Too Much Trouble

Κεφάλαιο 7

"Ει μικρή τι έπαθες και με πήρες τηλ...ωπα Ευακι κλαις;"

Όλο το βράδυ έκλαιγα. Έκλαιγα για την μαλακια που έκανα χτες.

Δεν μου αρέσουν τα one night stand.
Και στην τελική έκανα.

"Τι έχεις ;" με ρωτάει καθώς κάθεται δίπλα μου. Πέφτω στην αγκαλιά του και ξεσπάω. Ξεσπάω σε κλάματα.

" Στέφανε...Στέφανε χτες στο πάρτυ έκανα μια μεγάλη βλακεια. Για...για την οποία μετάνιωσα" του εξηγώ και εκείνος απλά με κουνάει σιγά σιγά για να ηρεμήσω.

" Τι έκανες ρε Ευακι;"

"Δεν...δεν μπορώ να σου πω. Απλά..."

"Απλά θες παρηγοριά;" γνέφω καταφατικά και εκείνος με αγκαλιάζει σφιχτά.

" Συγγνώμη που σε κουβάλησα εδώ πέρα πρωί πρωι"του λέω ενώ μου χαϊδεύει τα μαλλιά.

"Μην απολογήσε.Δεν είχα να κάνω κάτι καλύτερο στις...9:30 η ώρα την Κυριακή."χασκογελάει και ρουφαω την μύτη μου.

" Έλα...τουλάχιστον να σου φτιάξω να φας" τον τράβηξα από το χέρι για να πάμε στην κουζίνα.

" Εύα, πιπιλιες είναι αυτές;"

Οο θεέ μου.

Το είχα ξεχάσει αυτό.

" Τι θες να σου φτιάξω; "αποφεύγω την ερώτηση. Βασικά προσπαθησα να την αποφύγω.

"Απλά πρόσεχε τον Εύα. Είναι ικανός για όλα. Και το λέω σοβαρά"

Μακάρι να σε είχα ακούσει πιο πριν Στέφανε.

Μακάρι να το είχα κάνει.

Βασικά εγώ είμαι η ηλιθια. Η ηλιθια που απλά της την έδωσε το γεγονός ότι ο πρώην της τα έφτιαξε με την αιώνια αντίπαλο της.

" Προσέχω"του απαντάω και βάζω τα τοστ να ψήνονται.

[...]

"Ξέρεις θέλω να μιλήσουμε" του λέω αφού για άλλη μια φορά είχε έρθει στο σχολείο.

"Ναι και εγώ ήθελα να μιλήσουμε" μου λέει και πετάει κάτω το τσιγάρο του.

"Πες πρώτος εσύ"

"Ωραία, λοιπόν ότι έγινε το Σάββατο απλά ξέχνα το. Δεν σήμαινε τίποτα, ήταν για το παιχνίδι μόνο. Δεν έχω σκοπό να μπλέξω με 17χρονα σαν εσένα"

Excuse me;

Τι λέει ο τύπος; Σαν μεγάλη ιδέα δεν έχει για τον εαυτό του;

"Χαίρομαι που έχεις αυτή την άποψη γιατί και εγώ το ίδιο θα έλεγα. Μην με ξαναενοχλησεις είναι απλό. Ότι έγινε εγινε"του λέω θυμωμένη και σηκώνομαι από το παγκάκι που καθόταν.

Τον ακούω να ψιθυρίζει κάτι όμως δεν έδωσα και πολύ σημασία.

Ωραία τέλος ο Αλεξ.

Ήταν μια βλακεια που έγινε και δεν θα ξανά επαναληφθεί.

Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε η Εύα.

Στον διάδρομο συναντάω τον Στέφανο και πηγαίνω προς το μέρος του.

"Επ, τι γίνεται;" με ρωτάει και κλείνει το κινητό του.

"Όλα μια χαρά" Χαμογελάω και από το παράθυρο βλέπω τον Αλεξ που ανέβαινε στην μηχανή του.

Στο καλό.

Στο καλό και να μας γράφεις.

Γαμωτο ακόμα δεν ήρθα και ήδη είναι όλα σκατα. Όλα.

Αλλά θα διορθωθούν σωστά; Δεν γινεται να καταλήξουν χειρότερα. Έτσι;

-oliaaaa