• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 48)
(ဤအပိုင္းတြင္ စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာ၊ မသတီစရာမ်ား အနည္းငယ္ ပါဝင္သည္)
ေခမာရတီႏွင့္ နဝါးနီမိဖုရားတို႔ႏွစ္ေယာက္ နန္းေတာ္ထဲ ဝင္လာခဲ့ခ်ိန္တြင္ ေဟဆရီမွာ ဥယ်ာဥ္ေတာ္၌ တပ္သားမ်ားၿခံရံ၍ တစ္စုံတစ္ရာကို စိုးရိမ္ထိတ္လန႔္ေနပုံေပၚသည္။
" သုမာရီ၊ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ ဒီေနရာမွာပဲ လူစုခြဲလိုက္ၾကရေအာင္ "
" ဟင္၊ အဲ့လိုလုပ္လို႔ေတာ့ ဘယ္ျဖစ္ပါ့မလဲ။ ကြၽႏ္ုပ္က အသင့္ကို အားကိုးၿပီး လိုက္လာခဲ့တာမလား "
ေခမာရတီတစ္ေယာက္ သက္ျပင္းခ်လိုက္ၿပီး ..
" ကြၽႏ္ုပ္မွာ အေရးတႀကီး ျပဳလုပ္ရမဲ့ကိစၥေတြ ရွိေသးတယ္။ တကယ္လို႔ အသင္ မေနခ်င္ဘူးဆိုရင္ ယာယီနန္းေဆာင္ကို ျပန္ႂကြႏိုင္ပါတယ္။ ကြၽႏ္ုပ္ မတားပါဘူး "
ထိုသို႔ဆိုျပန္ေတာ့လည္း .. သုမာရီမွာ ယာယီနန္းေဆာင္ဆီ မျပန္ခ်င္။
" ေကာင္းၿပီေလ။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔ေတြ လမ္းခြဲၾကတာေပါ့။ ကြၽႏ္ုပ္နဲ႔ ဆန္းလဲ့က ဒီဘက္ျခမ္းကို သြားမယ္ "
နဝါးနီမိဖုရားက ေျပာရင္းဆိုရင္းပင္ ဆန္းလဲ့လက္ကို ဆြဲ၍ နန္းေတာ္ရဲ႕ ညာဘက္ျခမ္းဆီ ထြက္သြား၏။
ေခမာရတီ ေခတၱမွ် ရပ္ၾကည့္ေနခဲ့ၿပီး နန္းေတာ္အေနာက္ဘက္ျခမ္းက ခ်ိန္းဆိုထားရာေနရာသို႔ ခပ္သြက္သြက္ကေလး ေလွ်ာက္လာလိုက္သည္။
" ေရာက္လာပါၿပီလား မိဖုရား "
သူက ေခမာရတီထက္ပင္ ႀကိဳေရာက္ႏွင့္ေနသည္။
" အသင္ ကြၽႏ္ုပ္ကို ဘာမ်ားေျပာစရာရွိလို႔လဲ "
" အကူအညီေတာင္းခ်င္တာပါ မိဖုရား၊ ကြၽႏ္ုပ္ကို ကူညီႏိုင္တဲ့သူဆိုလို႔ မိဖုရားတစ္ေယာက္ပဲ ရွိတာပါ "
ေခမာရတီက သမီးေတာ္ကို ခပ္တင္းတင္း ျပန္ေပြ႕ခ်ီကာ ..
" ေျပာပါ၊ အသင္ လိုအပ္တဲ့ အကူအညီက ဘာလဲ "
ေခမာရတီအား မ႐ိုမေသ ေက်ာေပးၿပီး စကားေျပာေနသူမွာ ေျဖးေျဖးခ်င္း တစ္ဖက္သို႔ လွည့္လာသည္။
