Too Much Trouble

Κεφάλαιο 43

Σήμερα είναι Παρασκευή, το βράδυ είπαν τα αγόρια ότι θα μας βγάλουν σε κλαμπ εμένα και την Ζωή. Μετά θα έρθω στον Αλεξ, να μείνω για όλο το τριήμερο.

"Εύα σε περιμένω δύο ώρες, έλα" τον ακούω να φωνάζει από το σαλόνι ενώ ανέβαζα το φερμουάρ τις μπότας μου.

Για την ακρίβεια ήταν 1:30 ώρα, όχι 2.

Σηκώνομαι από το κρεβάτι του που καθόμουν τόση ώρα για να βάλω τα παπούτσια μου και προχωράω προς το σαλόνι.

Ο ήχος από το τακούνι ακούγεται δυνατά στον χώρο.

"Επιτελους περίμενα ποσ-" σταματάει την φράση του στην μέση όταν γυρίζει να με κοιτάξει. "Είσαι πανέμορφη" αναφωνεί και αφήνει ένα φιλί στον γυμνό μου ώμο.

"Σε ευχαριστώ, πάμε;" τον ρωτάω με ένα πλατύ χαμόγελο.

Εκείνος γνέφει καταφατικά και περνάει τα κλειδιά της μηχανής από το τραπεζάκι. Βγαίνουμε έξω από την πολυκατοικία πιασμένοι αγκαζέ μιας και δεν είμαι σίγουρη για το πόσο θα εχω ισορροπία πάνω σε αυτές τις μπότες.

" Με έχεις ανάψει τώρα όμως το ξέρεις;" ρωτάει χασκογελωντας λίγο πριν ανέβουμε στην μηχανή.

"Μείνε αναμμένος" του λέω με στυλ ντίβας και η απάντηση που παίρνω είναι μια σφαλιάρα στα οπίσθια μου.
"Αλεξ" τον μαλωνω μα εκείνος γελάει.

[...]

"Γιατι μου παρήγγειλες κόκα κόλα;"γκρινιάζω ενώ τον τραβάω ελαφρώς από την μπλούζα.

"Γιατί με το ποτό δεν το έχεις μωρό μου, άστο καλύτερα" λεει όλο υπονοούμενο για εκείνη την νύχτα που είχα μεθύσει.

"Καλά" του απαντώ γυρίζοντας την πλάτη μου. Η Ζωή χασκογελάει με το όλο θέαμα αλλά στο τέλος αρχίζω να γελάω και εγώ.

"Γκρινιάρα" μου λέει ο Αλεξ ενώ με αγκαλιάζει από πίσω.

"Θες να πάμε να χορέψουμε;" τον ρωτάω όμως κουνάει το κεφάλι του αρνητικά.

"Δεν κάνω εγώ τέτοια"

"Έλα, θα έρθω εγώ" μου κάνει η Ζωή τραβώντας με προς το κέντρο του μαγαζιού όπου χόρευαν και άλλα άτομα.

Αρχίζω να κουνάω το κορμί μου στον ρυθμό του τραγουδιού.

Η Ζωή κάνει το ιδιο.

"Μη με προκαλείς όμως" ο Αλεξ με κοιτάει με ένα πονηρό χαμόγελο και περνάει το χέρι του γύρω από την μέση μου κολλωντας με πάνω του.

Έχει έρθει και ο Άγγελος, ο οποίος χορεύει με την κοπέλα του.

Τον φιλαω με πάθος και εκείνος πιάνει τα ζυγωματικά μου με τις παλάμες του.

Χαμογελαω.

Τον αγκαλιάζω σφιχτά.

"Ποσο χαίρομαι που θα έχουμε όλο το σαββατοκύριακο δικό μας" μου λέει δυνατά για να τον ακούσω με την τόσο δυνατή μουσική.

"Αλεξ..."

"Πες μου μικρή" παίρνω μια βαθιά ανάσα και τον κοιτάω στα μάτια.

"Σ'αγαπάω" αναφωνω απαλά αλλά εκείνος μένει ακίνητος. Φαίνεται σαν να μην καταλαβαίνει τι του είπα μολις.

Βλακεια μου.

Δεν έπρεπε να το πω.

Μπορεί να μην αισθάνεται το ίδιο.

Ηλίθια. Τα πετάς όλα τις πιο άκυρες στιγμές.

"Συ...συγγνώμη. Μην δώσεις σημασία, δεν...δεν"προσπαθω να τελειώσω την φράση μου αλλά αυτός κουνάει το κεφάλι του και με μια κίνηση μηδενίζει την απόσταση μεταξύ μας.

Το φιλί είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα.

Είναι γλυκό, τρυφερό.

Τι σημαίνει αυτό;

Μου χαμογελάει πλατιά ενώ χαϊδεύει το μάγουλο μου.

Ίσως του είναι δύσκολο να το πει;

Χαιδευω το χέρι του.

Θα περιμένω Αλεξ. Θα περιμένω όσο χρειαστεί.

-oliaaaa