Too Much Trouble

Κεφάλαιο 9

"Άραξε απλά περνάμε καλά, τίποτα παραπάνω" λέει ανάβοντας ένα τσιγάρο και η καρδιά μου διαλύεται σε χείλια κομμάτια.

"Ναι έχεις δίκιο. Απλά περνάμε καλά" λέω φανερά στεναχωρημενη και σηκώνομαι πάνω.

Φοράω γρήγορα την μπλούζα μου.

Βάζω τα παπούτσια μου.

" Που πας τώρα;"με ρωτάει.

" Σπίτι μου; Περάσαμε καλά για σήμερα, τώρα πρέπει να φύγω" του απαντάω με μια δόση ειρωνείας και ανοίγω την πόρτα.

Παρόν:

Τελικά είναι πάρα πολύ δύσκολο να γυρίσω στο σπίτι μου.

Παίζει να έχω κάνει 3 φορές τον κύκλο και να βρέθηκα πάλι στο ριμαδιασμενο δέντρο.

"Αντε μην είσαι πεισματάρα και ανέβα να σε πάω" πίσω μου σε έχω σατανά.

"Άσε μην σε βάζω σε κόπο, θα βρω τρόπο να γυρίσω" εκείνος αγνοεί τελείως τα λεγόμενα μου, κατεβαίνει από την μηχανή και έρχεται προς το μέρος μου.

"Σου είπα ότι δεν θ-"

"Σκασε" με βάζει σαν τσουβάλι στον ώμο του ενώ τον χτυπάω στην πλάτη.

"Άσε με ρε" τιναζω τα ποδια μου και εκείνος τα πιάνει σφιχτά. Με βάζει πάνω στην μηχανή και ανεβαίνει γρήγορα και εκείνος.

"Αν δεν θες να πέσεις κρατήσου" μου λέει καθώς μου φοράει το κράνος του.

"Δεν χρειάζεται" εκείνος κουνάει το κεφάλι του, πατάει γκάζι και τυλίγω τα χέρια μου γύρω από την μέση του και τον σφίγγω.

Γελάει.

Γελάει το γουρούνι.

Αυξάνει την ταχύτητα και δυνατός αέρας χτυπάει το πρόσωπο μου.

"Ξέρεις είσαι πολύ πεισματάρα. Λίγο να σε αφηνα και θα έβγαζες την νύχτα στο δέντρο" φωνάζει για να τον ακούσω.

Θα τα κατάφερνα!

Μπορεί να μου έπαιρνε λίγο χρόνο αλλά θα τα καταφερνα!

"Ξέρεις είσαι πολύ μαλάκας. Στο έχουν πει ποτέ;" τον ρωτάω ειρωνικά.

"Αρκετές γκόμενες το έχουν πει"

Ρολλάρω τα μάτια μου.

Ψώνιο.

Φτάνουμε έξω από το σπίτι μου και κατεβαίνω. Βγάζω το κράνος, του το δίνω, πάω να φύγω όμως το χέρι του με τραβάει πίσω.

Κολλάει τα χείλη του πάνω στα δικά μου με δύναμη και δαγκώνει το κάτω χείλος μου ζητώντας πρόσβαση. Του την δίνω και οι γλώσσες μας παίζουν το δικό τους παιχνίδι.

Διακόπτω το φιλί για βρω τις ανάσες μου και απομακρυνομαι ελάχιστα.

"Πρεπει να φύγω, καληνύχτα"

[...]

"Ευακι είσαι καλά;" με ρώτησε ο Στέφανος χαιδευοντας το χέρι μου.

"Εε; Τι; Ναι ναι μια χαρά απλά κάτι σκεφτόμουν" κουνάω το κεφάλι μου διώχνοντας τις σκέψεις που με βασάνιζαν.

"Σίγουρα; Γιατί έχουμε πάει στην σελίδα 50 και εσύ είσαι ακόμα στην 23" συνωφρυωθηκα και κοιτάω το βιβλίο.

Οντως.

Πφφ ξεφυλλιζω τις σελίδες και πάω στην 50.

Πρέπει να μάθω που είναι μπλεγμένος ο Αλεξ.

Χρωστάει λεφτά.

Θέλω να τον ξεχάσω αλλά δεν μπορώ. Συνέχεια τον βρίσκω μπροστά μου.

Μία εβδομάδα εχει που είμαι εδώ και ήδη όλα αρχίζουν να περιπλεκονται.

Too much trouble.

Too much δεν λες τίποτα.

Βγάζω σιγά σιγά το κινητό μου από την τσέπη μου για να δω την ώρα. Ένας άγνωστος αριθμός μου έχει στείλει μήνυμα και το ανοίγω από περιέργεια.

Από +306974571609

Στο σχόλασμα να περιμένεις έξω από το σχολείο.

-Αλεξ

Προς +306974571609

Πως βρήκες το νούμερο μου;

Από +306974571609

Οποίος θέλει, βρίσκει. Όπως είπαμε στο σχόλασμα να περιμενεις.

Άλλο πάλι και τούτο.

Τι εγκέφαλο παίζει να έχει αυτό το άτομο;

Μηδαμινό το πιο σίγουρο.

Κλείνω το κινητό μου και το ξαναβάζω στην τσέπη μου.

Σε 10 λεπτά σχολαω.

-oliaaaa