Too Much Trouble

Κεφάλαιο 56

Πλευρά Εύας.

Το επόμενο πρωί ξυπνάω από την μυρωδιά ζεστών κρουασάν βουτύρου με σοκολάτα.

Χαμογελάω αυθόρμητα και τρίβω τα μάτια μου.

Κοιτάω λίγο το μπαλκόνι έξω όπου ο ήλιος πέφτει πάνω στο νερό της πισίνας.

Γυρίζω πλευρό για να δω τον Αλεξ αφού τόση ώρα του ήμουν πλάτη. Βέβαια αυτό που αντίκρισα έκανε την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά.

"Χρόνια σου πολλά μωρό μου" μου λέει με γλυκιά και με φιλάει πεταχτά.

Τα γενέθλιά μου.

Το είχα ξεχάσει.

Μου είχε διαφύγει παντελώς από το μυαλό.

"Τα θυμήθηκες, πως...πως το ήξερες;" τον ρωτάω με ένα χαμόγελο χαραγμένο στο πρόσωπο μου.

"Αυτο θα μείνει μυστικό"χαϊδεύει το χέρι μου και τα χείλη του προσγειωνονται για άλλη μια φορά πάνω στα δικά μου.

"Και όλα αυτά για μένα;" τον ρωτάω ενώ του δείχνω τον δίσκο με το πρωινό.

" Ναι και γιαυτό θα τα φας όλα και μετά θα πάμε όπου θέλεις με τα παιδιά"μου λέει και με αγκαλιάζει σφιχτά. "Όλα θα τα φας" τονίζει γελώντας.

"Αλεξ μου πραγματικά σε ευχαριστώ. Είναι, είναι όλα υπέροχα. Τα θυμήθηκες ενω εγώ τα είχα ξεχάσει"

Όντως δεν μου είχαν περάσει καθολου από το μυαλό.

Με τις εξετάσεις και το διάβασμα τα είχα ξεχάσει τελείως.

Τον βλέπω που ανοίγει το συρτάρι του κομοδίνου και να βγάζει ένα κόκκινο κουτάκι. Αφήνω κάτω το κρουασανακι που κρατούσα στο πιάτο και τον κοιτάω άφωνη.

"Δεν ξέρω αν θα σου αρέσει αν δεν σαρ-" τον διακόπτω αμέσως μόλις ανοίγω το κουτί και αντικρίζω έναν κολιέ.

"Αγάπη μου είναι υπέροχο! Σε ευχαριστώ πολύ" του λέω ενθουσιασμενη και τον αγκαλιάζω. "Βοήθησε με να το βάλω" συνεχίζω γυρίζοντας πλάτη και κάνοντας τα μαλλιά μου στην άκρη.

Εκείνος το παίρνει προσεκτικά στα χέρια του. Το περναει γύρω από τον λαιμό και το κουμπώνει.

Αφήνει ένα φιλί στο μάγουλο μου.

[...]

"Χρόνια σου πολλά Εύα" μου λένε τα παιδιά ταυτόχρονα και με αγκαλιάζουν ξεχωριστά.

"Σας ευχαριστώ πολύ"

"Μόνο πες μου ότι σου άρεσε το κολιέ που σου έκανε δώρο γιατί από προχτές μας τραβολογουσε σε όλα τα κοσμηματοπολεία της Πάρου για να διαλέξει το πιο ωραίο ο μαλάκας. Να!" με ρωτάει ο Άγγελος ενώ την ίδια στιγμή μουτζώνει τον Αλεξ.

"Μου άρεσε πολύ. Παρά πολύ"αναφωνώ και του το δείχνω στο λαιμό μου.

" Δεν ξέρω αν το έχετε πάρει χαμπάρι αλλά είμαι και εγώ εδω"η φωνή του ακούγεται τόσο αστεία όταν παραπονιέται που με κάνει να θέλω να βάλω τα γέλια.

"Το ξέρουμε, γιαυτό τα λέμε βρε κουτό"τον κοροιδευει ο Άρης και τσιμπάει το μάγουλο του αγοριού μου.

Η Ζωή έχει κάνει τέσσερα face palm στην διάρκεια της συζήτησης των αγοριών.

"Λοιπόν, το βράδυ βγαίνουμε σε κλαμπακι, κερνάω. Αλλά προς το παρόν εμείς ας πάμε για ψωνια"τους λέω με ένα σατανικό γέλιο.

"Τώρα μιλάς σωστά" λέει η Ζωή γελώντας αλλά τα αγόρια μας κοιτάνε ξενερωμενα.

"Εσείς μπορείτε να πάτε κάπου αλλού. Εμείς πάμε να αγοράσουμε ρουχα"τους δίνω μία διαφορετική επιλογή.

"Πάλι καλά δεν θα άντεχα με εσάς τις δύο για ψώνια" ο Άρης κάνει τον σταυρό του.

"Θα τα πούμε μετά, ναι;" λέω στον Αλεξ και εκείνος γνέφει καταφατικά δίνοντας μου ένα παθιασμένο φιλί.

-oliaaaa