Too Much Trouble

Κεφάλαιο 40

"Αγάπη μου είσαι καλά;" τον ρωτάω χαιδευοντας απαλά το μπράτσο του.

Φαίνεται ότι αυτή η συνάντηση με τον πατέρα του τον τάραξε πολύ.

"Σε πειράζει αν πάμε σπίτι; Μου έφυγε το κέφι τώρα, μην χαλάσω και το δικό σου"

"Κανένα πρόβλημα Αλεξ. Ό,τι θες για να αισθανθείς καλύτερα."λεω και πιάνω το χέρι του παροτρυνοντας τον ξεκινήσουμε τον δρόμο της επιστροφής.

Εκείνος χαμογελάει στραβά.

Φτάνουμε στην μηχανή και ανεβαίνουμε πάνω. Ξεκινάει να οδηγάει αλλά μπορώ να νιώσω το ότι αυτή την στιγμή τα συναισθήματα του είναι περίεργα.

Κοιτάει ανέκφραστος τον δρόμο μπροστά.

Δεν θα  τον πιέσω να μου μιλήσει. Αν θελήσει, θα το κάνει.Είναι δικά του προβλήματα. Το ξέρω ότι δεν θα ανοιχτεί. Έχει μάθει να τα διαχειρίζεται όλα μόνος του.

Μετά από περίπου 10 λεπτά, φτάνουμε στην πολυκατοικία που μένει. Έστειλα μήνυμα στην μαμά μου, ότι θα μείνω σε εκείνον σήμερα για να μην ανησυχεί που θα αργήσω.

Με το που μπαίνουμε μέσα στο διαμέρισμα του, εκείνος πετάει με δύναμη το δερμάτινο στον καναπέ.

"Ουίσκι μεσημεριατικα ρε Αλεξ;" γκρινιάζω όταν τον βλέπω να παίρνει το μπουκάλι από το μίνι μπαρ και να πίνει από εκεί.

Δεν απαντάει. Απλά κάθεται στον καναπέ και κοιτάει το κενό.

Ξεφυσαω. Με γρήγορα βήματα κάθομαι δίπλα του. Χαϊδεύω τον ώμο του συμπονετικα αφού ξέρω ότι κάτι τον απασχολεί.

"Θες να μου μιλήσεις;" τον ρωτάω χαμηλόφωνα.

"Πόσες φορές είχες έρθει σπίτι μου και με βρήκες νευριασμενο, να έχω σπάσει διαφορά και να μην μπορώ να με ελέγξω;" απαντάει με ερώτηση. Η φωνή του σπάει και εγώ συνωφρυώνομαι.

Που κολλάει αυτό τώρα;

"Νομίζω δύο αν όχι τρεις" του λέω αβέβαιη καθώς δεν θυμάμαι ακριβώς αλλά πιστεύω ότι ήταν δύο.

" Ζητούσες μια εξήγηση για το τι είχε γίνει πριν έρθεις και εγώ δεν σου έλεγα ποτέ. Ο λόγος ήταν επειδή τσακωνομουν με τον πατέρα μου. Μην τον βλέπεις τώρα που μας μίλησε όμορφα...Το έκανε επειδή ήσουν εσύ μπροστά γιατί αλλιώς αν δεν ήσουν και ήμουν μόνος θα έβρισκε πάλι αφορμή να τσακωθούμε. Από μικρό με σύγκρινε με τα αδέρφια μου. Βλέπεις αυτοί ήταν τα καθώς πρέπει παιδιά ενώ εγώ ο μικρός ανώριμος. Η ντροπή της οικογένειας σύμφωνα με εκείνον."ξαφνικα αρχίζω να αισθάνομαι άσχημα για εκείνον.
" Πλέον δεν με επιρρεαζει καθόλου να λέω από μόνος μου ότι είμαι η ντροπή της οικογένειας μετά από τόσες φορές που μου το έχει πει εκείνος"

Μα ποιος γονιός το λέει αυτό στο παιδί του; Ξέρω ότι ο Αλεξ στο παρελθόν δεν ήταν και το καλύτερο παιδί. Κανένας όμως δεν έχει το δίκαιο να τον χαρακτηρίσει έτσι. Το σωστό είναι σαν γονιός να καθόταν μαζί του βοηθώντας τον να γίνει καλύτερος.

Έχει περάσει δύσκολα και αυτό φαίνεται από τον πόνο στην φωνή και στις εκφράσεις του.

"Τσακώνεται μαζί μου για τα πάντα. Γιατί ως γνωστόν εγώ φταίω για όλα και ας μην έχω κάνει κάτι κακό απαραίτητα. Τα ακούω εγώ και μόνο εγώ. Με υποτιμάει και με υποβιβαζει.Λεει ότι δεν αξίζω, ότι καταστρέφω συνέχεια τα πάντα. Προσπαθώ να μην δίνω σημασία σε ό,τι μου λέει, αλήθεια προσπαθώ όμως με επηρεάζουν τα λόγια του."παραδέχεται ενώ πίνει μια γουλιά από το ουίσκι.

Πιάνω απαλά με τα χέρια μου το πρόσωπο του και το γυρνάω ώστε να με κοιτάξει.

" Αν τα πιστεύεις όμως όλα αυτά που σου λέει τότε υποτιμάς και εσύ τον εαυτό σου Αλεξ. Μην το κάνεις αυτό. Εγώ ξέρω ποιος πραγματικά είσαι και είμαι εδώ για σένα" του λέω κοιτώντας τον στα μάτια. Θέλω να ξέρει ότι δεν τον βλέπω όπως ο πατέρας του.

"Μια φορά...Μια φορά τον είχα ακούσει να φωνάζει στην μάνα μου ότι ήμουν ένα λάθος" η καρδιά μου ραγιζει στο άκουσμα αυτής της πρότασης.

Νιώθω ότι θέλω να κλάψω.

Με αγκαλιάζει σφιχτά και ρίχνει πίσω τα σώματα μας στον καναπέ.

" Σε ευχαριστώ για όλα"ψιθυρίζει δίνοντας μου ένα φιλί στο μέτωπο. Κλείνει τα μάτια του αλλά έτσι όπως έχω ακουμπήσει το κεφάλι μου στο στήθος του, μπορώ να ακούσω το ποσό δυνατά χτυπάει η καρδιά του.

Χαμογελάω αυθόρμητα όταν σκέφτομαι ότι επιτέλους μου ανοίχτηκε για κάτι που τον απασχολεί. Αυτό σημαίνει ότι μου έχει εμπιστοσύνη και χαίρομαι γιαυτό.

-oliaaaa