• ခုနစ်ဆောင်နန်းက မညှိုးပန်း •
(Part - 49)
“ အရှင့်သားက ဒီမှာပါ ”
သတိုးကျော် လက်ထဲတွင် ရှိုက်ကြီးတငင် အော်ငိုနေရှာသော ဒနိုင်းရာဇ်မှာ မဟေသီ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်တော့မှပဲ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အငိုတိတ်သွားပြီး မဟေသီ့ အင်္ကျီစကိုလည်း သူ့လက်သေးသေးလေးဖြင့် တင်းတင်း ဆုပ်ကိုင်ထားသေးသည်။
“ ဟင်၊ ဒနိုင်းရာဇ်လေးက ဒီမှာဆိုရင် .. သမီးတော်ကရော၊ ခင်ခင့်ရဲ့ သမီးတော်လေးရော၊ အငယ် .. အငယ်ရေ ”
ခင်ခင် မေးနေသော်လည်း အားလုံးမှာ မျက်စိ၊မျက်နှာပျက်ပြီး နှုတ်ဆိတ်နေကြသည်။
“ ဟဲ့ .. သတိုးကျော်၊ ခင်ခင် မေးနေတာ ဖြေလိုက်လေ။ စန္ဒဝတီကရော အခုဘယ်မှာလဲ ”
မင်းသား ဟန်ဇာရု အပါအဝင် ရမ်းနွတ်၊ သတိုးကျော်နှင့် စစ်ထီးတို့ တပ်သားအားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။
“ အဲ့လိုမလုပ်ကြပါနဲ့၊ ခင်ခင့်ကို စိတ်ပူအောင် မလုပ်ကြပါနဲ့။ ရမ်းနွတ် ကျွန်ုပ်ရဲ့ သမီးတော်နဲ့ အငယ့်ကို တွေ့မိလား။ သူတို့ အပေါ်ထပ်က နန်းဆောင်မှာ အိပ်မောကျနေတာ ဟုတ်တယ်မလား။ အင်း၊ ဟုတ်မှာပါ။ သူတို့ အောက်ဆင်းမလာတော့လဲ ခင်ခင်က အပေါ်ထပ်ကို လိုက်သွားရတော့မှာပေါ့လေ ”
ကိုယ့်ဖာသာ မေးခွန်းထုတ်ပြီး ကိုယ်တိုင်ပဲ အဖြေပြန်ပေးနေသော ခင်ခင့်ကို ကြည့်ကာ မဟေသီတစ်ယောက် ခေါင်းနပန်းကြီးသွားရသည်။
“ မိဖုရား စန္ဒဝတီက ကံတော်ကုန်သွားခဲ့ပါပြီ အရှင်မ၊ လျှောက်တင်ရမှာ စိုးရွံ့မိပေမဲ့ .. အရှင်မရဲ့ သမီးတော်လေးကို ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်နေရာမှာမှ ရှာလို့မတွေ့ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်ုပ် ရမ်းနွတ် .. မင်းသမီးလေးကို သေချာမစောင့်ရှောက်ပေးနိုင်ခဲ့အတွက် သေသင့်ပါတယ်။ အရှင်မ ကြိုက်တဲ့ အပြစ်ပေးတော်မူပါ ”
“ အပြစ်ပေးတော်မူပါ သခင်မလေး ”
တပ်သားအားလုံး ပြိုင်တူရေရွတ်ကြလေသည်။
“ ဟင့်အင်း မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အငယ်က ဘာကြောင့် ကံကုန်သွားရမှာလဲ။ သမီးတော်ကရော ပျောက်စရာအကြောင်းမှ မရှိတာ၊ မဟုတ်ဘူး .. အသင်တို့ပြောတာတွေ တစ်ခုမှ မမှန်ဘူး။ ကျွန်ုပ်ကိုယ်တိုင်ပဲ အငယ်နဲ့ သမီးတော်လေးကို လိုက်ရှာမယ်။ အသင်တို့တွေ တစ်ယောက်မှ အသုံးမကျဘူး၊ ကျွန်ုပ် အသင်တို့ကို အားမကိုးတော့ဘူး ”
