Too Much Trouble

Κεφάλαιο 48

"Γεια" ακούω μια φωνή και παίρνω το βλέμμα μου από το βιβλίο των μαθηματικών.Οι πανελλήνιες πλησιάζουν. Σε λιγότερο από 3 μήνες γράφουμε.

Η Δανάη στέκεται μπροστά μου.

"Γεια" της λέω χαμογελώντας της λοξά. Περίεργο μου φαίνεται που ήρθε να μου μιλήσει.

Σταμάτησε να μου μιλάει όταν μαθεύτηκε ότι τα έχω με τον Αλεξ.

"Μπορώ να κάτσω;" λεει δείχνοντας την κενή θέση δίπλα μου. Ανασηκώνω τους ώμους μου και γνέφω καταφατικά. Εκείνη κάθεται. Κλείνω το βιβλίο των μαθηματικών όμως δεν την κοιτάω. Αντιθέτως, αρχίζω να παίζω νευρικά με τα δάχτυλα μου και να δαγκωνω το μάγουλο μου.

Δεν αισθάνομαι και πολυ άνετα.

"Ήθελα να σου ζητήσω συγγνώμη που δεν σου μιλούσα τόσο καιρό. Απλά ξέρεις, κακοφάνηκε στα αγόρια η σχέση σου με τον Αλεξ και ιδιαίτερα στον Στέφανο. Συμφώνησαν να μην σου μιλάμε αλλά μετανιώνω την ώρα και την στιγμή που δέχτηκα κατι τόσο ανώριμο. Έπρεπε να σου είχα μιλήσει πιο πριν, ξέρω ότι τώρα τα πράγματα είναι δύσκολο να γίνουν όπως πριν"λέει με ένα μετανιωμένο ύφος στην φωνή της.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα.

"Έχεις δίκιο Δανάη. Τα πράγματα δεν θα γίνουν ποτέ όπως ήταν στην αρχή. Με κάνατε όλοι στην άκρη επειδή έχω σχέση με κάποιον που δεν ξέρω τι σας έχει κάνει. Ίσως δεν τον συμπαθείτε, ίσως εξαιτίας του Στέφανου;. Δεν είμαι σε θέση να ξανακάνω παρέα με κανέναν σας. Τουλάχιστον όχι ακόμα."της απαντάω με απόλυτη ηρεμία. Δεν θα κάτσω ούτε να νευριασω ούτε να στεναχωρηθω.

Προτιμώ να έχω την Αλεξία και την Χριστίνα.

"Εντάξει, όμως μπορούμε να μιλάμε έτσι; Δεν θέλω να ψυχραθουμε"

"Τα τυπικά"ο ήχος από το κουδούνι ακούγεται και σηκώνεται πάνω. Πολλά παιδιά αρχίζουν να μπαίνουν στην αίθουσα, μαζι και η καθηγήτρια της Φυσικής.

Ίσως είμαι λίγο σκληρή με την Δανάη.
Αλλά δεν πιστεύω ότι υπήρχε ουσία σε αυτό που αποφάσισαν να κάνουν. Μπορούσαν πολύ απλά να μου μιλήσουν, όχι να μου κόψουν την καλημέρα.

Είναι πολύ ανώριμο αυτό.

[...]

"Πως είσαι;" τον ρωτάω καθώς τον αγκαλιαζω σφιχτά. Ξέρω ότι ακόμα σκέφτεται τον μπαμπά του όμως προσπαθώ να τον βοηθήσω να το ξεπεράσει.

Βασικά δεν του το θυμίζω. Δεν πάω την συζήτηση σε αυτό το θέμα. Προτιμώ να μιλάμε για αλλά πράγματα και να τον κάνω να ξεχαστεί λίγο.

Τον πείραξαν τα λόγια του αδερφού του. Η μαμά του προσπάθησε να τους ενώσει ξανά αλλά δεν τα κατάφερε.

"Τώρα που ήρθες εσυ πολύ καλύτερα"χαϊδεύει τα μαλλιά μου και νιώθω τα μάγουλα μου να φλεγονται.

"Θες να δούμε κάποια ταινία;Μπορούμε να κοιμηθείς εδώ αν θες" τον κοιτάω καχύποπτα.

Αυτός δεν είναι ο Αλεξ που ήξερα.
Σε καμία περίπτωση δεν θα καθόταν ποτέ να δει ταινία μαζί μου. Δεν είναι του τύπου του αυτά.

"Ποιος είσαι και τι έκανες στον Αλεξ που ξέρω; "τον ρωτάω γελώντας. Εκείνος χαμογελάει λοξά και πιάνει το λαπτοπ στα χέρια του.

"Αφού στα κορίτσια αρέσει να βλέπουν ταινίες με το αγόρι τους. Εσένα δεν σαρεσει;" με ρωτάει ενώ μπαίνει στο Netflix και αρχίζει να ψάχνει.

"Φυσικά και μαρεσει ρε μωρό μου. Απλά να ξέρεις...δεν πίστευα ότι είσαι τέτοιος τύπος" εκείνος χασκογελάει και περνάει το χέρι γύρω από τον ώμο μου.

-oliaaaa