Too Much Trouble

Κεφάλαιο 59

Δύο εβδομάδες.

Δύο εβδομάδες πέρασαν από τότε που βγήκαν τα αποτελέσματα των εξετάσεων.

Από τότε έχω να μιλήσω με τον Αλεξ.

Τη στιγμή που έμαθε ότι περνάω Αθήνα, όλα καταστραφηκαν.

Όταν ρώτησα τον Άγγελο για το τι συμβαίνει, μου είπε απλά ότι είναι νευριασμενος και θέλει τον χρόνο του.

Μπορούμε να συνεχίσουμε την σχέση μας εξ αποστάσεως. Ναι μπορεί να μην λειτουργήσει αλλά αξίζει μια προσπάθεια.

Τις τελευταίες μέρες κλαίω συνέχεια. Κλαίω στην σκέψη ότι αύριο φεύγω και η σχέση μας με τον Αλεξ διαλύεται.

Δεν θέλω να είμαστε έτσι.

Ξεφυσαω.

"Έλα βρε Εύα, ηρέμησε" λέει η ζωή από δίπλα μου ενώ μου χαϊδεύει τον ώμο.

"Δεν με έχει πάρει ούτε ένα τηλέφωνο, ούτε ένα μήνυμα δεν έχει στείλει"

"Λοιπόν παρόλο που μου είπε να σου μην σου πω τίποτα, από χτες είναι στο σπίτι του Αγγέλου. Θες να πάμε να του μήπως καταφέρεις και μιλήσετε;" μου προτείνει και αμέσως γνεφω θετικά.

Είναι ευκαιρία.

Ίσως καταφέρω να του μιλήσω.

[...]

"Γεια σου Ευακι" με χαιρετάει ο Άγγελος κάνοντας μου μια αγκαλιά.

Με την άκρη του ματιού μου, βλέπω τον Αλεξ από μέσα να καπνίζει ενώ μόλις ακούει το όνομα μου γυρίζει απότομα το κεφάλι του.

Με κοιτάει με ένα βλέμμα που δεν μπορώ να προσδιορίσω.

Μελαγχολία, θλίψη, στεναχώρια;

"Προσπάθησε να τα βρείτε. Είναι ξεροκέφαλος, μόνο εσύ μπορείς να τον κουμαντάρεις" ψιθυρίζει ο κολλητός του.

"Μωρό μου πάμε εμείς να τους αφήσουμε μόνους"

Φεύγουν ενώ κλείνουν την πόρτα πίσω τους.

Προχωράω αργά προς το μέρος του.

Εκείνος προσπαθεί να το παίξει αδιάφορος.

"Αύριο το μεσημέρι είναι η πτήση μου"ξεκινάω να λέω όμως δεν αντιδράει.

Αυτό ήταν δηλαδή;

Τέλος;

"Αλεξ δεν θέλω να είμαστε έτσι." κάθομαι δίπλα του καθώς εκείνος σβήνει το τσιγάρο και πάει να ανάψει άλλο ένα αλλά το παίρνω από το χέρι του.

"Τι κάνεις γαμωτο; "γκρινιάζει λες και είναι ζαλισμένος. Βασικά όντως είναι ζαλισμένος με τοσο τσιγάρο.

"Φτάνει με το τσιγάρο!Εχεις κάνει ήδη πολλά" τον μαλωνω κοιτάζοντας το τασάκι που είναι γεμάτο γόπες.

"Ο καθένας θα τραβήξει τον δρόμο του Εύα. Τέλος όλο αυτό το ωραίο παραμύθι που ζήσαμε" λέει με πίκρα και δένει τα χέρια του μεταξύ τους πίσω από το κεφάλι του.

Δεν μπορεί να τα ακυρώνει όλα τώρα.

" Άκουσε με Αλεξ μου, σε παρακαλώ. Μην μου το κάνεις αυτό" η φωνή μου σπάει στο τέλος. Εκείνος ξεφυσαει.

"Εγω σε παρακαλώ Εύα! Πήγαινε στην Αθήνα, πραγματοποίησε τα όνειρα σου και βρες κάποιον που να σε αγαπάει."

"Μα και εσύ με αγαπάς Αλεξ"

"Δεν λειτουργεί όμως, δεν το βλέπεις; Τι θες δηλαδή σχέση εξ αποστάσεως; Να βλεπόμαστε κάθε Πάσχα και Χριστούγεννα; Νομίζεις θα βοηθήσει κάπου στην σχέση μας αυτό;" μπορώ να καταλάβω από τον τρόπο που μιλάει ότι δεν ελπίζει σε τίποτα πια που να αφορά τους δύο μας.

" Αλεξ μην σκέφτεσαι έτσι μπορούμε να κ-"

" Δεν θέλω να σε ακούσω άλλο. Απλά φύγε!"φωνάζει και κλείνω τα μάτια μου." Φύγε! Τέλος." η καρδιά μου σπαει σε χίλια κομμάτια.

"Μα το θεό αν δεν φύγεις, θα κάνω πράγματα που δεν θέλω να κάνω"

Σηκώνομαι πάνω με δάκρυα να τρέχουν στα μάγουλα μου.

"Σαγαπαω"ψιθυριζω ίσα ίσα για να με ακούσει.

"Το ξέρω" κουνάω το κεφάλι μου απογοητευμένη.

Περίμενα τουλάχιστον να μου πει ένα - και εγώ-

" Αντίο Αλεξ"λεω καθώς προχωραω προς την πόρτα χωρίς πολλές δυνάμεις.

"Καλό δρόμο." μου απευθύνεται κάπως ειρωνικά ή σκληρά να το πω;

Μην είσαι τόσο σκληρός μαζί μου.

Σε παρακαλώ.

-oliaaaa