• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 44)
ခင်ယွန်းဝတီမှာ ဂနိုင်းရဂုံတိုင်းပြည်၏ တစ်ခုတည်းသော ကျောက်ဂူကြီးရှေ့ မျက်စိလည်၊ လမ်းမှားပြီး ရောက်လာသည်။ ဂနိုင်းရဂုံတွင် လူသိနည်းသော ကျောက်ဂူတစ်ခု ရှိသည်ဟု ကြားသာ ကြားဖူးခဲ့သည်။ အဲ့သည့်နေရာကို တစ်ခါလေးတောင်မှ မသွားခဲ့ဖူးပါ။ သည်ကနေ့မှာတော့ ခင်ယွန်းဝတီ ကြားဖူးခဲ့သော ကျောက်ဂူကြီးရှေ့ လူကိုယ်တိုင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။
ကောင်းကင်တစ်ခွင်မှာ ကြည်လင်တောက်ပနေ၏။ ခင်ယွန်းဝတီမှာလဲ စိတ်ကြည်နူးနေတာကြောင့် ကျောက်ဂူအတွင်း ဝင်ရောက်စပ်စုကြည့်မည်ဟု တွေးထားသည်။ ကျောက်ဂူကြီးဟာ လူသူအရောက်အပေါက်နည်းပါးသော နေရာမျိုးတွင် ရှိနေသည့်အတွက် ဂူပြတ်ကြီးသဖွယ် ဖြစ်နေ၏။
“ ခင်ခင် .. သမီးတော် ”
အတွင်း၌ မဲမှောင်နေသော ဂူပြတ်ကြီးထဲ ခင်ယွန်းဝတီ ခြေနှစ်လှမ်းစာမျှ ဝင်ရောက်ပြီးချိန်တွင် အထဲမှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ အသံဟာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အသံဖြစ်၏။
“ ခင်ခင် .. ဒီကိုလာခဲ့လေ ”
သည်တစ်ခေါက်တော့ ယောက်ျားတစ်ယောက်အသံ ဖြစ်သွားသည်။
“ မကြောက်ပါနဲ့ သမီးတော်ရဲ့၊ အထဲကို ဝင်လာခဲ့ပါ ”
“ မယ် .. မယ်တော်လားဟင်၊ အထဲမှာ မယ်တော်ရှိနေတာလား ”
ခင်ယွန်းဝတီ ပြန်ပြီး အသံပြုလိုက်မိ၏။ ခဏကြာလေတော့ .. ခင်ယွန်းဝတီရှိရာဆီ မယ်တော်နှင့် ခမည်းတော်က ထွက်လာပြီး ဆီးကြိုသည်။
“ ဟင်၊ ခမည်းတော် .. မယ်တော် ”
ခင်ခင် ဝမ်းသာအားရ ရေရွတ်လိုက်လေလျှင် ခမည်းတော်နှင့်မယ်တော်တို့က နွေးထွေးသော အပြုံးတို့ဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။ ပြီးနောက် သူတို့ရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ခင်ယွန်းဝတီရှိရာဆီ ဆန့်တန်းထား၏။ သဘောက .. သူတို့ရင်ခွင်ထဲ လာပါ ဟူ၍ ဖြစ်သည်။
“ အဟင့်၊ မယ်တော် .. ခမည်းတော် ”
ခင်ယွန်းဝတီမှာလဲ အားကိုးရသွားသည့် ကလေးငယ်အလား လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ မိဘနှစ်ပါးရဲ့ ရင်ခွင်ဆီ အပြေးတစ်ပိုင်းဖြင့် တိုးဝင်သွားလိုက်သည်။ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေသော ခင်ယွန်းဝတီကို ခမည်းတော်က ကောက်ပွေ့ချီပြီး မယ်တော်ကတော့ ဘေးတွင် အပြုံးလေးဖြင့် နှစ်သိမ့်နေသည်။
