Too Much Trouble

Κεφάλαιο 13 (S.B)

Πλευρά Αλεξ.

"ΦΎΓΕ ΤΩΡΑ. ΦΎΓΕ ΝΑ ΜΗΝ ΣΕ ΒΛΕΠΩ" την τραβάω από το χέρι και την πετάω έξω από το διαμέρισμα.

Πουτανα.

Κλείνω την πόρτα και τρίβω με μανία το κεφάλι μου.

"Όχι πάλι. Όχι!"κυλάω στην πόρτα.

"Ηρέμησε μαλάκα, ηρέμησε" μου λέει ο Άγγελος όσο προσπαθεί να με σηκώσει.

"Είπε ότι έκανε μεγάλο λάθος που τα ξανά βρήκε μαζί μου. Το ακούς; ΕΊΠΕ ΌΤΙ ΕΚΑΝΕ ΛΑΘΟΣ"φωναζω και σηκώνομαι από μόνος μου πάνω.

"Θα της μιλήσω εγώ μην ανησυχείς" λέει η Ζωή χαμηλόφωνα αλλά κουνάω το κεφάλι μου απογοητευμένος.

"Δεν έχει νόημα" ψιθυρίζω ρουφώντας την μύτη μου. Γαμώτο.

Σκατά τα έκανα πάλι.

Βγαίνω έξω από το διαμέρισμα πάρα τις φωνές των παιδιών που μου λένε να μείνω.

Κατεβαίνω την σκάλες, βγαίνω έξω και αφήνω τον αέρα να χτυπήσει το πρόσωπο μου.

Σαγαπάω ρε γαμώτο. Σαγαπάω ρε πούστη μου.

Μπαίνω μέσα στο αυτοκίνητο και χτυπάω την πόρτα με δύναμη.

Ρίχνω το κεφάλι μου προς τα πίσω και κλείνω τα μάτια μου.

Εννοώ πως ήταν μεγάλο λάθος.

Μεγάλο λάθος.

Λάθος.

"Αααα!" χτυπάω το τιμόνι από τα νεύρα μου. Δεν θα σε ξανά χάσω πούστη μου. Όχι πάλι.

Αυτό συνέβη μια φορά.

Δεύτερη δεν θα υπάρξει.

[...]

Πλευρά Εύας.

Κοιτάω το δωμάτιο μου και συγκεκριμένα το κρεβάτι μου. Εκεί που χτες ήρθαμε κοντά ξανά μετά από δύο χρόνια.

Με πλήγωσε το γεγονός πως έχει κοπέλα και δεν μου είπε τίποτα.

Μάλλον ούτε την ώρα που κάναμε έρωτα ένιωσε κάτι. Βασικά για μένα ήταν έρωτας. Για εκείνον ήταν σίγουρα απλό σεξ.

Βγάζω τα παπούτσια μου και ξαπλώνω στο κρεβάτι.

Είμαι τρελά ερωτευμένος με την πάρτη σου.

Γελάω.

Δεν δείχνετε έτσι ο έρωτας.

"ΕΎΑ ΒΓΕΣ ΈΞΩ ΤΩΡΑ!"

Τον ακούω να φωνάζει και τρέχω προς την μπαλκονοπορτα. Με κοιτάζει. Τον κοιτάζω.

"ΒΓΕΣ ΈΞΩ ΜΑ ΤΟ ΘΕΟ ΘΑ ΤΗΝ ΣΠΆΣΩ ΤΗΝ ΓΑΜΗΜΕΝΗ" συνεχίζει να φωνάζει και μου δείχνει την πόρτα.

Κατεβαίνω γρήγορα τις σκάλες. Θα έχω θέματα με τους γείτονες γαμώτο.

Σκουπίζω τα δάκρυα που έχουν τρέξει στα μάγουλα μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα.

Πρέπει να φαίνομαι δυνατή.

"Τι θες;"τον ρωτάω πριν ανοίξω την πόρτα.

"ΆΝΟΙΞΕ ΜΗΝ ΤΗΝ ΣΠΑΣΩ" το δυνατό του χτύπημα με κάνει να απομακρυνθώ ελάχιστα.

Την ανοίγω λίγο αλλά εκείνος την σπρώχνει για να ανοίξει όλη.

"ΔΕΝ ΘΑ ΒΓΑΖΕΙΣ ΣΥΜΠΕΡΆΣΜΑΤΑ ΜΌΝΗ ΣΟΥ" φωνάζει μέσα στο πρόσωπο μου και μπορώ να καταλάβω το ποσό θυμωμένος είναι.

Το ύφος του παράλληλα προδίδει αγανάκτηση.

Κάνει μια απότομη κίνηση αλλά εγώ κλείνω τα μάτια μου νομίζοντας πως θα με χτυπήσει.

Είναι πολύ θυμωμένος. Και όταν θυμώνει γίνεται άλλος άνθρωπος.

Το χτύπημα δεν ήρθε ποτέ.

"Νομιζες πως θα σε χτυπούσα;" ρωτάει πιο ήρεμος και τον βλέπω που η ματιά του πρώτα πέφτει στο χέρι του και ύστερα σε εμένα.

"Είσαι...είσαι θυμωμένος και νομιζα πως...πως.."

"Να μην νομίζεις! Δεν θα σε χτυπούσα ποτέ!"

"Αλεξ καλύτερα να φύγεις. Είδα αρκετά σήμερα για να καταλάβω πως δεν σημαίνω κάτι για σένα" του λέω με μια δόση πίκρας στην φωνή μου.

"Αυτό πιστεύεις; Πιστεύεις ότι είσαι ένα τίποτα για μένα; ΑΥΤΌ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ;" με ρωτάει ενώ με ταρακουνάει ελάχιστα.

"Ναι αυτό πιστεύω" Ίσως μετανιώσω αργότερα για αυτά τα λόγια.

"Μάθε λοιπόν πως αν σε χάσω άλλη μια φορά, θα πεθάνω." όταν το λέει αυτό σηκώνω το κεφάλι μου και αντικρίζω τα δακρυσμένα του μάτια.

-oliaaaa