• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Final Part)
ရူယန်းတပ်သားများ၏ ရှို့မီးကြောင့် ဂနိုင်းရဂုံတိုင်းပြည်အတွင်းက ဘုရင့်နန်းတော်အပါအဝင် အဆောင်အဦးတိုင်းဟာ ညတွင်းချင်း မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်ခဲ့ပြီး မိုးစင်စင်လင်းသည်နှင့် အရာအားလုံး ပြာကျသွားခဲ့လေသည်။
တိုင်းသူပြည်သားတို့မှာလည်း ချက်ချင်းဆိုသလို အိုးမဲ့အိမ်မဲ့ ဖြစ်သွားရသည်။ အချို့သော ကုန်သည်သူဌေးများမှာ အခြားတိုင်းပြည်တစ်ခုတွင် ခိုလှုံနေထိုင်ရန် ညတွင်းချင်း မိသားစုလိုက် ပြောင်းရွေ့သွားနိုင်ကြ၏။ လက်လုပ်လက်စား ပြည်သူများကတော့ .. ရှိစုမဲ့စု အိမ်ကလေးကို နှမျောတသဖြစ်ပြီး ငိုကြွေးမြည်တမ်းနေရုံလောက်သာ တတ်နိုင်ကြ၏။
ရူယန်းတပ်သားများမှာ သူတို့ ရှို့လိုက်သော မီးထဲတွင် ဘုရင့် တော်ဝင်မိသားစုများ မပါသွားခဲ့သည့်အတွက် တိုင်းပြည်အနှံ့ ပိုက်စိပ်တိုက် လိုက်ရှာနေခဲ့ကြသည်။
" ကျွန်ုပ် ဝေဠုရာဇာဘုရင်ဆီမှာ ခွင့်တောင်းထားပြီးပါပြီ မရီးတော်၊ ဒီကနေ့ ညပဟိုရ် တစ်ချက်တီးအချိန်မှာ ဝေဠုရာဇာဘက်က စစ်သည်အချို့နဲ့ ရထားလုံး လွှတ်ပေးလိုက်ပါမယ်ဆိုပြီး အကြောင်းပြန်လာပါတယ် "
မဟေသီ့နားထဲတွင် မင်းသား ဟန်ဇာရု၏စကားများကို ကြားတစ်ချက်၊ မကြားတစ်ချက် ဖြစ်နေသည်။
" မရီးတော် .. မရီးတော် "
ဟန်ဇာရု နှစ်ခွန်း၊ သုံးခွန်း ဆက်တိုက်ခေါ်လာတော့မှ မဟေသီ အသိပြန်ဝင်သွားတော့သည်။
" မင်းသား အဆင်ပြေသလို စီမံလိုက်ပါ။ ဝေဠုရာဇာတိုင်းပြည်မှာ ခိုလှုံမဲ့ကိစ္စအဝဝကို မင်းသား သင့်တော်သလိုပဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်ပါတယ် "
" မရီးတော်ရဲ့ ကျန်းမာရေးအခြေအနေကိုလည်း ငဲ့ကွက်တော်မူပါအုံး၊ နောင်တော်ဂနိုင်းက လက်ရုံးရည်၊ နှလုံးရည်ပြည့်ဝသူမို့ ရူယန်းကနေ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်လာနိုင်မှာပါ "
မဟေသီက ခေါင်းကို ခပ်ဆက်ဆက် ညိမ့်ပြီး ပုခတ်ထဲက သားတော်ကို တွေတွေကလေး ငေးကြည့်နေလိုက်သည်။
