίνα:

Είμαστε στην καφετέρια  *****. Ελάτε να μας βρείτε!

"Νομίζω πως πρέπει να πηγαίνουμε σιγά σιγά" του λέω ενώ μπλέκω τα δάχτυλα μας μεταξύ τους.

Ίσως η σημερινή μέρα να είναι η καλύτερη της ζωής μου.

-oliaaaa