• ခုနစ္ေဆာင္နန္းက မညႇိဳးပန္း •
(Part - 46)
သည္ကေန႔ ညပိုင္း၌ ဂူျပတ္ႀကီးထဲက ကေလးငယ္မ်ားကို ခင္ခင္တို႔ မိန္းမသားမ်ားက ဦးေဆာင္ကယ္ထုတ္ဖို႔ အေၾကာင္းဖန္လာခဲ့ေလသည္။ လြန္ခဲ့ေသာ ေလးရက္ခန႔္က ဂႏိုင္းရဂုံကေန တိုင္းျပည္အသီးသီးထံ တမန္ေတာ္မ်ားမွတဆင့္ စာခြၽန္လႊာမ်ား ပို႔ေဆာင္ခဲ့သည္။ စာထဲတြင္ ေပ်ာက္ဆုံးေနေသာ ကေလးမ်ားကို ရွာေတြ႕ၿပီျဖစ္ေၾကာင္းႏွင့္ သိပ္မၾကာခင္ အခ်ိန္အတြင္း ကေလးမ်ားကို သူတို႔ႏွင့္သက္ဆိုင္ေသာ တိုင္းျပည္သို႔ ျပန္လည္ပို႔ေဆာင္ေပးမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အေသးစိတ္ေရးထားခဲ့ေသာ္ျငား အခ်ိန္တစ္ရက္သာ တိုက္ပြဲရပ္နားခဲ့ၿပီး ယခုလက္ရွိအခ်ိန္မွာေတာ့ .. အေၾကာင္းအရင္း မယ္မယ္ရရ မရွိပါဘဲ တိုက္ပြဲဟာ ဆက္လက္ ျပင္းထန္ေနဆဲ ျဖစ္သည္။
ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ ကေလးမ်ားကို ကယ္ထုတ္မည့္ အစီအစဥ္၌ ေရွ႕တန္းေရာက္ေနေသာ ဂႏိုင္းရဂုံဘုရင္မွာ ဦးေဆာင္ပါဝင္ႏိုင္ျခင္း မရွိေတာ့ဘဲ ခင္ခင္ႏွင့္ မိဖုရားမ်ားကိုသာ စစ္သည္အလုံးအရင္းႏွင့္ သြားေရာက္ကယ္ထုတ္ၾကရန္ အမိန႔္စာ ပို႔လိုက္ေလသည္။
“ သမီးေတာ္ကို ေသခ်ာေလး ေစာင့္ေရွာက္ထားပါေနာ္ ”
ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနေသာ သမီးေတာ္ေလးကို စႏၵဝတီလက္ထဲ ဂ႐ုတစိုက္ထည့္ရင္း ခင္ခင္ မွာၾကားေနမိသည္။ စႏၵဝတီေဘးက ပုခတ္ေလးထဲမွာေတာ့ .. အိမ္ေရွ႕မင္းသားေလး ဒႏိုင္းရာဇ္ ရွိေနသည္။
“ ကြၽႏ္ုပ္ အသက္နဲ႔ ရင္းၿပီး ကေလးႏွစ္ေယာက္စလုံးကို ကာကြယ္ ေစာင့္ေရွာက္ထားပါ့မယ္။ ကြၽႏ္ုပ္တို႔အတြက္ ေနာက္ဆံမတင္းပါနဲ႔၊ အစ္မေတာ္တို႔သာ ဂ႐ုတစိုက္နဲ႔ သြားၾကပါ။ နန္းေဆာင္ ပတ္ပတ္လည္မွာ အေစာင့္တပ္သားအျပည့္ ခ်ထားတဲ့အတြက္ ဘယ္လိုအႏၲရာယ္မ်ိဳးမွ ျဖစ္မလာႏိုင္ပါဘူး ”
ေယာင္းမေတာ္ မေဟသီက ဒႏိုင္းရာဇ္ေလးအား ျခဴလုံးေလးျဖင့္ ေခ်ာ့ျမဴေနသည္။
“ သားေတာ္ ဒႏိုင္းက သူ႔ညီမေတာ္ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ကာကြယ္ေပးမွာေပါ့ ခင္ခင္ရယ္၊ ဟုတ္တယ္မလား သားေတာ္ ”
