Too Much Trouble

Κεφάλαιο 22(S.B)

"Καλημέρα" ακούω την φωνή του και νιώθω τα χείλη του να ακουμπούν τον λαιμό μου.

"Καλημέρα" χαμογελάω και τον φιλάω.

Αυτή την φορά θα είμαστε μαζί.

Θα μείνουμε μαζί.

"Δεν θα μας το χαλάσει κανείς μωρό μου." μου λέει σαν να διάβασε τις σκέψεις μου και χαϊδεύει την κοιλιά μου.

"Συγγνώμη που όλο αυτόν τον καιρό δεν...ξέρεις..που σε απέφευγα τέλος πάντων" του λέω χαμηλόφωνα κοιτάζοντας τον στα μάτια.

"Σςςς δεν είπαμε αρκετά με τις συγγνώμες;"με ρωτάει με ένα λοξό χαμόγελο

"Ναι απλά.."με διακόπτει ξανά.

"Πάμε να φάμε κάτι και θα προσπαθήσουμε να τα ξεχάσουμε όλα. Εντάξει; "με ρωτάει και γνέφω.

Μου δίνει μια κοντομάνικη μπλούζα του που είχε πάνω σε μια καρέκλα για να φορέσω.

"Ας αφήσουμε τις μαλακιες που κάναμε και να το πάρουμε από την αρχή" συνεχίζει λέγοντας και με κοιτάει στα μάτια.

"Η κοπέλα σου;"τον ρωτάω διστακτικά και αρχίζω να κουνάω το πόδι μου νευρικά.

Τον ρώτησα χτες μα θέλω να είμαι σίγουρη.

Δεν θέλω να ξαναπάει τίποτα στραβά.

"Δεν μπορούσα να είμαι με κάποια άλλη ενώ σκεφτόμουν εσένα."ψιθυρίζει ισα ίσα για να τον ακούσω.

"Μου έλειψες" του λέω με ένα πλατύ χαμόγελο και μου ανταποδίδει σε αυτό.

"Εμένα να δεις" μου λέει φιλώντας με απαλά και με τραβάει ελαφρώς για να σηκωθώ πάνω.

Με πιάνει από το χέρι και διασχίζουμε τον μικρό διάδρομο του διαμέρισματος του για να φτάσουμε στην κουζίνα.

[...]

"Μαγκες σας το λέω από τώρα. Τα φτιάξατε και επιστροφές δνε δεχόμαστε. Θα μεινετε έτσι θέλετε δεν θέλετε" μας προειδοποιεί ο Άγγελος πολύ σοβαρός. Ίσως από τις ελάχιστες φορές που είναι έτσι.

"Μάλιστα!" του λέει ο Αλεξ χαροπά και τρίβει το κεφάλι του.

"Ο Αρης;"ρωτάω αόριστα μιας και υποτίθεται ότι θα ερχόντουσαν όλοι μαζί να έχουν ερθει μόνο δύο.

"Θα έρθει σε λίγο. Είχε κάτι δουλειές μας είπε. Νομίζω όλοι μπορούμε να φανταστούμε τι εννοεί" απαντάει η Ζωή χασκογελώντας.

Αυτό το παιδί δεν μπορεί να κάτσει σε μια σχέση.

Δεν ξέρω βέβαια αν είναι με την Χριστίνα. Πολλά σουξου μουξου βλέπω και με βάζουν σε σκέψεις.

Αλλά απο τότε που γνωρίστηκαν, όταν είχαν έρθει τα κορίτσια Θεσσαλονίκη, απέκτησαν φοβερή χημεία.

Το κουδούνι χτυπάει και ο Αλεξ σηκώνεται να ανοίξει.

"Κατά φωνή" λέω χαμογελώντας ενώ πίνω μια γουλιά από τον καφε μου.

Λίγο πικρός. Έπρεπε να είχα ρίξει παραπάνω ζάχαρη.

"Καλώς την νύφη" αναφωνεί γελώντας ο Άγγελος και μουντζώνει τον φίλο του.

"Μου έτυχαν κάτι...εκκρεμότητες που έπρεπε να λυθούν" του λέει με πονηρό ύφος και του κλείνει το μάτι. "Ααα επίσης αυτός ο φάκελος ήταν στο γραμματοκιβώτιο σου Αλεξ και στον έφερα" συνεχίζει βγάζοντας από την τσέπη έναν άσπρο φάκελο.

Ο Αλεξ το παίρνει στα χέρια του κοιτωξτας το περίεργα. Το ανοίγει και ξεκινάει να διαβάζει από μέσα του ενώ οι υπόλοιποι μιλάνε μεταξύ τους.

"Όχι ρε πούστη μου" αναφωνεί και πιάνει το κεφάλι του.

Όλοι σταματάνε και τον κοιτάνε με προσήλωση.

"Τι έγινε ρε μαλάκα;" τον ρωτάει με απορία ο κολλητός του.

Τι διάβασε τέλος πάντων; Έχει αλλάξει πενήντα χρώματα.

"Με παίρνουνε φαντάρο!" με το άκουσμα αυτής της πρότασης γουρλωσα τα μάτια μου.

Χάνω την γη κάτω από τα πόδια μου.

Όχι πάλι χώρια...

-oliaaaa