Too Much Trouble

Κεφάλαιο 39

Πλευρά Εύας.

"Λοιπόν παιδιά, αποφάσισα για αυτό το τετράμηνο να μην σας βάλω κάποιο διαγώνισμα αλλά να σας αναθέσω μια ομαδική εργασία. Δυάδες κατά προτίμηση" μας ενημερώνει η καθηγήτρια τις ιστορίας μόλις μπαίνει στην τάξη.

"Θα διαλέξετε έναν πόλεμο, οποιοδήποτε που συμβαίνει. Είτε είναι ο Α' Παγκόσμιος είτε ο Β'Παγκόσμιος είτε κάποιος εμφύλιος. Θα μου τον αναλύσετε, δηλαδή θα μου γράψετε τα θέματα τα οποία τον προκάλεσαν, τις επιπτώσεις που είχε και τα λοιπά."αρχιζει να αναλύει την εργασία και βγάζει ένα τετράδιο από την τσάντα της.

"Να δούμε ποιος θα είναι με ποιον...Η Ναντια θα είναι με την Στέλλα, η Μαρία με τον Ιάσονα, ο Στέφανος με την Εύα..."ξεκινησε να λέει ενώ μόλις άκουσα το όνομα μου, κοίταξα τον Στέφανο αμήχανα.

Καθόμαστε μαζί ναι, απλά δεν πολύ μιλάμε. Βασικά δεν μιλάμε καθόλου.

"Παιδιά έγινε κάτι; Υπάρχει κάποιο πρόβλημα που σας έβαλα μαζί; Νόμιζα ότι ήσασταν Φίλοι" μας ρωτάει η καθηγήτρια αφού έβλεπε ότι υπήρχε αμηχανία μεταξύ μας.

"Όχι όχι κυρία. Μια χαρά είναι όλα" τον λόγο παίρνει ο Στέφανος σώζοντας μας.

"Ωραία τότε, συνεχίζω με τα όνομα"

"Θες να έρθεις σπίτι μου να την κάνουμε;"ψιθυρίζει όταν  γυρίζω το βλέμμα μου πάνω του.

"Ναι ό,τι θες" του απαντάω απλά στρέφοντας πάλι την ματιά μου προς τα έξω.

" Εντάξει, θα σου στείλω μήνυμα για να σου πω ώρα και μέρα"τον ακούω να λέει. Κουνάω το κεφάλι μου καταφατικά.

Ο ήχος από το κουδούνι του διαλείμματος ακούγεται και σηκώνομαι κατευθείαν πάνω.

Σχολαμε.

Παίρνω την τσάντα μου και με γρήγορο βήμα βγαίνω έξω από την τάξη.

Προχωράω προς την κεντρική πόρτα όμως από μακριά βλέπω την μηχανή του Αλεξ με εκείνον πάνω να καπνίζει.

Χαμογελάω.

"Πως και από εδώ;" τον ρωτάω χαμογελώντας. Πετάει το τσιγάρο κάτω, με τραβάει κοντά του δίνοντας μου ένα παθιασμένο φιλί.

"Ήρθα να σε πάρω να πάμε μια βόλτα. Ανέβα" μου είπε αλλά πριν προλάβω να ανέβω, με ανέβασε αυτός και μου φόρεσε το κράνος. "Το κράνος κράτα το, είναι δικό σου" συνεχίζει πριν βάλει μπρος.

"Μου πήρες κράνος;" τον ρωτάω έκπληκτη και εκείνος γνέφει γελώντας. Ψιθυριζω στο αυτί του ένα
-σε ευχαριστώ-- και  τυλίγω  τα χέρια μου γυρω από τον γεροδεμένο κορμό του.

Ξεκινάει να οδηγάει με μεγάλη ταχύτητα ενώ ένας δυνατός αέρας χτυπάει τα πρόσωπα μας.

[...]

Με έφερε βόλτα την παραλιακή. Πάρκαρε την μηχανή και τώρα περπατάμε χεράκι-χεράκι στους πεζόδρομους της περιοχής.

Σκέφτομαι την εργασία με τον Στέφανο.

Δεν θα του το πω. Αν του το πω θα θυμώσει με αποτέλεσμα να τσακωθούμε πάλι.

Θα πάω μια μέρα στο σπίτι του πρώην κολλητού μου, θα κάνουμε την εργασία και ο Αλεξ δεν θα μάθει ποτέ τίποτα.

"Αλεξ;" ακούμε μια φωνή να τον φωνάζει αλλά εκείνος πετρωνει στην θέση του.

"Γαμω το κέρατο μου" βρίζει χαμηλόφωνα και τον χτυπάω διακριτικά στο πλευρό αφού βλέπω τον κύριο που τον φώναξε να μας πλησιάζει.

"Τι κάνεις γιε μου;" τον ρωτάει και γουρλώνω τα μάτια μου. Ο μπαμπάς του.

"Καλά μια χαρά" απαντάει ειρωνικά  αλλά εγώ τον κοιτάω περίεργα. Τι έπαθε; Ο πατέρας του είναι,κανονικά δεν έπρεπε να είναι πιο...πως να το πω, πιο θερμός απέναντι του;

"Η κοπέλα σου;Χάρηκα Νίκος, ο μπαμπάς του" μου συστήνεται και χαμογελάω.

"Εύα, παρομοίως" λέω με χαρά αλλά παρατηρώ τον Αλεξ που σφίγγεται ενώ την ίδια στιγμή σφίγγει και τα δάχτυλα μας που ήταν μπλεγμένα μεταξύ τους.

Τι στο καλό έπαθε;

"Μας συγχωρείς τώρα μπαμπά, αλλά βιαζόμαστε. Θα τα πούμε κάποια άλλη στιγμή" του λέει κάπως απαξιωτικά καθώς με τραβάει ελαφρώς πιο μακριά.

Αρχίζουμε να περπατάμε γρήγορα. Βασικά αυτός περπατάει γρήγορα και εγώ προσπαθώ να τον ακολουθήσω.

Παίρνεις βαθιές ανάσες.

Φαίνεται νευριασμενος.

-oliaaaa