• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 47)
“ ရမ္းႏြတ္!! ရမ္းႏြတ္!! အျပင္မွာ ရွိလား ”
မ႑ိဳင့္အသံက ေဝဝါးေနသည္။ ေန႔တစ္ပိုင္းနီးပါး သတိလစ္ေမ့ေမ်ာေနရာမွ ျပန္လည္သက္သာစပင္ ရွိေသးသည့္အတြက္ ယခင္အခ်ိန္မ်ားႏွင့္ မတူဘဲ အသံမ်ားက ဩရွရွျဖစ္ေနသည္။
“ ရမ္းႏြတ္!! ”
မ႑ိဳင္ အသံထပ္ျမႇင့္ၿပီး ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ေခၚလိုက္ေတာ့ ယာယီတဲစခန္းထဲ လူတစ္ေယာက္ဝင္လာသည္။
“ သက္သာရဲ႕လား ”
မ႑ိဳင္တစ္ေယာက္ ဂႏိုင္းကို ျမင္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းပင္ ထထိုင္၏။
“ က်ဳပ္မွာ သူမ်ားသတ္လို႔ ကံကုန္ရမဲ့ ကံၾကမၼာမ်ိဳး ပါမလာဘူး ”
“ ရမ္းႏြတ္နဲ႔ တပ္သားတစ္ခ်ိဳ႕ ေရွ႕တန္းက တပ္သားေတြဆီ ထြက္သြားၾကတယ္။ မၾကာခင္ ျပန္လာၾကေတာ့မွာပါ ”
မ႑ိဳင္ပထီ့အေျခအေနက စိတ္ခ်သြားရၿပီျဖစ္တာေၾကာင့္ ဂႏိုင္း ျပန္ထြက္သြားဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္သည္။ ထိုသည္ကို သတိထားမိေသာ မ႑ိဳင္က ..
“ က်ဳပ္ အိပ္မက္ေတြမေကာင္းဘူး ဂႏိုင္း၊ ခုနစ္ေဆာင္နန္းမွာ တစ္ခုခုျဖစ္ေတာ့မယ္လို႔ ခံစားေနရတယ္ ”
ဂႏိုင္း၏ လွမ္းလုဆဲဆဲ ေျခလွမ္းမ်ားမွာ ဦးတည္ရာ ေျပာင္းလဲသြားသည္။
“ ဒီည တိုက္ပြဲမရွိဘူးဆိုရင္ က်ဳပ္ ခုနစ္ေဆာင္နန္းကို ျပန္မယ္။ အားလုံး စိတ္ခ်ရၿပီဆိုမွ မနက္မိုးေသာက္ခါနီး အမီျပန္လာခဲ့မယ္ ”
နားေထာင္သမားျဖစ္ေနေသာ ဂႏိုင္းမွာလည္း မ႑ိဳင္ေျပာသလို ခံစားမိေနသည္မွာ ညေနခင္းပိုင္းေလာက္ထဲကပင္။
“ မေကာင္းေတာ့ဘူး အရွင္၊ ရန္သူ႔တပ္သားေတြ စခန္းထဲ က်ဴးေက်ာ္ဝင္ေရာက္လာၿပီ ”
“ ဘာေျပာတယ္!! ”
သတိုးေက်ာ္ရဲ႕ စကားေၾကာင့္ မ႑ိဳင္ေရာ ဂႏိုင္းပါ တုန္လႈပ္သြားေတာ့သည္။
သတိုးေက်ာ္ ေလွ်ာက္တင္ၿပီး သိပ္ပင္ မၾကာလိုက္၊ ရမ္းႏြတ္မွာ ယာယီတဲအတြင္း အေမာတေကာႏွင့္ ဝင္ေရာက္လာသည္။
