Too Much Trouble

Κεφάλαιο 4 (S.B)

Πλευρά Αλεξ.

"ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΑ;" η φωνή του Αγγέλου ακούγεται σε όλο το δωματιο. Ζαλίζομαι.

Δεν ξέρω τι πήρα πάντως ότι και να ήταν με κάνει να ζαλίζομαι.

"Μην φωνάζεις" πιάνω το κεφάλι μου με τα δύο μου χέρια και κλείνω τα μάτια μου.

"ΣΥΝΕΛΘΕ ΑΛΕΞ! ΕΙΛΙΚΡΙΝΆ ΣΥΝΕΛΘΕ. ΤΙ ΕΊΝΑΙ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΜΟΥ ΛΕΣ;ΠΟΙΟΣ ΣΤΑ ΕΔΩΣΕ; ΜΙΛΆ!" με ταρακουνάει και ένας μορφασμος πόνου βγαίνει από το στομα μου.

"Σταμάτα" τον παρακαλάω χαμηλόφωνα καθώς δεν αντέχω τις φωνές τώρα.

Πονάει το κεφάλι μου.

"ΌΧΙ ΔΕΝ ΘΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ! ΓΙΑΤΊ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΌ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΌ ΣΟΥ; ΓΙΑΤΊ; "

Νιώθω τα δάκρυα να μαζεύονται στις άκρες των ματιών μου.

"Γιατί μου λείπει και την αγαπώ" ίσα ίσα ψιθυριζω την πρόταση για να ακουστεί.

"ΝΟΜΊΖΕΙΣ ΌΤΙ ΑΝ ΜΆΘΕΙ ΤΙ ΚΑΝΕΙΣ, ΘΑ ΕΊΝΑΙ ΧΑΡΟΎΜΕΝΗ; ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΌΤΙ ΘΈΛΕΙ ΝΑ ΕΊΣΑΙ ΣΕ ΑΥΤΉ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ; "η φωνή του μπορεί να ακούγεται και και σε όλη την πολυκατοικία.

"Κάνει την ζωή της και εγώ την δική μου γιαυτό σταματά να μου κάνεις κήρυγμα" του λέω χωρίς ιδιαίτερο συναίσθημα στην φωνή μου.

"ΛΟΙΠΟΝ ΑΎΡΙΟ ΠΟΥ ΈΡΧΕΤΑΙ Η ΖΩΉ, ΘΑ ΒΡΕΘΟΎΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. ΚΑΙ ΌΤΑΝ ΛΈΩ ΟΛΟΙ ΕΝΝΟΏ ΟΛΟΙ."

"Και αν δεν θέλει;Είμαι σίγουρος ότι δεν θα θέλει" επεμβαινω.

Α ρε Εύα.

Α ρε Ευακι.

"Να θελήσει! Δεν θα σε βλέπω να καταστρέφεσαι άλλο!"επιτέλους ηρεμεί. Δεν μπορούσα άλλο τις φωνές του. "Και αυτές τις μαλακιες να μην τις ξαναδώ εδω μέσα"συνεχίζει ενώ πετάει το σακουλάκι στον κάδο.

" Αύριο είναι η πτήση μου"

"Σαγαπαω"

"Το ξέρω"

ΒΛΑΚΑ

ΜΑΛΑΚΑ.

Έπρεπε να της πεις ρε ότι την αγαπάς και εσύ.

Ηλιθιε.

[...]

Πλευρά Εύας.

"Μου έλειψες πολύ" με αγκαλιάζει σφιχτά και αφήνει την βαλίτσα της στην ακρη.

"Και εμένα. Έλα να κάτσεις" της κάνω νόημα να περάσει μέσα. Θέλω να συζητήσουμε.

Καθομαστε στον καναπέ και για αρχή επικρατεί μια απόλυτη ησυχία. Ολο το βράδυ δεν κοιμήθηκα. Το γεγονός ότι ο Αλεξ είναι εδώ...Οο θεέ μου! Δεν μπορώ να τον συναντήσω. Εδώ και στην Θεσσαλονίκη που ανέβαινα, πρόσεχα που πήγαινα για να μην πέσω πάνω του.

Δεν είμαι έτοιμη να τον αντικρίσω.

Τουλάχιστον όχι ακόμα.

"Δεν έπρεπε να στο είχα κρύψει. Απλά με τον Άρη και τον Άγγελο σκεφτήκαμε ότι θα ήταν καλύτερο να μην το ήξερες. Φαινόταν σαν να τον είχες ξεχάσει και να είχες προχωρήσει παρακάτω. Δεν θέλαμε να στο χαλάσουμε αυτό όσο και να πιστεύουμε πως είστε γεννημένοι ο ένας για τον άλλον."αρχίζει να μου εξηγεί. Το μυαλό μου μπερδεύεται.

" Έπρεπε να μου το πεις για να είμαι προετοιμασμενη. Στο κλαμπ τα έχασα! Νόμιζα ότι είχα παραισθησεις." της λέω σαν να την μαλωνω.

"Έχεις δίκιο και σου ζητώ συγγνώμη γιαυτό. Απλά νομίζαμε ότι αυτό θα ήταν το καλύτερο"

"Εντάξει δεν..δεν πειράζει. Τώρα έγινε , δεν αλλάζει τίποτα"της λέω χαρίζοντας της ένα χαμόγελο για να μην αισθάνεται άσχημα.

"Θες να πάμε για ένα καφεδάκι; Το ταξίδι ήταν κουραστικό και θέλω να πάρω καθαρό αέρα. 7 ώρες ήμουν μέσα σε ένα λεωφορείο" μου προτείνει αλλά γνέφω αρνητικά.

"Δεν έχω πολύ όρεξη, δεν θες να κάτσουμε εδώ να δούμε καμιά ταινία;"

"Έλα, έλα κάντο για μένα. Θέλω να πάμε σε αυτή την καφετέρια, στην Γλυφάδα. " προσπαθεί να με πείσει κάνοντας puppy face γιατί ξέρει ότι θα το πετύχει.

"Εντάξει εντάξει περίμενε να ετοιμαστώ και φεύγουμε"της λέω ενώ ανεβαίνω τις σκάλες για να πάω στο δωμάτιο μου.

[...]

"Καλα γιατί είχες τέτοια πρεμούρα να έρθουμε εδώ;"την ρωτάω λίγο πριν μπούμε μέσα στο μαγαζί. Ήδη ο ήλιος έχει αρχίσει να δύει.

"Απλά ήθελα, ξέρεις κάνουν καλό καφέ κάτι που μου είχε λείψει πολύ" ανοίγει την πόρτα και μπαίνουμε μέσα.

Κοιτάω τριγύρω για να βρω άδειο τραπέζι μέχρι που το βλέμμα μου πέφτει πάνω σε ένα τραπέζι. Μια παρεα...

"Ζωη..."πιανω το χέρι της για να στηριχτω.

Γι'αυτό όλος αυτός ο χαμός να έρθουμε εδώ. Θα ήταν και εκείνος.

Το κεφάλι μου βουίζει.

Τα μάτια του συναντάνε τα δικά του.

Βουρκώνω.

Μην κλάψεις.

Όχι μην κλάψεις.

Ζαλίζομαι.

Όλο το μαγαζί μας κοιτάει περίεργα.

Τα ποδια μου δεν με κρατάνε άλλο. Αισθάνομαι τις δυνάμεις μου να με εγκαταλειπουν. Πριν βρεθώ όμως στο πάτωμα ακούω γρήγορα βήματα και δύο χέρια τυλιγονται γύρω από την μέση μου.

Η όραση μου είναι θολή με αποτέλεσμα να μην μπορώ να καταλάβω τι γίνεται.

Λίγο αργότερα τα μάτια μου κλείνουν εντελώς και ακούω σκόρπιες φωνές να λένε το όνομα μου μα αισθάνομαι αδύναμη να κάνω το οτιδήποτε.

-oliaaaa