Too Much Trouble

Κεφάλαιο 5

"Πως το ήξερα ότι θα ερχόσουν τιγράκι;Δεν άντεξες και πολύ μακριά μου βλέπω" μου λέει ο βλακας μόλις έρχεται προς το μέρος μου.

"Μην το παίρνεις πάνω σου. Απλά ήθελα να ξεσκασω" του είπα ειρωνικά και τον χτύπησα στον ώμο. Εκείνος χασκογέλασε.

"Μαρεσουν οι άγριες"λεει και ρολλαρω τα μάτια μου.

" Τότε πήγαινε σε αυτές" φεύγω από δίπλα του και χασκογελαω καθώς φαντάζομαι την φάτσα του.

Προχωράω στον πάγκο με τα ποτά και παιρνω ένα πλαστικό ποτηράκι.

"Ξέρεις πότε κάποια δεν μου έχει αντισταθεί" πίσω μου σε έχω σατανά.

"Για όλα υπάρχει πρώτη φορά"

Εύα - Αλεξ σημειώσατε 1-0

Βάζω βότκα μέσα στο ποτηράκι και λίγο χυμό βύσσινο.

"Και δεν σε είχα να πίνεις"

"Εδώ κάπνισα από τσιγάρο σου, στο ποτό θα εμένα πίσω; "κάνω μια ρητορική ερώτηση και εκείνος χαμογελάει στραβά.

Όσο τριγυρνάει στο μυαλό μου ο Γιώργος να είναι με την Μαρίνα, τρελαίνομαι.

Γεμίζω και ξαναγεμιζω το ποτήρι με την βότκα.

" Μήπως να αφήσεις κάτω το μπουκάλι; Όλο μόνη σου θα το πιεις"παει να το πάρει από το χέρι μου όμως τραβιέται.

"Δουλειά σου" του λέω πίνοντας μια γουλια.

"Παίζουμε θάρρος ή αλήθεια, θα έρθετε;" μας ρωτάει ένα παιδί, στην ηλικία του Αλεξ και κοιταζομαστε.

"Ναι" ανασηκώνω τους ώμους μου και τον ακολουθαμε. Βγαίνουμε έξω στην αυλή όπου ήδη έχουν κάνει έναν κύκλο μερικά παιδιά.

Ζαλίζομαι λίγο.

"Έφερα και τους τελευταίους. Λοιπόν ξεκινάμε; "κάθομαι στο γρασίδι δίπλα στην Δανάη η οποία κοιτάζει τον Μιχάλη.

"Λέω πρώτος...Μμμ Ναντια θάρρος ή αλήθεια;" ρώτησε ένα αγόρι μια κοπέλα.

"Θάρρος" απαντάει μασωντας μια τσίχλα. Το κεφάλι μου βουίζει.

"Φασωσου με τον Αρη" εκείνη χωρίς δεύτερη σκέψη ανέβηκε πάνω του και ξεκίνησε να τον φιλάει.

"Εγω τώρα,Εύα θάρρος ή αλήθεια;" με ρωτάει ένα αγόρι του οποίου το όνομα δεν γνωρίζω.

" Αληθεια"λεω και πίνω λίγο από το ποτό μου.

"Είσαι παρθένα;" χασκογελαω. Πως ήμουν σίγουρη ότι κάποιος θα με ρωτούσε κάτι τέτοιο;

"Όχι" απαντάω τελικά και ακούγονται διαφορά επιφωνήματα. Τόσο περίεργο τους φαίνεται πια;

"Πολύ χαίρομαι" ψιθυρίζει ο Αλεξ αλλά τον άκουσα. Για καλη μου τύχη.

"Τώρα Αλεξ ρωτάω εσένα. Θάρρος ή αλήθεια;" λέει ένα άλλο αγόρι. Αυτό που ήρθε να μας φωναξει.

" Θάρρος φυσικά"

ΩΧ θεέ μου.

"Πήγαινε πάνω στο δωμάτιο με την Εύα"του κλείνει το μάτι και εγώ γουρλώνω τα μάτια μου.

Γυρίζει να με κοιτάξει καθως πίνω μονορούφι όση από την βότκα είχε απομείνει. Η οποία μάλλον ήταν περισσότερη από όσο νόμιζα και με χτύπησε λίγο.

Ξέχνα τον Γιώργο.

Βρες κάποιον άλλον.

" Κοίτα άμα δεν θέλει, βάλε κάτι άλλο" απευθύνεται σε εκείνο το παιδί που τον ρώτησε αλλά γνέφω αρνητικά.

"Όχι! Πάμε" του λέω και σηκώνομαι πάνω. Το ίδιο κάνει και αυτός.

Κοίτα απλά θα κάτσουμε, θα περάσει λίγη ώρα και θα ξανακατεβουμε.

Δεν θα συμβεί τίποτα.

Απολύτως τίποτα.

Ανεβαίνουμε τις σκάλες, μου κάνει νόημα να μπούμε σε ένα δωμάτιο στην γωνιο.

Μπαίνω μέσα πρώτη.

Εκείνος κλείνει την πόρτα.

Κοιτάζω τον χώρο γύρω μου και τα χέρια του τυλιγονται γύρω από την μέση μου.

Τα ζεστά του χείλη προσγειωνονται στον λαιμό μου και τον φιλάνε λαίμαργα.

Γυρίζω το κεφάλι μου και τον φιλαω. Κολλάω πάνω του.

"Μόνο αν θες θα γίνει  κάτι παραπάνω" λέει χαμηλόφωνα πάνω στα χείλη μου.

"Και ποιος σου είπε ότι δεν θέλω" χωρίς δεύτερη σκέψη με ρίχνει στο κρεβάτι ενώ δεν έχει σταματήσει να με φιλάει.

Τόσο το στόμα μου οσο και το δικό του μυρίζου αλκοόλ.

Μικροί αναστεναγμοι βγαίνουν από το στόμα μου και εκείνος χαμογελάει.

Προσπάθησα να τους κρατήσω όμως δεν μπόρεσα.

Το ποτό...

Μυρίζει αλκοόλ, το ίδιο και εγώ.

"Θέλω να τους ακούω τιγράκι, θέλω να καταλάβω πόσο εύκολα μπορεί να σου φύγει το υφακι που έχεις μονιμως"

"Το υφακι αυτό σε εσένα θα το έχω πάντα!Δεν θα το χάσω σε ένα θάρρος ή αλήθεια" από την φωνή μου και μόνο καταλαβαίνει ότι δεν είμαι καλά.

Πφφ, απλά θέλω να ξεχάσω. Να ξεχάσω την αλλαγή της ζωής μου την τελευταία εβδομάδα.

"Μην με ερωτευτείς μετά από αυτό μικρή" γελάω.

Μα καλά ποιος νομίζει ότι είναι;

"Δεν πρόκειται...μεγάλε" ψιθυρίζω με ναζί στο αυτί του και δαγκωνω τον λοβο του.

Σε αυτό το παιχνίδι, κερδίζω εγώ.

-oliaaa