Too Much Trouble

Κεφάλαιο 24 (S.B)

Μετά από 2 εβδομάδες.

"Τι έχει σήμερα;" ρωτάω τον Αντώνη όταν έρχεται η σειρά μου για να μου βάλει φαγητό.

"Φακές" μου απαντάει και από μέσα μου εύχομαι να είχα κάτι άλλο. Μπριζόλες για παράδειγμα.

Παίρνω το πιάτο από τον πάγκο και κατευθύνομαι προς το τραπέζι που κάθεται ο Γιώργος.

Είναι πολύ καλό παιδί και κάνουμε αρκετή παρέα.

"Πως πάει;" με ρωτάει όταν κάθομαι στην καρέκλα και βάζει μια κουταλιά φακές στο στόμα του.

Ιου.

Πως τρώει αυτό το πράγμα;

Από ανάγκη πρέπει να φάω και εγώ αλλιώς με βλέπω να την βγάζω με πατατάκια...Πάλι.

"Αντε να μου δώσουν κάποια έξοδο ρε φίλε γιατί δεν την παλεύω άλλο εδώ μέσα" του λέω αγανακτισμενος και τον ακούω που ψιλό γελάει.

"Σε περιμένει κοπέλα έξω;" με ρωτάει όλο νόημα και χαμογελάω στην θύμιση της Εύας.

"Ναι, μου λείπει" του απαντάω σκεπτόμενος τις στιγμές μας. Αχ ρε Ευακι. Ποιος να το έλεγε ότι εγώ θα γινόμουν τόσο καψούρης κάποτε για μια κοπέλα.

"Εσύ έχεις κάποια σχέση; "τον ρωτάω μετά από λίγο και γνέφει καταφατικά.

"Ναι έχω απλώς...απλώς είναι στο νοσοκομείο. Έχει καρκίνο" λέει κάπως πιο χαμηλόφωνα και γουρλώνω τα μάτια μου. "Καταλαβαίνεις πόσο θέλω εγώ να βγω από εδώ μέσα για να πάω να την δω; Κάθε μέρα ήμουν μαζί της, σε κάθε χημείο θεραπεία της."

Η καρδιά μου αρχίζει να χτυπάει γρήγορα.

Στεναχωριέμαι.

Κοιτάω το πρόσωπο του και τις εκφράσεις που παίρνει μιλώντας για εκείνη και στεναχωριέμαι.

"Θα το ξεπεράσει. Υπομονή" του λέω μιας και δεν ξέρω αν μπορώ να πω κάτι άλλο.

"Είναι δυνατή, το ξέρω πως θα τα καταφέρει και χωρίς εμένα αυτό το λιγοστό διάστημα."προσπαθεί να χαμογελάσει μα τα μάτια του έχουν αρχίζει να δακρύζουν.

Η φωνή του υπολοχαγού που φωνάζει για να παρουσιαστουμε στην μέση του προαυλίου ακούγεται από το μεγάφωνο και σηκωνομαστε όλοι πάνω.

Ακουμπάω το χέρι μου συμπονετικά στον ώμο του Γιώργου και τον χτυπάω ελαφρώς καθώς βγαίνουμε έξω.

Πλευρά Εύας.

Απλώνω τα ρούχα στην απλώστρα που έχω στο μπαλκόνι και κοιτάω τον δρόμο από κάτω.

Έχει αρχίσει να βραδιάζει.

Μερικές λάμπες έχουν ήδη ανάψει.

Αύριο είναι τα γενέθλια μου. Δεν θα είναι εδώ.

Εχουν περάσει περίπου 3 εβδομάδες από τότε που έφυγε. Μιλάμε λιγοστές φορές κυρίως το βράδυ γιατί την υπόλοιπη μέρα δεν προλαβαίνει.

Περιμένω να πάρει κάποια άδεια για να έρθει να με δει γιατί μου λείπει, μου λείπει πολύ.

Το κινητό μου χτυπάει και μπαίνω μέσα στο δωμάτιο για να το σηκώσω.

"Έλα αγάπη, πριν λίγο είπαμε να μαζευτούμε στο σπίτι του Άρη, θα έρθεις;" ακούγεται η φωνή της Χριστίνας και τρίβω το μέτωπο μου.

Την ημέρα που ο Αλεξ έφευγε μας αποκάλυψαν ότι είναι σε σχέση δυο μηνών.

Δεν σοκαρίστηκα προσωπικά γιατί το είχα καταλάβει. Έβγαζε μάτι το πράγμα.

"Ναι ναι βέβαια, τι ώρα;"την ρωτάω και κοιτάζω το ρολόι που δείχνει ήδη 8.

"Σε κάνα 2ωρο, κατά τις 10. Αν είναι θα περάσω να πάμε μαζί."

"Ενταξει τα λέμε, φιλάκια" τερματίζω την κλήση και ξανά πηγαίνω στο μπαλκόνι.

Κοιτάω το φούτερ του Αλεξ που έπλυνα και χαμογελάω ασυναίσθητα.

Σαγαπαω μωρό μου.

Γεια σας!

Δεν γράφω συχνά ανακοινώσεις στα κεφάλαια απλά ήθελα να σας πω πως σε λίγα κεφάλαια αυτή η ιστορία τελειώνει.

Ωστόσο έχω ανεβάσει μια άλλη ιστορία, λίγο διαφορετική η οποία είναι τύπου slow updates και δεν ξέρω αν θα βγει μεγάλο.

Ένυγουει, αν θέλετε ρίξτε μια ματιά λέγεται How Can I Forget?

Φιλάκια❤️

-oliaaaa