Too Much Trouble

Κεφάλαιο 6 (S.B)

Πλευρά Αλεξ.

"Νίνα κόψε δεν έχω όρεξη σήμερα" απευθύνομαι στην μικρή ξανθόψειρα που μου τρίβεται εδώ και πολύ ώρα.

"Έλα ρε μωρό μου, μπορώ να σε βοηθήσω να ξαναβρείς την όρεξη σου" μου λέει με αυτή την εκνευριστική ναζιάρικη φωνή της καθώς μου κάνει λίγο μασάζ στους ώμους.

Ρίχνω το κεφάλι μου προς τα πίσω και εκείνη βρίσκει την ευκαιρία και με φιλάει.

Το ένα της χέρι αρχίζει να κατεβαίνει προς τα κάτω ενώ με το άλλο χαϊδεύει το στέρνο μου. Πνίγω ένα βογγητό όταν το χέρι της χαϊδεύει το μόριο μου. Κατεβάζω την φόρμα μου μαζί με το μποξεράκι και της κάνω νόημα να γονατίσει.

"Πάρε μου πίπα, και φρόντισε να το κάνεις καλά" της λέω έντονα και πιάνω τα μαλλιά της με δύναμη.

Το βάζει όλο μέσα στο στόμα της και κλείνω τα μάτια μου.

Εύα.

Εύα.

Εύα.

Παρόλα αυτά, η Νίνα παίρνει κάτι εκφράσεις του τύπου ότι πνίγεται μα δεν με νοιάζει καθόλου.

Τελειώνω στο στόμα της και ξανασηκώνω την φόρμα μου. Εκείνη σκουπίζει προκλητικά τα χείλια της και στριφογυρίζω τα μάτια μου.

Πιάνω τα τσιγάρα από το τραπεζάκι, μαζί και τον αναπτήρα. Η άλλη σηκώνεται, μαζεύει τα πράγματα της και από μέσα μου χαίρομαι που επιτέλους κατάλαβε τι τρέχει εδώ μέσα.

Κάνουμε ότι κάνουμε, τελειώνουμε, φεύγει. Τόσο απλά.

"Πάρε με όταν με ξαναχρειαστεις. Ελπίζω να σε έκανα να νιώσεις καλύτερα" μου λέει και ακουμπάει τα χείλια της απαλά πάνω στα δικά μου.

Μμμ ναι τι να σου πω.

Όταν ακούω την πόρτα να κλείνει, ξαπλώνω στον καναπέ και κλείνω τα μάτια μου.

Δειλέ.

Είσαι δειλός που δεν της μίλησες.

Αφού την θες ακόμα.

Στην σκέψη της η καρδιά μου χτυπάει δυνατά.

[...]

Πλευρά Εύας.

Αγαπητέ μου εαυτε, ξέρεις κάτι; Δεν μου κάνει καθόλου καλό που παραμένω κολλημένη με τον Αλεξ.

Πρέπει να προχωρήσω παρακάτω. Να τον ξεχάσω.

Βέβαια το γεγονός ότι είναι εδώ, στην Αθήνα, δεν βοηθά καθόλου.

"Εύα σου μιλάω, μ'ακούς;" η Αλεξία με βγάζει από τις σκέψεις μου και κουνάει το χέρι της μπροστά από το πρόσωπο μου.

"Ε;Τι;" την ρωτάω χαμένη και εκείνη με κοιτάει με σηκωμένο φρύδι.

Ποτέ δεν κατάλαβα πως ο Γιάννης και ο Δημήτρης είχαν έρθει και καθοντουσαν μαζί μας.

"Ακούω, απλά...απλά κάτι σκεφτόμουν" απαντάω χαμηλόφωνα καθώς φτιάχνω λίγο τα βιβλία μπροστά μου.

"Είπαμε μήπως πηγαίναμε για καφέ και μετά μαζευόμασταν στο σπίτι του Σταύρου για καμιά ταινία" μου εξηγεί παραπάνω η Χριστίνα αφού κατάλαβε πως δεν παρακολουθουσα.

"Εντάξει, δεν έχω πρόβλημα"

"Είσαι σίγουρα καλά;" με ρωτάει ο Δημήτρης ακουμπώντας το χέρι μου.

"Είμαι καλά, σε ευχαριστώ για το ενδιαφέρον"του χαμογελάω αυθόρμητα. Εκείνος ανταποδίδει στο χαμόγελο.

Τον συμπαθώ αρκετά. Είναι πολύ καλό και γλυκό παιδί. Τον γνώρισα μέσω του Γιάννη, του αγοριού της Αλεξίας και κάνουμε φοβερή παρέα.

Σπουδάζουν εδώ στο ίδιο πανεπιστήμιο με εμάς μόνο που είναι ένα έτος μεγαλύτεροι.

Ο καθηγητής μπαίνει μέσα στο αμφιθέατρο. Όλοι γυρίζουν στις θέσεις τους με τα δύο αγόρια να βγαίνουν από την αίθουσα για να πάνε στο δικό τους μάθημα.

-oliaaaa