Too Much Trouble

Κεφάλαιο 35

"Αλεξ να σου εξηγήσω. Δεν είναι αυτό που φαίνεται" προσπαθώ να τον πλησιάσω όμως εκείνος απομακρύνεται.

"Ήρθα να σου ζητήσω ένα γαμημενο συγγνώμη για την συμπεριφορά μου το μεσημέρι και σε βρίσκω να φιλιεσαι με αυτόν" φωνάζει έξαλλος και νιώθω τα μάτια μου να υγραινουν.

"Αλεξ, δεν έγιναν έτσι τα πράγματα. Εκείνος με φίλησε, εγώ προσπαθούσα να τραβηχτω" προσπαθώ να του εξηγήσω με σπασμένη φωνή.

Δεν έπρεπε να το είχε δει αυτό.

Τώρα τα πράγματα έγιναν χειρότερα από ότι ήταν.

Το βλέμμα μου σιγά σιγά κατεβαίνει.
Πέφτει πάνω στο χέρι του που κρατάει ένα τριαντάφυλλο. Με μια κίνηση το παίρνει και το κόβει πετώντας το στον δρόμο.

"Σε είχα προειδοποιησει γαμωτο. Στο είχα πει ότι σε γουστάρει και εσύ δεν έλεγες να το καταλάβεις!" φωνάζει κατακόκκινος από τον θυμό.

"Συγγνώμη, συγγνώμη, συγγνώμη. Σε παρακαλώ άσε με να σου εξηγήσω" κόβει την πρόταση μου στην μέση.

"Αυτο ήταν ,δεν θέλω να μου εξηγήσεις τίποτα. Τέλος" στην τελευταία λέξη μερικά δάκρυα τρέχουν από τα μάτια μου.

Δεν γίνεται να το εννοεί έτσι;

Δεν γίνεται να χωρίσουμε.

"Όχι...Ασε με να σου εξηγήσω σε παρακαλώ. Δεν το ήθελα αυτό το φιλί, εκείνος με-"φοραει την κουκούλα του και αρχίζει να τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση από την δική μου. "ΑΛΕΞ!" φωνάζω αλλά δεν μου δίνει σημασία.

Τα δάκρυα τρέχουν σαν ποτάμι στο πρόσωπο μου.

" Εύα.."τον κοιτάω με μίσος.

" Φύγε Στέφανε, φύγε! Κατέστρεψες την σχέση μου. Φύγε! ΑΠΛΆ ΦΥΓΕ" ουρλιαζω ενώ τον σπρώχνω.

Τραβάω τα μαλλιά μου προς τα πίσω.
Προσπαθεί να με πλησιάσει.

Οι λυγμοι μου ακούγονται δυνατά.

"Μην μου το κάνεις αυτό..Σε παρακαλώ" λέει χαμηλόφωνα όμως δεν σταματαω να τον σπρώχνω.

"ΦΥΓΕ!" εκείνος κουνάει μετανιωμένος το κεφάλι του και αρχίζει να απομακρύνεται. Τρέχω μέσα στο σπίτι κλείνοντας την πόρτα με δύναμη.

Κολλάω πάνω της και προσπαθώ να βρω τις ανάσες μου.

" Αγάπη μου, τι έπαθες; Τι φωνές ήταν αυτές;"η μαμά μου αρχίζει με τις ερωτήσεις αλλά στο κεφάλι μου επικρατεί μια βαβούρα.

Ένα βουιτο.

Ζαλίζομαι.

"Μαμά είμαι καλά. Θέλω απλά να μείνω μόνη" της λέω με τα δάκρυα να μην έχουν σταματήσει να τρέχουν από τα μάτια μου.

Ανεβαίνω τις σκάλες, μπαίνω μέσα στο δωμάτιο μου και πέφτω με φορά στο κρεβάτι.

Πιάνω το κινητό στα χέρια μου. Πατάω πάνω στην επαφή του. Χτυπάει, χτυπάει και το κλείνει.

Δεν το πιστεύω.

Το κλείνει!

Ξεσπάω σε λυγμούς.

Καλυπτω το κεφάλι μου με τα μαξιλάρια.

Πρεπει να σου εξηγήσω Αλεξ...

Πρεπει.

[...]

Το κουδούνι για διάλειμμα χτυπάει.

Χωρίς ιδιαίτερη όρεξη  βγαίνω στο προαύλιο και κάθομαι σε ένα παγκάκι. Με τον Στέφανο δεν μίλησα καθόλου σήμερα. Καλύτερα. Θέλω πρώτα να ηρεμήσουν τα πράγματα.

Ούτε αυτός βασικά με πλησίασε.

Μόνο με κοίταζε με ένα μετανιωμένο ύφος.

Κοιτάω τριγύρω. Το μάτι μου πέφτει πάνω σε ένα θέαμα που σπάει την καρδιά μου σε χίλια κομμάτια.

Ο Αλεξ κάθεται στις κερκίδες μαζί με τον Άγγελο και κάποια άλλα παιδιά. Μιλάει με την Κατια.

Οι παλάμες του για κάποιο λόγο είναι τυλιγμένες με γάζες.

Τα μάτια μου στενεύουν.

Η μάτια του Άγγελου πέφτει πάνω μου και κάνει νόημα σε εκείνον αλλά το μόνο που κάνει είναι να με κοιτάξει με ένα κενό βλέμμα.

Ξεκινάει κουβέντα με την κοπέλα.

Παίρνω μια βαθιά ανάσα. Ανεβαίνω τις κερκίδες και φτάνω στο μέρος όπου κάθονται.

"Αλεξ θέλω να μιλήσουμε"του λέω χαμηλόφωνα αλλά με κοιτάει με τόση αδιαφορία "Έχεις καταλάβει λάθος. Όλο αυτό ήταν ένα λάθος. Άσε με σε παρακαλώ να σου εξηγήσω" συνεχίζω μα γνέφει αρνητικά.

"Απλά φύγε! Τελειώσαμε, τόσο δύσκολο σου είναι να το καταλάβεις;"λέει ενοχλημένος και ο Άγγελος τον σκουνταει, σαν να τον μαλώνει.

"Αλεξ.."

"Είπα κάτι Εύα!"κατεβάζω το κεφάλι μου στεναχωρημενη. Βλέπω τους φίλους του που με κοιτάνε σαν να θέλουν να μου πουν να μην φύγω. Απλά να μείνω και να τον πείσω να συζητήσουμε.

Παρόλα αυτά, φεύγω. Φεύγω χωρίς να πω τίποτα άλλο.

Συγγνώμη Αλεξ.

-oliaaaa