Too Much Trouble

Κεφάλαιο 57

Φοράω το κόκκινο μίνι σατέν φόρεμα που αγόρασα του οποίου το πίσω μέρος αποκαλύπτει όλη μου την πλάτη.

Τοποθετώ στον λαιμό το κολιέ που μου πήρε ο Αλεξ και ταιριάζει υπέροχα με το ρούχο. Βάζω τις μαυρες μου γόβες και-

"Αντε ρε μωρό μου, έχουμε αργήσει! Τα παιδιά ήδη είναι κάτω και μας περιμένουν" ακούω τον Αλεξ από μέσα να φωνάζει καθώς ψεξάζομαι με λίγη κολόνια.

"Τώρα σε 5 λεπτά βγαίνω" του λέω και κοιτάζω για τελευταία φορά το είδωλο μου στον καθρέπτη.

Ανοίγω την πόρτα σιγά σιγά και βγαίνω από το μπάνιο. Ο Αλεξ είναι ξαπλωμένος στο κρεβάτι, χαζεύει στο κινητό μου μα μόλις ακούει τον ήχο από τα τακούνια, το βλέμμα του πέφτει πάνω μου.

Αφήνει το κινητό να πέσει δίπλα του, σηκώνεται πάνω ξεροκαταπινοντας και με πλησιάζει.

"Είσαι..είσαι πανέμορφη" αναφωνεί κοιτώντας με από πάνω μέχρι κάτω. Το χέρι του ακουμπάει την γυμνή μου μέση και μου δίνει ένα γλυκό φιλί στα χείλη.

"Σε ευχαριστώ. Πάμε;" τον ρωτάω με ένα πλατύ χαμόγελο.

"Τώρα που το σκέφτομαι μπορούμε αν θες τελικά να καθυστερήσουμε λίγο ακόμα" το πρόσωπο του έχει πάρει μια πονηρή έκφραση. Χασκογελαω.

"Οχι, τα παιδιά μας περιμένουν κάτω και θα μας την πούνε αν αργήσουμε κι αλλο"του κόβω την φορά αλλά με κοιτάει λυπημένος.

" Καλααα, θα δεις τι θα πεις όταν γυρίσουμε"αισθάνομαι το χέρι του να χτυπά απαλά τα οπίσθια μου και το πρόσωπο του στολίζεται από ένα χαμόγελο.

Παίρνει το κινητό του από το κρεβάτι και το βάζει στην τσέπη του παντελονιού του.

Βγαίνουμε από το δωμάτιο, περνάει το χέρι του γύρω από την μέση μου και ξεκινάμε να κατεβαίνουμε τις σκάλες για να πάμε στην ρεσεψιόν.

[...]

"Θέλω να σου σκίσω αυτό το φόρεμα. Να το κάνω χίλια κομμάτια" τον ακούω να ψιθυρίζει μέσα στο αυτί μου τόσο ερωτικά ενώ χορεύουμε.

"Αλεξ..."

"Όταν πάμε στο δωμάτιο, θα σου κάνω έρωτα μέχρι το πρωί. Θα ακουμπάω όλο σου το κορμί. Να θυμάσαι πως μόνο εγώ θα το κάνω αυτό. Κανείς άλλος. Είσαι μόνο δική μου"η φωνή του ακούγεται τόσο μεθυστική. Το στόμα του μυρίζει αλκοόλ.

"Μόνο δική σου" του απαντάω και τον αγκαλιάζω σφιχτά.

"Χρόνια σου πολλά μωρό μου"λεει και συνοφρυωνομαι. Αυτό μου το είπε και το πρωί.Γιατι να το ξαναπεί;

Σηκωνω το βλέμμα μου απορημένη. Μου κάνει νόημα να γυρίσω πίσω. Όταν το κάνω, το στόμα μου ανοίγει.

"Να ζήσεις Ευάκι και χρόνια πολλά,μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά. Παντού να σκορπίζεις της νιότης το φως και όλοι να λένε να μια σοφός" τα παιδιά τραγουδάνε το τραγούδι γενεθλίων κρατώντας μια τούρτα. Εγώ είμαι έτοιμη να κλάψω και το αγόρι μου έχει περάσει το χέρι του γύρω από τον ώμο μου.

Μου δίνει ένα φιλί στο μέτωπο και σκουπίσει τα υγρά μου μάτια.

" Να τα εκατοστήσεις φιλενάδα"μου λέει η Ζωή ενώ με φιλάει σταυρωτά. Το ίδιο κάνουν και τα αγόρια.

"Σας ευχαριστώ πολύ παιδιά! Είναι τα καλύτερα γενέθλια που θα μπορούσα να έχω. Πραγματικά σας ευχαριστώ πολύ για όλα" του λέω φανερά συγκινημένη.

"Αντε σβήσε το κεράκι και κάνε ευχη"με παροτρύνει ο Αλεξ και αφού κλείσω τα μάτια μου κάνω την ευχή μου.

Μία ευχή που κάνεις δεν θα μάθει μέχρι να πραγματοποιηθεί.

-oliaaaa