Too Much Trouble

Κεφάλαιο 41

Ο Στέφανος μου είπε να πάω στις 6 στο σπίτι του για την εργασία στην ιστορία.

Ωραία, όσο πιο νωρίς την κάνουμε τόσο το καλύτερο.

Το θέμα τώρα είναι...

"Πόσες ώρες κοιμαμαι;" ρωτάει τριβωντας τα μάτια του. Τεντωνεται και σηκώνεται πάνω.

"Τρεις περίπου" του απαντάω χαμογελώντας.Ξαναπέφτει στον καναπέ. "Πρέπει να φύγω, η μαμά μου θέλει να την βοηθήσω με κάτι" ψεύδομαι όσο πιο πειστικά μπορώ.

Δεν θέλω να τσακωθούμε πάλι για τον Στέφανο.

Είμαστε μια χαρά τώρα.

"Εύα" λεει ενώ με βλέπει που βάζω βιαστικά το μπουφάν μου."Πες μου την αλήθεια" ζητάει και σηκώνεται από τον καναπέ. Ξεφυσαω καθώς τον βλέπω να με πλησιάζει.

"Θα θυμώσεις και θα τσακωθούμε" προειδοποιώ αλλά γνέφει αρνητικά.

"Δεν θα θυμωσω"

"Το υποσχεσαι;"τον ρωτάω με δυσπιστία και ρολλάρει τα μάτια του.

"Ναι" απαντάει και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Είμαι σίγουρη ότι θα θυμώσει.
Το πάω και στοίχημα δηλαδή.

"Η καθηγήτρια της ιστορίας μας έβαλε μια ομαδική εργασία. Δυάδες και με έβαλε με τον Στέφανο" όλη την διάρκεια που έλεγα ότι έλεγα απέφευγα να τον κοιτάξω.

" Με φοβάσαι;" τον ακούω να με ρωτάει όμως σηκώνω κατευθείαν το κεφάλι.

"Τι; Όχι!" αναφωνω ενώ πιάνω το μπράτσο του.

Γιατί πιστεύει ότι τον φοβάμαι;

" Τότε γιατί δεν με κοιτάς για να μου το πεις; Γιατί τρέμεις;" μπορώ να καταλάβω την αγωνία στην φωνή του.

" Αλεξ δεν σε φοβάμαι απλά πίστευα ότι θα θυμωνες και θα τσακωνομασταν πάλι"παραδέχομαι παίρνοντας μια βαθιά ανάσα.

"Δεν θύμωσα όμως. Το βλέπεις" λεει λες και είναι κάποιο τεράστιο κατόρθωμα."Αλλά θα σε πάω εγώ και μόλις τελειώσετε θα με πάρεις τηλέφωνο να έρθω να σε πάρω"συνεχίζει καθώς φοράει το μπουφάν του.

" Μήπως είσαι λιγάκι υπερβολικός; Μπορώ να πάω και να γυρίσω μόνη μου"του λέω όμως εκείνος κουνάει το χέρι του.

"Καθόλου υπερβολικός. Να φανταστείς σκεφτόμουνα να με έπαιρνες τηλέφωνο και να με έβαζες σε ανοιχτή ακρόαση για να σας ακούω αλλά βλέπεις να το κάνω; Δεν το κάνω"το στόμα μου ανοίγει διάπλατα μόλις τελειώνει την φράση του. Τι εννοεί ότι ήθελε να το κάνει όλο αυτό;

"Πάλι καλά που δεν το κάνεις! "αναφωνω έκπληκτη όταν βγαίνουμε έξω από το διαμέρισμα του και κατεβαίναμε τις σκάλες.

"Μην με προκαλείς"λεει γελώντας και ξεκλειδώνει το αμάξι.

"Είσαι λίγο ζηλιάρης" τον πειράζω.Πολυ λίγο είναι. Όσο πατάει ο ελέφαντας.

Χασκογελάει και ξεκινάει να οδηγάει.

[...]

"Ωραία, οπότε γράφουμε αυτό το τελευταίο και τέλος" λεει δείχνοντας μου την τελευταία πρόταση που μας είχε μείνει από την σελίδα που βρήκαμε πληροφορίες.

"Ναι, ένα λεπτό το γράφω" καθόλη την διάρκεια που έγραφα, ένιωθα το βλέμμα του καρφωμένο πάνω μου. Η αλήθεια είναι ότι γενικά η ατμόσφαιρα είναι λίγο ψυχρή.

Στεναχωριέμαι που ήρθαν έτσι τα πράγματα. Αν δεν με φιλούσε,αν δνε υπήρχε αυτό το φιλί τώρα θα ήμασταν μια χαρά. Θα είχα τον κολλητό μου.

Στο σχολείο δεν κάνω παρέα πλέον με κανέναν από τους φίλους του. Μιλάω λίγο με την Δανάη. Δεν ξέρω, η συμπεριφορά τους άλλαξε όταν με είδαν με τον Αλεξ. Εγιναν κάπως απόμακροι.

"Νομίζω ότι τελειώσαμε" αναφωνώ όταν βάζω την τελεία στην πρόταση. Σπρώχνω το γραπτό μπροστά του και βάζω το καπάκι στον στυλό.

"Εντάξει,θα την φέρω αύριο στο σχολείο να την παρουσιάσουμε" λεει χαμηλόφωνα ενώ την ρίχνει μέσα στην τσάντα του.

Σηκώνομαι από την καρέκλα, φοράω την ζακέτα και παίρνω την τσάντα μου στον ώμο μου. Τον καληνυχτίζω λίγο πριν βγω από την κεντρική πόρτα του σπιτιού του.

-oliaaaa