Too Much Trouble

Κεφάλαιο 17

"Θέλω να σου μιλήσω για το πρωί" συνεχίζει με αυτό το θέμα.

Ρολλαρω τα μάτια μου.

Σταυρωνω τα χέρια μου κάτω από το στήθος μου και το βλέμμα του πέφτει κατευθείαν εκεί.

"Σου είπα και το πρωί Αλεξ. Δεν υπάρχει λόγος να μου εξηγήσεις. Ζωή σου και ζωή μου. Το έκανες πολύ ξεκάθαρο την τελευταία φορά που βρεθήκαμε."του λέω με μια δόση πίκρας αφού ο τρόπος με τον οποίο το είχε πει με πλήγωσε.

"Γαμωτο, μόνο δική μου θα είσαι! Κανενός άλλου"γρυλλίζει και σηκώνω το ένα μου φρύδι.

" Α ναι; Και δηλαδή εγώ θα κάθομαι σαν τον μαλάκα να ασχολούμαι μαζί σου ενώ εσύ θα πηδας από το εδώ και από εκεί; Αυτό δεν εννοείς;" τον ρωτάω και τον χτυπάω στο στήθος.

"Αν ήθελα αυτό γαμω δεν θα ήμουν εδώ. Θα σε είχα πηδηξει και τέλος. Δεν θα έκανα τίποτα από ότι έχω κάνει μέχρι τώρα"πιάνει τα χέρια μου και φέρνει το κεφάλι του σε απόσταση αναπνοής από το δικό μου.

Κοιταει τα χείλη μου.

Και εγώ τα δικά του.

Μηδενίζει την απόσταση μεταξύ μας. Αυτό το φιλί είναι διαφορετικό από όλα τα υπόλοιπα που μου έχει δώσει.

Αυτό ήταν γλυκό.

" Τρελαίνομαι στην σκέψη ότι μπορεί να σε ακουμπήσει κάποιος άλλος και αυτός δεν θα είμαι εγώ" ξεροκαταπινω.

"Τότε Αλεξ αποφάσισε τι θες"του λέω αποφεύγοντας να τον κοιτάξω.

[...]

Η συνέχεια;

Απλά έφυγε.

Έφυγε από το παράθυρο.

Έφυγε χωρίς να πει τίποτα.

Δεν εκπλήσσομαι από αυτή την συμπεριφορά του.

Το κινητό μου χτυπάει. Ένα νούμερο τελείως άγνωστος για μένα.

" Παρακαλώ;"

" Έλα και μάζεψε τον από εκεί που μας είχες δει την προηγούμενη φορά" μια αντρική βαριά φωνή.

"Ποιος είναι;" ρωτάω μπερδεμένη.

"Κρις" τερμάτισε την κλήση.

Κρις.

Κρις.

Έτσι δεν έλεγαν εκείνον που του χρωστούσε ο Αλεξ;

Γουρλώνω τα μάτια μου.

Οο θεέ μου!

Φοράω γρήγορα τα παπούτσια μου, παίρνω κλειδιά, κινητό και βγαίνω έξω. Τρέχω κυριολεκτικά στην περιοχή που τους είχα δει.

Κάτι κακό έχει γίνει.

Το αισθάνομαι.

"ΑΛΕΞ!" ουρλιαζω όταν τον βλέπω πεσμένο κάτω. Φτάνω δίπλα του τρέχοντας και τον ακούω να αναπνέει βαριά. Από την κοιλιά του τρέχει αίμα και εκείνος κρατάει αυτό το σημείο.

Τον μαχαίρωσε.

"Δεν...δεν είχα..ειχα δωσ..."ξεκίνησε να λέει όμως τον διέκοψα.

Φυσικά και ήξερα ότι δεν τα είχε δώσει. Είχα καταλάβει ότι μου είχε πει ψέματα.

Δεν το παραδέχτηκε όμως.

"Μην μιλάς. Κουράζεσαι. Θα καλέσω ένα ασθενοφόρο."λέω τρομαγμένη φωνή και πάω να βγάλω το κινητό από την τσέπη μου όμως με σταματάει.

"Οχι! Όχι ασ...ασθενοφορο. Πάρε τον Αγ..Άγγελο" βγάζει το κινητό του από την τσέπη του και μου το δίνει.

Περίεργο που δεν έχει κωδικό.

Μπαίνω γρήγορα στις επαφές του και αφού προσπερνάω τα χιλιάδες ονόματα κοριτσιών που έχει αποθηκευμένα, βρίσκω του Αγγελου.

Το πατάω και περιμένω να το σηκώσει.

Έλα γαμωτο σήκωσε το.

"Τι θες πάλι ρε μαλάκα;"

"Άγγελε δεν είμαι ο Αλεξ. Η Εύα είμαι. Μαχαίρωσαν τον Αλεξ"

"ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ;" φωνάζει και μερικά δάκρυα τρέχουν από τα μάγουλα μου.

"Δεν..δεν ξέρω πως λέγεται η περιοχή. Είναι λίγο πιο κάτω από το σπίτι μου. Ένας Κρ-"

"ΕΡΧΟΜΑΙ! "

" Θα είναι εδώ σε λίγο"γονατιζω για να φτάσω στο ύψος του. Βγάζω την ζακέτα μου και την ακουμπάω πάνω στην πληγή. Απομακρύνω το γεμάτο αίματα χέρι του. "Σε λίγο θα είναι εδώ, κρατήσου"

Σκουπιζω τα μάγουλα μου από τα δάκρυα ενώ εκείνος με κοιτάει.

Θέλει να μιλήσει αλλά δεν έχει την δύναμη.

Ενα αυτοκίνητο σταματάει ακριβώς μπροστά μας και ένα αγόρι έρχεται γρήγορα προς το μέρος μας.

Υποθέτω ο Αγγελος.

" Σου είπα να στα έδινα εγώ ρε μαλάκα. Στο είπα. Αλλά εσύ το δικό σου" είπε στον Αλεξ και με την βοήθεια μου τον σήκωσε πάνω.

Έκατσα στα πίσω καθίσματα μαζί του και εκείνος ακούμπησε το κεφάλι του στα πόδια μου.

Τα δάκρυα μου δεν έχουν σταματήσει να τρέχουν.

" Θα γίνει καλά Εύα. Μην κλαις. Θα γίνει καλα"μου λέει όταν ξεκίνησε να οδηγάει.

Το ελπίζω.

-oliaaaa