• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 46)
သည်ကနေ့ ညပိုင်း၌ ဂူပြတ်ကြီးထဲက ကလေးငယ်များကို ခင်ခင်တို့ မိန်းမသားများက ဦးဆောင်ကယ်ထုတ်ဖို့ အကြောင်းဖန်လာခဲ့လေသည်။ လွန်ခဲ့သော လေးရက်ခန့်က ဂနိုင်းရဂုံကနေ တိုင်းပြည်အသီးသီးထံ တမန်တော်များမှတဆင့် စာချွန်လွှာများ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ စာထဲတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော ကလေးများကို ရှာတွေ့ပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် သိပ်မကြာခင် အချိန်အတွင်း ကလေးများကို သူတို့နှင့်သက်ဆိုင်သော တိုင်းပြည်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အသေးစိတ်ရေးထားခဲ့သော်ငြား အချိန်တစ်ရက်သာ တိုက်ပွဲရပ်နားခဲ့ပြီး ယခုလက်ရှိအချိန်မှာတော့ .. အကြောင်းအရင်း မယ်မယ်ရရ မရှိပါဘဲ တိုက်ပွဲဟာ ဆက်လက် ပြင်းထန်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
ထို့အတွက်ကြောင့် ကလေးများကို ကယ်ထုတ်မည့် အစီအစဉ်၌ ရှေ့တန်းရောက်နေသော ဂနိုင်းရဂုံဘုရင်မှာ ဦးဆောင်ပါဝင်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ဘဲ ခင်ခင်နှင့် မိဖုရားများကိုသာ စစ်သည်အလုံးအရင်းနှင့် သွားရောက်ကယ်ထုတ်ကြရန် အမိန့်စာ ပို့လိုက်လေသည်။
“ သမီးတော်ကို သေချာလေး စောင့်ရှောက်ထားပါနော် ”
နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျနေသော သမီးတော်လေးကို စန္ဒဝတီလက်ထဲ ဂရုတစိုက်ထည့်ရင်း ခင်ခင် မှာကြားနေမိသည်။ စန္ဒဝတီဘေးက ပုခတ်လေးထဲမှာတော့ .. အိမ်ရှေ့မင်းသားလေး ဒနိုင်းရာဇ် ရှိနေသည်။
“ ကျွန်ုပ် အသက်နဲ့ ရင်းပြီး ကလေးနှစ်ယောက်စလုံးကို ကာကွယ် စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် နောက်ဆံမတင်းပါနဲ့၊ အစ်မတော်တို့သာ ဂရုတစိုက်နဲ့ သွားကြပါ။ နန်းဆောင် ပတ်ပတ်လည်မှာ အစောင့်တပ်သားအပြည့် ချထားတဲ့အတွက် ဘယ်လိုအန္တရာယ်မျိုးမှ ဖြစ်မလာနိုင်ပါဘူး ”
ယောင်းမတော် မဟေသီက ဒနိုင်းရာဇ်လေးအား ခြူလုံးလေးဖြင့် ချော့မြူနေသည်။
“ သားတော် ဒနိုင်းက သူ့ညီမတော်ကို သေသေချာချာ ကာကွယ်ပေးမှာပေါ့ ခင်ခင်ရယ်၊ ဟုတ်တယ်မလား သားတော် ”
