Subject; LOVE

Subject;89

FIFTEEN HOURS ang biyahe sa himpapawid papunta sa Spain. And it's been Eight hours since the plane take off. Umaga na rin at kakagising ko lang matapos kong makatulog.

Bahagya kong ininat ang aking mga braso't binti. I sigh and rest my head. I yawned.

"Ma'am? Do you need anything?" Tanong bigla ng isang stewardess.

"Ah... A cup of coffee will do." I said then smile. Tumango ito bago yumuko at umalis sa harapan ko.

Binuksan ko ang cell phone ko at pinakialaman ang mga di-nownload ng anak kong mga games sa cell phone ko. Nang mabagot ay pinatay ko iyon at saktong dumating yung stewardess at binigay sa akin ang hiningi ko kanina. I looked outside the window of the plane.

Inisip ko na ang mga gagawin ko pagkarating ko ng Spain. First, I'll look for him. Pangalan ng hotel lang kasi ang binigay sa akin ni kuya. So, I will really look for him. Sana lang ay wag syang umalis ng hotel. I'm sure na nagpapagaling pa sya. Second, I will talk to him about our child. Third, I don't know. Baka sabihin ko sa kanya na kailangang kasama ko syang umuwi sa pinas dahil iyon ang pangako ko kay Lixian dahil baka hindi na ako makauwi ng bahay kapag hindi sya kasama. Fourth? Uuwi? I don't know too.

PITONG oras pa ang lumipas ay lumapag na ang eroplano sa airport ng Spain. I went straight to the hotel, kung saan sinabi ni Rico na tutuluyan ko. Wala sana akong balak magpahinga pero nang maramdaman kong parang binugbog ang katawan ko ay kusa din akong nakatulog pagkatapos kong iayos ang mga gamit ko.

Nagising na lang akong hating gabi na at tumutunog na ang tyan ko. I lazily stood up and went to the bathroom to take a cold shower sana pero agad ding pinalitan ng warm temperature ng maramdaman ang lamig.

Pagkatapos kong maligo at makapagayos ay bumaba ako ng lobby. Malamig dahil anong oras na rin, so I wear a black jeans and white hoodie na hanggang ngayon ay inaalala ko pa rin kung kanino ito galing. Medyo malaki nga sa akin but it doesn't matter at all. Tuluyan na akong lumabas ng hotel at nakita ko kung gano kapayapa ang buong lugar, may ilang building na iilan na lang ang ilaw, kaunti na rin ang dumaraang kotse sa kalsada.

Naghanap ako ng pinakamalapit na 24/7 convenience store at hindi naman ako nabigo dahil ilang metro lang ang nilakad ko ay may nakita ako. Pumasok ako at agad na naghanap ng pwedeng kainin. Nang makapagbayad ay pumwesto ako sa bench na nandoon sa labas ng convenience store. May table din doon kaya ayos lang.

While eating I saw in my peripheral vision, someone sit in the other bench. Hindi ko iyon pinansin at nagpatuloy na lang sa pagkain pero itong isa ay tila papansin. Lumapit ba naman sa akin.

"Hola, buenas noches bella dama." He said making my brows arc. "¿Qué hace aquí la bella dama?"

'Huh? Ano daw?'

I didn't look at him.

"¡Oye, te estoy hablando!" That's when I look at him when his voice suddenly raise.

"Excuse me? I'm sorry mister but I don't understand your language." I said. Para namang nasampal ito ng katotohanan sa sinabi ko.

"Oh, my bad, bella. I'm sorry." I only nod. "I said earlier, good evening, and what are you doing here? It's ahm, late?"

"You speak in English fluently and straight? Wow." I ask. Tumango ito at proud na sinabing,

"I can speak three languages. Spanish, Korean and English." Pagmamayabang nito. Palihim kong inikot ang aking mga mata.

"Hindi ko naman tinatanong." Bulong ko at sumubo ulit. Nakita ko itong naupo sa tapat ng inuupuan ko.

"So, what are you doing here?"