• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 40)
“ အဆုံးသတ္မွာ ဘာေတြ ျဖစ္သြားၾကမွာလဲ ဘြားေတာ္ ”
အမယ္အိုမွာ ကေလးငယ္ စံသရဲ႕ အေမးကို ခ်က္ခ်င္း ျပန္မေျဖေသးဘဲ အေဝးတစ္ေနရာဆီ ေငးၾကည့္လို႔ေနသည္။
“ မင္းစကားထဲမွာ အေျဖပါၿပီးသားေလ စံသ၊ အဆုံးသတ္ဆိုတဲ့ စကားအတိုင္း အရာအားလုံး အဆုံးသတ္သြားမွာ၊ ေသခ်ာတာ တစ္ခုကေတာ့ အရွင္မ႑ိဳင္နဲ႔ အရွင္မ ခင္ခင္တို႔ႏွစ္ေယာက္ အတူရွိႏိုင္ၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ သံသရာတစ္ေကြ႕မွာ ျပန္ဆုံၾကမယ္ဆိုရင္ေတာင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေပါင္းဖက္ႏိုင္ၾကေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး ”
“ သခင္မငယ္ေလးက အဲ့ေလာက္အထိ ေၾကာက္ဖို႔ေကာင္းတာလား။ တကယ္ပဲ သူ႔မိဘႏွစ္ပါးကို ထာဝရ ခြဲထားပစ္ေတာ့မွာလား ”
“ ေသခ်ာတာေပါ့ ကေလးရယ္၊ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ဘယ္ေတာ့မွ ေပါင္းဖက္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဝိညာဥ္ဘဝနဲ႔ေတာင္ အတူမရွိႏိုင္ေတာ့ဘူး ”
အခန္းေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ စံသတစ္ေယာက္ ၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။
“ ေၾကာက္သြားၿပီလား စံသ၊ မင္း ေၾကာက္ေနတယ္ဆိုရင္ေတာင္မွ ေသြးကတိကို ေဖာက္ဖ်က္လို႔ မရဘူးေနာ္။ သခင္မေလးကို မင္းအသက္နဲ႔ ရင္းၿပီး ကယ္တင္ရမယ္ ”
“ အဲ့လို အဖ်က္စြမ္းအားႀကီးမားတဲ့ သခင္မေလးကို ကြၽႏ္ုပ္ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ ဘြားေတာ္၊ ဘယ္လို ခ်ည္ေႏွာင္မႈေတြပဲ ရွိရွိ ကြၽႏ္ုပ္ သူ႔ကို ပိုင္ဆိုင္ခ်င္တယ္ ”
စံသ စကားကိုၾကားေတာ့ အမယ္အိုက ခနဲ႔သလို ရယ္၏။ သူ႔အၾကည့္၊ သူ႔အၿပဳံးေတြထဲ စံသဟာ သခင္မေလးလို မိန္းကေလးႏွင့္ ထိုက္တန္လို႔လား ဆိုသည့္ အဓိပၸာယ္မ်ား ပါဝင္ေနသည္။
“ ဘယ္လိုအေျခအေနျဖစ္ျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္တာလား စံသ ”
“ ဟုတ္တယ္ ”
“ တစ္ခ်ိန္မွာ မင္း က်ိန္းေသေပါက္ ေနာင္တရလိမ့္မယ္။ သခင္မေလးကို မင္း ပိုင္ဆိုင္ထားရေပမဲ့ .. သူ႔စိတ္နဲ႔ သူ႔ႏွလုံးသားကို မင္း ဘယ္ေတာ့မွ မပိုင္ဆိုင္ခဲ့သလိုမ်ိဳးေပါ့။ အဲ့လို အေျခအေနမ်ိဳးဆိုရင္ေရာ မင္း သူ႔ကို လက္ခံႏိုင္ေသးလား ”
