Too Much Trouble

Bonus Chapter 5

Πλευρά Νίκου.

"Τι έχεις;"

"Τίποτα" απαντά μονολεκτικά. Πως τίποτα; Από την ώρα που ήρθε δεν με έχει φιλήσει, δεν με έχει αγκαλιάσει και δεν μου μιλάει.

Η φράση τίποτα βροντοφωνάζει ότι κάτι έχεις. Γαμώ το πείσμα σου δηλαδή.

"Ίρις τελείωνε και πες μου τι έχεις. Δε γίνεται να έχεις αυτή τη συμπεριφορά απέναντι μου χωρίς να ξέρω τι έχω κάνει!" υψώνω την φωνή μου και σφίγγω τις γροθιές μου. Νευριάζω με κάτι τέτοιες μαλακίες.

"Αν είναι να τσακωθούμε, καλύτερα να φύγω. Μη σου τρώω και τον χρόνο σου" αναφωνεί ειρωνικά και τα μάτια μου στενεύουν. Πάει να σηκωθεί αλλά την αρπάζω από τον καρπό της και την σταματάω.

"Κάτσε κάτω"

Εκείνη ξεφυσαει και ξανά κάθεται. Παίζει με μια κλωστή που κρέμεται από το φούτερ της.

Νευριάζω.

Αν θες να σου ανοιχτεί, πάρτη με το καλό. Έτσι απότομα δεν θα καταφέρεις τίποτα.

Πετάγεται το υποσυνείδητο μου και παίρνω μια βαθιά ανάσα.
Αμαν ρε μπαμπά, όλα σε εμένα τα έδωσες και στη Δανάη τίποτα. Ίδια η μαμά είναι.

"Ρε αγάπη μου σε παρακαλώ, πες μου τι τρέχει μα το θεό" της λέω με πιο ήρεμο τόνο φωνής και 'σερνω' τον εαυτό μου περισσότερο προς το μέρος της.

"Γιατί είπες στον Μάνο να ξεκόψει από μένα και να μην μου ξαναμιλήσει;" με ρωτάει παίρνοντας μια θυμωμένη έκφραση.

Πως το έμαθε; Είχα πει στο σαμιαμίδι να μη το πει σε κανέναν αλλιώς θα τον έκανα ένα με το πάτωμα.

"Και σαν να μην έφτανε όλο αυτό, τον απείλησες ότι θα τον έσπαγες στο ξύλο! "αναφωνεί αγανακτισμένη και με κοιτάει στα μάτια.

"Δεν του είπα αυτό!" της λέω "Εγώ του είπα πως θα τον έκανα ένα με το πάτωμα, τώρα αυτός γιατί υπέθεσε ότι θα τον έσπαγα στο ξύλο δεν ξέρω"συμπληρώνω στην προσπαθεία μου να δικαιολογηθώ.

Εκείνος με έφτασε σε αυτό το σημείο όμως, δεν έφταιγα εγώ.
Πολύ της κολλούσε και όλο Ίρις μου, μικρή, χαζούλα, γλυκούλα, ήταν!

Τι να κάνω και εγω;Να κάτσω με σταυρωμένα χέρια; Έπρεπε να πάρω θέση.

"Το ίδιο πράγμα είναι! Κοίτα Νίκο δεν μπορείς να εμποδίζεις άτομα να κάνουν παρέα μαζι μου."

"Άμα βλέπω πως σου κολλάνε, φυσικά και θα το κάνω. Χωρίς δεύτερη σκέψη" της λέω απόλυτος και σηκώνεται πάνω.

"Αν σταματήσεις να είσαι τόσο ζηλιάρης τα ξαναλέμε" αρπάζει το κινητό της από το γραφείο μου και φεύγει νευριασμενη έξω.

Τώρα εγώ θα την ακολουθούσα αλλά είναι θυμωμένη και δεν θα θέλει να μιλήσει.

Μαλακια έκανα.

[...]

"Η μάνα σου όταν ήμασταν στην ηλικία σας είχε έναν κολλητό, εδώ μου καθότανε. Της είπα να ξεκοψει και μόνο που δεν μου πέταξε τίποτα στο κεφάλι." μου εξηγεί καθώς καθόμαστε στον καναπέ.

"Ναι και η Ίρις είχε ακριβώς την ίδια αντίδραση"

"Μικρέ, άστη να κάνει παρέα μαζί του και θα καταλάβει από μόνη της αν της κολλάει. Με την πίεση δεν καταφέρνεις τίποτα. "το ύφος του μετατρέπεται σε συμβουλευτικο και με κοιτάει στα μάτια.

"Δεν ξέρω ρε μπαμπά...Δεν ξέρω" κουνάω τι κεφάλι μου απογοητευμένος. Δεν θα θέλει να μου ξαναμιλήσει τώρα η μικρή.

"Την αγαπάς πολύ ε;"με ρωτάει με ένα λοξό χαμόγελο. Αν την αγαπάω λέει;

Υπερβολικά πολύ.

"Φυσικά και την αγαπάω. Όσο δεν φαντάζεσαι" παραδέχομαι. Μα ποιος δεν θα μπορούσε να αγαπήσει μια τόσο γλυκιά φατσούλα;

"Τότε μη χαλάτε τις καρδιές σας για χαζομαρες. Ξέρεις πόσες φορές εγώ και η μάνα σου ήμασταν στα πρόθυρα να μην ξαναμιλήσουμε ποτέ επειδή συμπεριφερομουν σαν κάφρος; Πάρα πολλές" αρχίζει να λέει και εγώ τον ακούω προσεκτικά. "Ξέρεις πόσες ευκαιρίες έχασα να είμαι μαζί της εξαιτίας διαφόρων βλακειών; Εξίσου πάρα πολλές!"συνεχίζει σοβαρός." Αλλά στο τέλος αυτό που κατάλαβα είναι πως τίποτα τόσο χαζό δεν αξίζει να χαλάσει τις καρδιές"

(Έλα παραδεχτείτε το όλες πως μετά από τόσα που έχει κάνει, έχει γίνει λογικός😹. Όσο και να σας φαίνεται περίεργο)

"Ναι αλλά..."πήγα να πω αλλά με διέκοψε.

"Δεν έχει αλλά...Τράβα και πες της πόσο την αγαπάς, ζήτα της συγγνώμη και κράτησε την σφιχτά στην αγκαλιά σου. Ό,τι σε κάνει να χαμογελάς κράτα το και ότι αγαπάς να το λες. Μη γίνεσαι εγωιστής"

"Να...να την βγάλω για φαγητό; Να της πάρω λουλούδια και να πάω σπίτι της; Να της πάρω αρκουδάκι; " ρωτάω αγχωμένος αλλά γελάει.

Τι γελάς μωρέ;
Δεν θέλω να χωρίσω με την Ιρις.

"Δεν θα κάνεις τίποτα από όλα αυτά. Πήγαινε έτσι όπως είσαι, ο εαυτός σου. Πες ότι θες να πεις με δικά σου λόγια, οπως νιώθεις και θέλεις να εκφραστείς. Ξέρω...ξέρω ότι δεν είσαι ρομαντικός.Είσαι ίδιος εγώ. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να αλλάξεις. Σημασία έχει να λες ότι πραγματικά νιώθεις με τον τρόπο σου"

Μου φαίνεται πολύ περίεργο που ο μπαμπάς μου μιλάει τόσο σοβαρά.

Συνήθως είναι πιο πολύ της πλάκας αλλά αυτή την στιγμή πάρα είναι σοβαρός και με τρομάζει.

Βέβαια, ένας θεός ξέρει όλη την ιστορία με την μαμά και ίσως από εκεί έχει πάρει κάποια μαθήματα.

Εγώ θα ακολουθήσω τις συμβουλές του....και ο Θεός βοηθός.

-oliaaaa